Apokalipsa 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten prorocki obraz mierzenia świątyni wyraźnie nawiązuje do wizji Ezechiela (Księga Ezechiela 40:3 i następne). Niełatwo jednak dokładnie zrozumieć ani tę wizję, ani tamtą. U Ezechiela mierzenie zdaje się służyć odbudowie świątyni w doskonalszej postaci. Tutaj może mieć jeden z trzech celów: ochronę świątyni w czasie publicznego zagrożenia i nieszczęść, sprawdzenie jej zgodności ze wzorcem ukazanym przez Boga albo odnowienie jej, tak by wszystko, co jest nadmierne, niewystarczające lub zmienione, powróciło do właściwego wzorca.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, co miało zostać zmierzone. Świątynia oznacza cały Kościół oparty na Ewangelii. Mierzenie pozwala sprawdzić, czy został zbudowany i uporządkowany zgodnie z jej zasadami, czy nie jest zbyt wąski ani zbyt szeroki oraz czy dostęp do niego nie jest zbyt łatwy albo zbyt ograniczony. Zmierzyć należało także ołtarz. Ponieważ ołtarz był miejscem najbardziej uroczystego oddawania czci Bogu, może oznaczać kult w ogólności. Chodzi o to, czy Kościół zachowuje prawdziwy ołtarz, zarówno w tym, w co wierzy, jak i w tym, jakie miejsce mu wyznacza: czy przyjmuje Chrystusa jako swój ołtarz i składa Mu wszystkie swoje ofiary, a także czy stawia ten ołtarz w miejscu świętym, czyli oddaje cześć Bogu w Duchu i prawdzie (Ewangelia Jana 4:24).

Mierzeniu podlegają także sami czciciele. Chodzi o to, czy we wszelkim oddawaniu czci za cel stawiają sobie chwałę Boga, a za normę przyjmują Jego słowo. Mierzenie pokazuje również, czy przychodzą do Boga z właściwym nastawieniem serca i czy ich życie odpowiada Ewangelii.

Po drugie, zwróćmy uwagę na to, czego nie należało mierzyć, i dlaczego to pominięto (Apokalipsa Jana 11:2). „Dziedzińca zewnętrznego” świątyni nie mierzono. Niektórzy uważają, że Herod, rozbudowując świątynię, wzniósł zewnętrzny dziedziniec zwany dziedzińcem pogan. Inni twierdzą, że później Hadrian zbudował miasto i zewnętrzny dziedziniec, nazwał miasto Aelia i oddał je poganom.

Dlaczego pominięto zewnętrzny dziedziniec? Nie należał on do świątyni według wzorca, na którym opierały się ani świątynia Salomona, ani świątynia Zorobabela, dlatego Bóg nie otoczył go szczególną troską. Nie wyznaczył go jako miejsca objętego ochroną. Dziedziniec był przeznaczony dla pogan, a do Kościołów opartych na Ewangelii wprowadzano pogańskie zwyczaje i obrzędy, dlatego Chrystus pozostawił go poganom do dowolnego użytku. Przez wyznaczony czas, czyli czterdzieści dwa miesiące, miasto i dziedziniec miały być deptane. Niektórzy uważają, że okres ten oznacza całe panowanie antychrysta.

Ci, którzy oddają cześć Bogu na zewnętrznym dziedzińcu, przypominają ludzi oddających Mu cześć w fałszywy sposób lub z obłudnym sercem. Bóg odrzuca takich czcicieli, a oni sami zostaną zaliczeni do Jego wrogów. Z całego tego fragmentu możemy wyciągnąć kilka wniosków. Bóg zachowa na świecie świątynię i ołtarz aż do końca czasów. Uważnie przygląda się tej świątyni i temu, jak się w niej postępuje.

Widzimy też, że ci, którzy pozostają na zewnętrznym dziedzińcu, zostaną odrzuceni, a przyjęci będą tylko ci, którzy oddają cześć Bogu za zasłoną. Święte miasto, czyli widzialny Kościół, często jest na tym świecie deptane. Jego uciski będą jednak ograniczone i potrwają tylko przez pewien czas. Ostatecznie Kościół zostanie uwolniony od wszystkich swoich utrapień.