Apokalipsa 11:3 – znaczenie i zastosowanie

W czasie dotkliwych prześladowań Bóg zachował dla siebie wiernych świadków. Nie przestaną świadczyć o prawdzie Jego słowa, wartości oddawanej Mu czci i pięknie Jego dróg.

Po pierwsze, zwróćmy uwagę, jak niewielu jest tych świadków, a zarazem jak wystarczająca jest ich liczba. Jest ich niewielu, ponieważ wielu ludzi wyznaje Chrystusa, gdy życie jest łatwe, lecz w czasie prześladowań porzuca Go albo się Go wypiera. Gdy ważą się losy sprawy, jeden wierny świadek jest wart więcej niż wielu, którzy odzywają się tylko w spokojnych czasach. Ich liczba jest jednak wystarczająca, bo każda sprawa zostaje rozstrzygnięta na podstawie zeznań dwóch świadków, a Chrystus posyłał swoich uczniów po dwóch, aby głosili Ewangelię.

Niektórzy sądzą, że tych dwóch świadków to Henoch i Eliasz, którzy na pewien czas powrócą na ziemię. Inni uważają, że symbolizują oni wierzący Kościół żydowski i Kościół pośród pogan. Bardziej prawdopodobne wydaje się, że chodzi o szczególnie wiernych sług Boga, którzy będą wyznawać wiarę chrześcijańską i głosić ją nawet w najtrudniejszych czasach.

Po drugie, zwróćmy uwagę na czas ich prorokowania, czyli składania świadectwa o Chrystusie. Trwa ono 1260 dni. Wielu rozumie ten okres jako cały czas panowania Antychrysta. Gdyby znany był jego początek, te prorocze dni, liczone jako lata, mogłyby dać pewne pojęcie o tym, kiedy nastąpi koniec.

Po trzecie, zwróćmy uwagę na ich ubiór i postawę. Prorokują w worach, jak ludzie głęboko zasmuceni opłakanym i pełnym udręki stanem Kościołów Chrystusa oraz Jego sprawy na świecie.

Po czwarte, zwróćmy uwagę, skąd czerpią wsparcie w tak trudnym zadaniu. Stoją przed Bogiem całej ziemi, a On daje im moc prorokowania. Czyni ich podobnymi do Zorobabela i Jozuego, dwóch drzew oliwnych i świecznika z wizji Zachariasza (Księga Zachariasza 4:2). Daje im oliwę świętej gorliwości, odwagi, siły i pociechy. Czyni ich podobnymi do drzew oliwnych, a lampy ich publicznego wyznawania wiary nie przestają płonąć dzięki wewnętrznej łasce, której im udziela. Mają oliwę nie tylko w lampach, lecz także w naczyniach, czyli trwały zapas duchowego życia, światła i gorliwości.

Po piąte, zwróćmy uwagę na ochronę, jaką Bóg otacza ich podczas wykonywania zadania. Jeśli ktoś próbuje ich skrzywdzić, z ich ust wychodzi ogień, który niszczy wrogów. Niektórzy widzą w tym nawiązanie do Eliasza, który sprowadził ogień z nieba na dowódców i ich ludzi, przybyłych, by go pojmać (2 Księga Królewska 1:12). Bóg powiedział też Jeremiaszowi: „Uczynię moje słowa w twoich ustach ogniem, a ten lud drewnem, które ten ogień pochłonie” (Księga Jeremiasza 5:14). Dzięki modlitwie, głoszeniu i odwadze w cierpieniu świadkowie ci będą poruszać sumienia wielu prześladowców, a ich własne serca wydadzą na nich wyrok. Będą jak Paszchur, przerażony słowami Jeremiasza (Księga Jeremiasza 20:4).

Bóg da im również tak bezpośredni przystęp do siebie i tak wielką przychylność, że na ich modlitwy sprowadzi sądy na wrogów, jak uczynił to z faraonem. Zamienił rzeki faraona w krew i zamknął niebo, tak że przez wiele dni nie spadł deszcz, odpowiadając w ten sposób na modlitwę Eliasza (1 Księga Królewska 17:1). Bóg ma gotowe strzały dla prześladowców i często godzi w nich nawet wtedy, gdy oni atakują Jego lud. Trudno im dalej walczyć przeciwko Niemu.

Po szóste, zwróćmy uwagę na zabicie świadków. Aby ich świadectwo nabrało jeszcze większej mocy, muszą je przypieczętować własną krwią. Są bezpieczni, dopóki nie wykonają swojego zadania. Niektórzy sądzą, że tekst mówi o tym, iż zostaną zabici tuż przed zakończeniem składania świadectwa. Po tym, jak przez większą część 1260 lat będą prorokować w worach, doświadczą ostatniego wybuchu nienawiści Antychrysta.

Ich wrogiem jest bestia, która wychodzi z bezdennej otchłani. Antychryst, jako główne narzędzie szatana, wypowiada im wojnę, posługując się nie tylko sprytnymi i zwodniczymi argumentami, lecz także jawną siłą i przemocą. Bóg pozwala swoim wrogom przez pewien czas odnosić zwycięstwo nad Jego świadkami.

Okrutne jest traktowanie zabitych świadków. Ich wrogom nie wystarcza przelana krew i sama śmierć, więc pastwią się także nad ich martwymi ciałami. Nie pozwalają im spocząć w spokojnym grobie. Ich ciała pozostają na otwartej ulicy, na głównej ulicy Babilonu, czyli na drodze prowadzącej do miasta. Miasto to jest nazwane duchowo Sodomą ze względu na przerażającą niegodziwość, a Egiptem ze względu na bałwochwalstwo i tyranię. W tym miejscu Chrystus w swoim ludzie cierpiał bardziej niż gdziekolwiek indziej na świecie.

Ludzie na ziemi szydzą z martwych ciał świadków, a świat antychrześcijański cieszy się z ich śmierci (Apokalipsa Jana 11:10). Świat raduje się, że pozbył się świadków, których nauczanie i przykład niepokoiły, przerażały i dręczyły ludzkie sumienia. Ta duchowa broń trafia niegodziwych prosto w serce, a to napełnia ich gniewem i nienawiścią do wiernych.

Po siódme, zwróćmy uwagę na zmartwychwstanie świadków i to, co po nim następuje. Po trzech i pół dnia leżenia martwych (Apokalipsa Jana 11:11), co jest krótkim czasem w porównaniu z długim okresem ich prorokowania, znowu powstają. Może to wskazywać na zmartwychwstanie Chrystusa, który jest zmartwychwstaniem i życiem. Może też przywoływać historię Łazarza, wskrzeszonego czwartego dnia, gdy ludziom wydawało się to już niemożliwe. Świadkowie Boga mogą zostać zabici, ale znów powstaną, nie we własnych ciałach przed powszechnym zmartwychwstaniem, lecz w swoich następcach. Bóg odnowi swoje dzieło, gdy będzie się wydawało, że na świecie obumarło.

Moc, która ich wskrzesza, to duch życia pochodzący od Boga. Wstępuje w nich i sprawia, że stają na nogi. Bóg daje nie tylko życie, lecz także odwagę. Potrafi ożywić wyschłe kości. To Duch życia pochodzący od Boga daje życie martwym duszom, a także przywróci życie martwym ciałom Jego ludu i umierającej sprawie Boga na świecie.

Gdy to się dzieje, ich wrogów ogarnia wielki strach. Odnowienie dzieła Boga i powrót Jego świadków napawają przerażeniem tych, którzy im się sprzeciwiają. Tam, gdzie jest wina, pojawia się strach. Człowiek prześladujący innych może być okrutny, ale nie jest prawdziwie odważny. Herod bał się Jana Chrzciciela.

Po ósme, zwróćmy uwagę na wstąpienie świadków do nieba i na to, co po nim następuje (Apokalipsa Jana 11:12, Apokalipsa Jana 11:13). Przez niebo możemy rozumieć albo wyższe miejsce w Kościele, w królestwie łaski na tym świecie, albo wysoką pozycję w królestwie chwały w górze. Pierwsze rozumienie wydaje się najbardziej trafne. Wstępują do nieba w obłoku, w sposób symboliczny, a nie dosłowny, i ich wrogowie to widzą.

Karą dla prześladowców, zarówno teraz, jak i w dniu ostatecznym, będzie między innymi to, że zobaczą, jak wierni słudzy Boga zostają otoczeni wielką czcią i wywyższeni.

Nie próbowali sami zdobyć tego zaszczytu, dopóki Bóg ich nie wezwał słowami: „Wejdźcie tutaj”. Świadkowie Pana muszą czekać, aż Bóg ich wywyższy, zarówno w Kościele, jak i w niebie. Nie powinni znużyć się cierpieniem i służbą ani wybiegać przed czas swojej nagrody. Powinni czekać, aż wezwie ich Mistrz, a wtedy z radością mogą do Niego pójść.

Kolejnym skutkiem ich powstania jest potężny wstrząs i zachwianie się imperium antychrześcijańskiego, a także upadek dziesiątej części miasta. Niektórzy rozumieją to jako wskazanie na początek reformacji przeciwko papiestwu, gdy wielu książąt i państw przestało być posłusznych Rzymowi. To wielkie dzieło napotkało silny opór. Wstrząs odczuł cały zachodni świat, a sprawa antychrześcijańska poniosła dotkliwy cios i straciła wiele terenu oraz wpływów.

Stało się to na dwa sposoby. Po pierwsze, przez miecz wojny, który został wówczas dobyty i zabił wielu walczących pod sztandarem Antychrysta. Po drugie, przez miecz Ducha, którym jest słowo Boga. Wielu ogarnęła bojaźń Boża. Ludzie ci uświadomili sobie swoje błędy, zabobony i bałwochwalstwo. Przez prawdziwą skruchę i przyjęcie prawdy oddali chwałę Bogu nieba. Gdy więc dzieło Boga i Jego świadkowie powstają i rozkwitają, dzieło diabła i jego świadkowie upadają przed Nim.