Apokalipsa 14:13 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu wizję żniwa i winobrania, poprzedzoną uroczystym wprowadzeniem.

To proroctwo pochodzi z nieba, a nie od ludzi, dlatego jest pewne i ma wielki autorytet. Miało też zostać zapisane, aby lud Boży mógł zawsze do niego wracać po pociechę i siłę. Jego głównym celem jest ukazanie, jak błogosławieni są wszyscy wierni święci i słudzy Boga — zarówno w chwili śmierci, jak i po niej: „Błogosławieni są umarli, którzy odtąd umierają w Panu” (Apokalipsa św. Jana 14:13).

Błogosławieni są ci, którzy umierają w Panu. Oznacza to, że umierają dla sprawy Chrystusa albo — pełniej mówiąc — pozostają w żywej jedności z Chrystusem i w Nim zostają odnalezieni, gdy nadchodzi śmierć. Ich błogosławieństwo przejawia się na dwa sposoby: odpoczywają od swoich trudów, a ich uczynki idą za nimi.

Błogosławiony jest ich odpoczynek, bo ustają grzech, pokusy, smutek i prześladowania. Niegodziwi nie będą już ich dręczyć, a zmęczeni zaznają wytchnienia. Błogosławiona jest również ich nagroda. Ich uczynki nie idą przed nimi, jak gdyby dzięki nim zasłużyli na niebo, lecz podążają za nimi jako świadectwo, że żyli i umarli w Panu. Pamięć o nich będzie błogosławiona, a ich nagroda chwalebna — znacznie przewyższająca wartość całej ich służby i cierpienia.

Szczęśliwy jest również czas ich śmierci, jeśli dożyją chwili, gdy sprawa Boga znów się rozwija, kościół zaznaje pokoju, a gniew Boga spada na Jego bałwochwalczych i okrutnych wrogów. To dobry czas, by umrzeć. Spełnia się wtedy pragnienie Symeona, który trzymał w ramionach dziecię Jezus i powiedział: „Teraz, Panie, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Ewangelia Łukasza 2:29–30). Wszystko to potwierdza Duch Święty, który świadczy wraz z ich duchami oraz przez spisane Słowo.

Teraz przechodzimy do samej wizji, ukazanej za pomocą obrazów żniwa i winobrania.

Żniwo zostało opisane w Apokalipsie św. Jana 14:14–15. Żniwo może symbolizować zarówno zgładzenie niegodziwych, gdy dojrzeją na sąd, jak i zgromadzenie sprawiedliwych, gdy będą gotowi na niebo. Tutaj zdaje się przede wszystkim wskazywać na sądy Boga nad niegodziwymi.

Panem żniwa jest ktoś podobny do Syna Człowieczego, a zatem sam Pan Jezus. Przedstawiono Go jadącego na białym obłoku, którego jasna strona zwrócona była ku kościołowi, choć dla niegodziwych mógł wyglądać na ciemny. Na Jego głowie jest złota korona, znak, że ma pełną władzę nad wszystkim, czego dokonuje. W ręku trzyma ostry sierp, narzędzie Jego sądów. Do wykonania tego wielkiego dzieła skłaniają Go również prośby płynące ze świątyni. Jego lud prosi Go, by działał. Choć postanowił już działać, pozwala, by Go szukano, i odpowiada na modlitwy.

Żniwo polega na zapuszczeniu sierpa i zebraniu plonów z pola. Sierp symbolizuje miecz Bożej sprawiedliwości, a pole — świat. Żąć oznacza zgładzić ludzi zamieszkujących ziemię i zabrać ich stamtąd.

Żniwo nadchodzi, gdy zboże dojrzeje. Oznacza to, że grzech ludzi osiągnie pełnię i będą gotowi na zagładę. Najbardziej zatwardziali wrogowie Chrystusa i Jego kościoła nie zostaną zgładzeni, dopóki ich własny grzech nie dojrzeje do zniszczenia. Wtedy Chrystus nie będzie już zwlekał. Zapuści sierp, a ziemia zostanie zżęta.

Winobranie ukazano w Apokalipsie św. Jana 14:17. Niektórzy sądzą, że żniwo i winobranie to dwa obrazy tego samego sądu. Inni uważają, że wskazują na różne działania Bożej opatrzności, które nastąpią przed końcem wszystkiego.

Przeprowadzenie winobrania powierzono aniołowi — kolejnemu aniołowi, który wychodzi od ołtarza, czyli z najświętszego miejsca w niebie. Podobnie jak żniwo, dokonuje się ono na prośbę anioła ze świątyni, co oznacza sługi i kościoły Boga na ziemi. Winobranie ma dwa etapy: najpierw odcina się i zbiera kiście winogron, bo są już w pełni dojrzałe (Apokalipsa św. Jana 14:18). Potem wrzuca się je do tłoczni (Apokalipsa św. Jana 14:19).

Tłocznia oznacza gniew Boga, ogień Jego zapalczywości i jakąś straszliwą klęskę, najprawdopodobniej miecz przelewający krew niegodziwych. Tłocznia znajduje się poza miastem, gdzie obozowało wojsko, które wystąpiło przeciwko Babilonowi. Ilość krwi opisano jako sięgającą końskich uzd i rozlewającą się na długości 1600 stadiów, czyli około 300 km. Niektórzy uważają, że odpowiada to długości Ziemi Świętej i może wskazywać na terytorium Stolicy Apostolskiej wokół Rzymu. Są to jednak tylko niepewne przypuszczenia.

To wielkie wydarzenie mogło jeszcze nie nastąpić. Wizja ma się wypełnić w wyznaczonym czasie. Dlatego nawet jeśli wydaje się, że jej spełnienie się opóźnia, należy na nie czekać. Lecz któż zdoła przetrwać, gdy Pan tego dokona?