Apokalipsa 11:14 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu dźwięk siódmej i ostatniej trąby, poprzedzony znaną zapowiedzią, która wzywa do uwagi: „Drugie biada minęło; oto szybko nadchodzi trzecie biada”. Potem zatrąbił siódmy anioł. Dźwięk tej trąby przez pewien czas wstrzymywano, aż apostołowi ukazano ważne wydarzenia, które rozegrały się w międzyczasie. W końcu nastąpiło to, czego oczekiwał: zatrąbił siódmy anioł.

Zwróćmy uwagę na skutki tego dźwięku trąby. Najpierw święci i aniołowie w niebie głośno i radośnie oddawali chwałę Bogu. Wstali ze swoich miejsc, padli na twarz i pokornie, z czcią oddawali Mu pokłon. W ten sposób z wdzięcznością uznali, że nasz Bóg i Zbawiciel ma prawo panować nad całym światem: „Królestwa świata stały się królestwami naszego Pana i Jego Chrystusa” (Apokalipsa św. Jana 11:15). Królestwa te zawsze należały do Niego z mocy prawa: jako Stwórcy, który powołał świat do istnienia, i jako Odkupiciela, który go odkupił.

Dziękowali Mu także za to, że objął swoją wielką władzę i jawnie rozpoczął panowanie. Upomniał się o swoje prawa, użył swojej mocy i urzeczywistnił należne Mu panowanie. Radowali się również, że Jego królowanie nigdy się nie skończy. Będzie panował na wieki, aż wszyscy wrogowie zostaną położeni pod Jego stopami. Nikt nigdy nie odbierze Mu berła.

Innym skutkiem była wściekłość świata wobec tych sprawiedliwych dzieł Bożej mocy (Apokalipsa św. Jana 11:18). Narody się gniewały i nadal trwały w gniewie. Ich serca buntowały się przeciwko Bogu, a na Jego gniew odpowiadały własną zawziętością. Nadszedł czas, gdy Bóg sprawiedliwie odpłacał wrogom swojego ludu, zsyłając utrapienie na tych, którzy go dręczyli. Zaczął też nagradzać swój lud za wierną służbę i cierpienia. Wrogowie nie mogli tego znieść, więc coraz bardziej zatwardzali się wobec Boga, powiększali swoją winę i przyspieszali własną zgubę.

Kolejnym skutkiem było otwarcie świątyni Boga w niebie. Może to oznaczać, że łączność między niebem a ziemią stała się swobodniejsza: modlitwy i uwielbienie wznosiły się łatwiej, a błogosławieństwa obficiej spływały na ziemię. Bardziej prawdopodobne jednak, że chodzi o Kościół Boży na ziemi, który jest jak świątynia niebieska. To nawiązanie do losów pierwszej świątyni: za panowania bałwochwalczych i niegodziwych królów zamykano ją i zaniedbywano, a za panowania pobożnych królów, którzy wprowadzali odnowę, znów ją otwierano i przywracano do użytku. Podobnie w okresie dominacji antychrysta świątynia Boga wydawała się zamknięta i w znacznej mierze rzeczywiście taka była. Teraz została ponownie otwarta.

Po jej otwarciu dostrzeżono dwie rzeczy. Po pierwsze, ukazała się arka Bożego przymierza. Znajdowała się ona w Miejscu Najświętszym, a w jej wnętrzu były tablice Prawa. Podobnie jak Prawo Boże, zaginione przed czasami Jozjasza, zostało potem odnalezione, tak za panowania antychrysta odsunięto je na bok i pozbawiono mocy, zastępując ludzkimi tradycjami i nakazami. Pismo Święte zamknięto przed ludem, któremu nie pozwalano zaglądać do tych Bożych słów. Teraz znów je otwarto i udostępniono wszystkim. Było to błogosławieństwo nieocenione, którego nie sposób wyrazić. Arka przymierza była znakiem, że obecność Boga powróciła do Jego ludu i że Bóg darzy go przychylnością w Jezusie Chrystusie, który jedna nas z Bogiem i jest ofiarą przebłagalną.

Po drugie, pojawiły się błyskawice, głosy, grzmoty, trzęsienie ziemi i wielki grad. Wielkiemu błogosławieństwu Reformacji towarzyszyły bardzo poważne wydarzenia będące dziełem Bożej opatrzności. Przez straszliwe, lecz sprawiedliwe czyny Bóg odpowiadał na modlitwy zanoszone w Jego świętej, teraz otwartej świątyni. Wszystkie wielkie przemiany na świecie są zaplanowane w niebie i stanowią odpowiedź na modlitwy świętych.