Apokalipsa 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto jeden z najpiękniejszych widoków na świecie: Pan Jezus Chrystus stoi na czele swoich wiernych naśladowców i sług. Najpierw widzimy, jak ukazuje się Chrystus: jako Baranek stojący na górze Syjon. Góra Syjon oznacza tu Kościół głoszący Ewangelię. Chrystus jest ze swoim Kościołem także pośród wszystkich jego utrapień, a dzięki Jego obecności Kościół nie ginie, lecz trwa i wytrwale znosi przeciwności.

Chrystus ukazuje się jako Baranek, prawdziwy Baranek, Baranek Boży. W poprzednim rozdziale z ziemi wyszedł fałszywy baranek, który w rzeczywistości był smokiem. Tutaj Chrystus pojawia się jako prawdziwy Baranek paschalny. Pokazuje to, że Jego panowanie w roli Pośrednika, czyli Tego, który pojednuje Boga z Jego ludem, wynika z Jego cierpień i zapewnia Jego ludowi bezpieczeństwo oraz wierność.

Następnie widzimy Jego lud w obrazie pełnym chwały. Jest go bardzo wielu: to wszyscy opieczętowani, z których nikt nie zginął pośród doświadczonych utrapień. Na ich czołach widnieje imię Boga. Otwarcie wyznawali wiarę w Boga i Chrystusa, a ponieważ ta wiara znajdowała wyraz w ich życiu, byli rozpoznawani i uznani.

Do ich chwały należą także pieśni uwielbienia, które przysługują tylko odkupionym (Apokalipsa św. Jana 14:3). Ich śpiew jest głośny jak grzmot czy szum wielu wód, a zarazem słodki jak dźwięk harf. Jest niebiański, bo rozbrzmiewa przed tronem Boga. To nowa pieśń, odpowiednia dla nowego przymierza, czyli nowego porządku zbawienia ustanowionego przez Boga przez Chrystusa, oraz dla nowego, pełnego łaski sposobu, w jaki Bóg ich prowadził. Inni nie znali tej pieśni w prawdziwym sensie, nawet jeśli potrafili powtarzać jej słowa, bo obcy nie mogli dzielić ich radości.

Opisany zostaje także ich charakter. Nazywa się ich dziewicami ze względu na czystość. Nie splamili się cudzołóstwem fizycznym ani duchowym i zachowali czystość wobec zepsucia pokolenia przeciwnego Chrystusowi. Wyróżnia ich również wierna lojalność wobec Chrystusa. Idą za Barankiem, dokądkolwiek zmierza: podążają za Jego Słowem, Duchem i opatrznościowym prowadzeniem, czyli Jego mądrym kierowaniem wydarzeniami, i pozwalają Mu prowadzić ich ku obowiązkom oraz próbom, które dla nich wybiera.

Ich wyróżnienie wiąże się także z wcześniejszym powołaniem do tej chwały. Zostali wykupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i Baranka (Apokalipsa św. Jana 14:4). Jest to wyraźny dowód szczególnego odkupienia: miłosierdzie Boga w odkupieniu wybrało niektórych spośród innych. Byli wybrani przez Boga, pierwsi obdarowani łaską i stanowili przykład dla wielu następnych, którzy mieli pójść za nimi, tak jak oni poszli za Chrystusem.

Wyróżniają ich wreszcie uczciwość i szczerość serca. Nie znaleziono w nich podstępu i byli bez skazy przed tronem Boga. Nie oznacza to, że nie mieli żadnych ludzkich słabości. Oznacza, że nie panował nad nimi trwały podstęp ani świadomie pielęgnowany grzech. Ich serca były prawe przed Bogiem, a pozostałe uchybienia zostały im łaskawie odpuszczone w Chrystusie. To szczęśliwa reszta, która podąża za Panem Jezusem jako swoją Głową i Panem. On jest w nich uwielbiony, a oni są uwielbieni w Nim.