Księga Psalmów 99:6 – znaczenie i zastosowanie

Szczęście Izraela pod Bożymi rządami ukazują tu wyraźne przykłady tego, jak Bóg postępował ze swoim ludem, zwłaszcza za pośrednictwem Mojżesza, Aarona i Samuela. Byli to najważniejsi przywódcy, którzy prowadzili lud w swoich czasach. Za sprawą Mojżesza i Aarona rozpoczęły się bezpośrednie rządy Boga nad Izraelem, ponieważ to oni pomogli ukształtować Izrael jako naród. Za czasów Samuela ten okres w dużej mierze dobiegł końca. Kiedy lud odrzucił Samuela i domagał się, by ustąpił, oznaczało to odrzucenie samego Boga, aby nie był już ich bezpośrednim królem, jak wcześniej (1 Księga Samuela 8:7). Izraelici chcieli mieć króla takiego jak inne narody.

Mojżesz został zaliczony do kapłanów Boga, podobnie jak Aaron, ponieważ pełnił obowiązki kapłańskie, zanim Aaron został oficjalnie wyznaczony do tej służby. Mojżesz poświęcił też, czyli wyznaczył do pełnienia tej funkcji, Aarona i jego synów. Dlatego Żydzi nazywają Mojżesza kapłanem kapłanów. Przyjrzyjmy się teraz tym trzem wybitnym przywódcom i zwróćmy uwagę na ich bliską więź z Bogiem oraz niezwykłą przychylność, jaką ich obdarzył.

Żaden inny naród na ziemi nie mógł wskazać trzech takich ludzi, którzy tak prawdziwie doświadczali bliskości nieba i których Bóg znał po imieniu (Księga Wyjścia 33:17). Oddawali Bogu cześć na dwa główne sposoby. Po pierwsze, przez modlitwę. Samuel nie należał do kapłanów, a jednak był wśród tych, którzy wzywali imienia Boga. Wszyscy trzej byli znani z tego, że wołali do Pana. Nie polegali na własnej mądrości ani sile. W każdej trudnej sytuacji zwracali się do Boga, pokładali w Nim nadzieję i Jemu ufali.

Po drugie, oddawali Bogu cześć przez posłuszeństwo. Zachowywali Jego świadectwa i prawa, które im dał. Poważnie traktowali swoje obowiązki, a we wszystkim kierowali się Bożym słowem i prawem. Wiedzieli, że jeśli nie będą posłuszni, nie mają powodu oczekiwać, że ich modlitwy zostaną wysłuchane (Księga Przysłów 28:9). Mojżesz postępował zgodnie ze wzorem, który mu ukazano. Pismo Święte wielokrotnie podkreśla, że czynił wszystko, co nakazał mu Bóg. Tak samo postępowali Aaron i Samuel. Najwięksi i najbardziej szanowani są ci, którzy najwierniej zachowują Boże świadectwa i żyją według Jego słowa.

Bóg okazywał im też przychylność, odpowiadając na ich modlitwy i spełniając ich prośby. Wszyscy trzej mieli niezwykłą moc w modlitwie. Na ich prośbę dokonywały się cuda. Co więcej, Bóg nie tylko działał dla nich jak król, który przychyla się do prośby. Rozmawiał z nimi jak przyjaciel z przyjacielem (Księga Psalmów 99:7). Mówił do nich ze słupa obłoku. Często przemawiał do Samuela, a słowo Pana docierało do niego już w dzieciństwie. Być może przemawiał do niego również przez jasny obłok, który go osłaniał. W każdym razie często mówił do Mojżesza i Aarona ze słynnego słupa obłoku (Księga Wyjścia 16:10; Księga Liczb 12:5). Izraelitom przypomina się o tym, by umocnić ich wiarę. Choć nie widzieli już tak wyraźnych znaków Bożej obecności jak obłok, Bóg niegdyś objawił się w ten sposób pierwszym przywódcom ludu i jego wielkiemu odnowicielowi.

Ci mężowie przynieśli też Izraelowi wiele dobra. Wstawiali się za ludem, a dzięki ich modlitwom wielu ludzi zaznało pokoju. Mojżesz stanął w wyłomie, a Aaron stanął między żywymi i umarłymi. Kiedy Izrael znalazł się w niebezpieczeństwie, Samuel wołał do Pana w jego sprawie (1 Księga Samuela 7:9). Do tego odnosi się stwierdzenie, że Pan, nasz Bóg, odpowiedział im. Ze względu na ich modlitwy Bóg okazywał miłosierdzie ludziom, za których się wstawiali. Karał ich za złe czyny, ale nie zgładził ich jako narodu, choć ich grzech na to zasługiwał. Jak ujął to jeden z autorów, Bóg okazywał im łaskę ze względu na tych mężów i oszczędzał lud na ich prośbę, nawet gdy Jego gniew był gotów wybuchnąć i doprowadzić do całkowitej zagłady.

Były to niezwykłe przykłady Bożych rządów w Izraelu, większe niż wszystko, co widziano w innych narodach. Dlatego lud ponownie zostaje wezwany do oddawania Bogu chwały. Izraelici powinni wywyższać Pana, swojego Boga, za to, co dla nich uczynił zarówno dawniej, jak i teraz, oraz oddawać Mu cześć na Jego świętej górze Syjon, gdzie ustanowił już swoją świątynię, a wkrótce ustanowi swojego Króla (Księga Psalmów 2:6). Świątynia zapowiadała nadchodzącego Króla. Niech cały Izrael gromadzi się tam, w miejscu, które jednoczy Boży lud, by oddawać Bogu cześć. Pan, nasz Bóg, jest święty. Swoją świętość objawia nie tylko w swoim świętym prawie, lecz także w świętej Ewangelii.