Apokalipsa 14:6 – znaczenie i zastosowanie

W tej części rozdziału pojawiają się trzej aniołowie, czyli posłańcy zesłani z nieba, by ogłosić upadek Babilonu oraz mówić o wydarzeniach, które go poprzedzą i po nim nastąpią.

Pierwszy anioł przynosi orędzie, które poprzedza upadek Babilonu: ma głosić wieczną Ewangelię (Apokalipsa św. Jana 14:6–7). Ewangelia jest wieczna ze swej natury i jej skutki również będą trwałe. Wszyscy ludzie są jak trawa, lecz słowo Pana trwa na wieki. Głoszenie tej Ewangelii to zadanie godne anioła, bo jest zarazem szlachetne i trudne. Bóg powierzył jednak ten skarb kruchym naczyniom.

Ta wieczna Ewangelia ma znaczenie dla całego świata. Dotyczy wszystkich, dlatego powinna być głoszona każdemu narodowi, plemieniu, językowi i ludowi. To przede wszystkim dzięki Ewangelii ludzie uczą się bać Boga i oddawać Mu chwałę. Religia naturalna, czyli to, co człowiek może poznać o Bogu wyłącznie przez przyrodę i sumienie, nie wystarcza, by podtrzymać prawdziwą bojaźń Bożą ani zapewnić Bogu chwałę należną Mu od ludzi. To Ewangelia na nowo wzbudza bojaźń Bożą i przywraca Bogu należną Mu cześć w świecie.

Gdy do kościołów Bożych wkrada się bałwochwalstwo, to głoszenie Ewangelii mocą Ducha Świętego odwraca ludzi od bożków, by służyli żywemu Bogu. To On stworzył niebo, ziemię, morze i źródła wód (Apokalipsa św. Jana 14:7). Oddawanie czci jakiemukolwiek innemu bóstwu niż Stwórcy świata jest bałwochwalstwem.

Za pierwszym aniołem idzie drugi, który ogłasza rzeczywisty upadek Babilonu. Głoszenie wiecznej Ewangelii zachwiało fundamentami antychrystianizmu, czyli systemu sprzeciwiającego się Chrystusowi, i przyspieszyło jego zagładę. Babilon zwykle utożsamia się z Rzymem, który z powodu swojej niegodziwości i okrucieństwa był już nazywany Sodomą i Egiptem. Teraz po raz pierwszy nazwano go Babilonem, ze względu na jego pychę i bałwochwalstwo.

Warto zwrócić uwagę na trzy rzeczy. To, co Bóg zaplanował i zapowiedział, wydarzy się równie niezawodnie, jak gdyby już się dokonało. Wielkość papieskiego Babilonu nie uchroni go przed upadkiem, lecz sprawi, że będzie on straszniejszy i bardziej spektakularny. Grzech Babilonu, polegający na deprawowaniu, zwodzeniu i upajaniu otaczających go narodów, sprawi, że sąd nad nim będzie sprawiedliwy i ukaże Bożą sprawiedliwość w jego całkowitej zagładzie. Wymienione występki jasno wskazują, dlaczego ma zostać zniszczony (Apokalipsa św. Jana 14:8).

Trzeci anioł idzie za dwoma poprzednimi i ostrzega wszystkich przed karą Bożą, która spadnie na tych, którzy uparcie pozostaną wierni sprawie antychrysta, choć Bóg już zapowiedział jego upadek (Apokalipsa św. Jana 14:9–10). Jeśli ktoś po tym ostrzeżeniu przed Babilonem, a nawet po częściowym spełnieniu się zapowiedzianego sądu, nadal trwa w bałwochwalstwie, deklaruje wierność bestii i wspiera jej sprawę, musi się liczyć z tym, że głęboko zakosztuje wina Bożego gniewu. Będzie cierpieć na wieki, na duszy i ciele. Sąd ten wykona Jezus Chrystus, a święci aniołowie będą mu się przyglądać i uznają go za słuszny.

Bałwochwalstwo, pogańskie czy papieskie, jest ze swej natury grzechem prowadzącym do potępienia i zgubi tych, którzy trwają w nim mimo wyraźnego ostrzeżenia zawartego w Słowie Bożym i w Bożej opatrzności. Ci, którzy odmawiają wyjścia z Babilonu, choć są do tego wzywani, i wybierają udział w jego grzechach, będą mieć także udział w jego plagach. Wina i zagłada zatwardziałych bałwochwalców uwydatnią też piękno wytrwałości i posłuszeństwa świętych. Te cnoty zostaną nagrodzone zbawieniem i chwałą. Gdy zdrada i bunt innych zostaną ukarane wieczną zagładą, ku czci wiernych będzie można powiedzieć: „Tu się ujawnia wytrwałość świętych” (Apokalipsa św. Jana 14:12). Ich wytrwałość była już wystawiona na próbę, a teraz widać, że została nagrodzona.