Księga Psalmów 99:1 – znaczenie i zastosowanie

Fundamentem każdej prawdziwej religii jest ta prawda: Pan króluje. Bóg rządzi światem przez swoją opatrzność, Kościołem przez swoją łaskę, a nad jednym i drugim sprawuje władzę przez swojego Syna. Powinniśmy wierzyć nie tylko w to, że Pan żyje, lecz także w to, że króluje. Ta prawda była radością Kościoła chrześcijańskiego, ale również ludu Bożego w czasach Starego Testamentu: Jahwe był ich Królem.

Z tej prawdy wynika wezwanie: niech ludy drżą. Po pierwsze, drżeć powinni nawet poddani tego Króla, bo czasy Starego Testamentu niosły ze sobą wiele lęku. U stóp góry Synaj Izraelici, a nawet Mojżesz, byli pełni strachu i drżenia. Bóg budził tam grozę w swoich świętych miejscach, a nawet gdy działał dla dobra swojego ludu, czynił rzeczy budzące trwogę. Nie przyszliśmy jednak do góry płonącej ogniem (List do Hebrajczyków 12:18). Teraz, gdy Pan króluje, niech ziemia się raduje. Wtedy Bóg panował przede wszystkim przez świętą bojaźń, teraz zaś króluje przez świętą miłość.

Po drugie, tym bardziej drżeć powinni wrogowie Bożego królestwa. Bóg albo podda ich pod swoje złote berło, czyli władzę królewską, albo skruszy ich żelazną rózgą. Pan króluje, choć ludzie buntują się przeciwko temu i daremnie wyczerpują siły w gniewie. Ich wściekłość na nic się nie zda. Mimo ich sprzeciwu ustanowi swojego Króla na świętej górze Syjon (Księga Psalmów 2:1–6). Jeśli nie wcześniej, to w końcu sprawi, że zadrżą (Apokalipsa św. Jana 6:15).

Pan króluje, niech więc ziemia się zachwieje. Ci, którzy Mu się podporządkowują, trwają niewzruszenie (Księga Psalmów 96:10), lecz ci, którzy Mu się sprzeciwiają, zostaną wstrząśnięci. Zachwieją się niebo i ziemia, a wraz z nimi wszystkie narody, ale królestwa Chrystusa nie da się zachwiać. To, czego zachwiać się nie da, pozostanie (List do Hebrajczyków 12:27). W tych sprawach tkwi trwała moc (Księga Izajasza 64:5).

Tematem uwielbienia psalmisty jest królestwo Boga ustanowione pośród Izraela. Szczególnie podkreśla on dwie rzeczy. Po pierwsze, Bóg kierował kultem swojego ludu. Zasiada między cherubinami (Księga Psalmów 99:1), jak na tronie: stamtąd przekazywał prawo przez ogłaszane słowa, a zarazem zasiadał nad przebłagalnią, by przyjmować modlitwy. Izrael miał ten zaszczyt, że szczególna obecność Boga, któremu służyli święci aniołowie, była pośród niego. Świątynia była królewskim pałacem, a Miejsce Najświętsze — salą audiencyjną.

Pan jest wielki na Syjonie (Księga Psalmów 99:2). Tam jest poznawany i uwielbiany (Księga Psalmów 76:1–2), a Jego wielkość sławi się bardziej niż gdziekolwiek indziej. Góruje tam nad wszystkimi narodami. To, co znajduje się wysoko, łatwo dostrzec i ku temu podnieść wzrok; podobnie na Syjonie doskonałość Bożej natury jaśnieje wyraźniej niż gdziekolwiek indziej. Dlatego mieszkańcy Syjonu i wszyscy, którzy oddają tam Bogu cześć, powinni wielbić Jego wielkie i budzące trwogę imię oraz oddawać Mu należną chwałę, bo jest święty. Boża świętość sprawia, że Jego imię jest naprawdę wielkie dla Jego przyjaciół, a dla wrogów — naprawdę budzące lęk (Księga Psalmów 99:3). Tak wielbią Go mieszkańcy nieba: „Święty, święty, święty”.

Po drugie, Bóg był najważniejszy w ich ustroju państwowym (Księga Psalmów 99:4). W Jerozolimie znajdowało się świadectwo Izraela: tam wstępowały plemiona, a tamtejsze trony służyły do sprawowania sądów (Księga Psalmów 122:4–5). Ich ustrój był teokracją — rządami pod bezpośrednim panowaniem Boga. Bóg ustanowił nad nimi Dawida. Niektórzy sądzą, że ten psalm powstał, gdy Dawid spokojnie i szczęśliwie zasiadł na tronie. To król, którego moc miłuje sprawiedliwość. Jego siła pochodzi od Boga, a on nie wykorzystuje władzy do wspierania zła, jak często czynią ziemscy władcy. Przeciwnie, miłuje sprawiedliwość. Używa swojej władzy, by czynić to, co słuszne, i czyni to z radością. Wskazywał w ten sposób na Chrystusa, któremu Bóg miał dać tron jego ojca Dawida, aby Chrystus zaprowadził sprawiedliwość i prawość. Ma moc, by kruszyć, lecz Jego siła miłuje sprawiedliwość. Nie rządzi surowo, lecz z rozwagą, mądrością i łagodnością.

Izrael miał dobrego króla, ale uczono go patrzeć wyżej — ku Bogu, z którego władzy król sprawował swoje rządy. Bóg ustanowił sprawiedliwy porządek: dał ludowi dobre prawa, według których miał żyć, i zaprowadzał sąd oraz sprawiedliwość wśród Jakuba. Nie tylko sam wkraczał w bieg historii, by wykonywać swoje prawa, lecz także dbał o sprawiedliwość przez sędziów i innych urzędników publicznych, którzy sprawowali władzę pod Jego zwierzchnictwem i w Jego imieniu wydawali sprawiedliwe wyroki. Sędziowie sądzili w imieniu Boga, a ich wyrok należał do Niego (Druga Księga Kronik 19:6).

Gdy połączymy te dwie rzeczy, dostrzeżemy, jak szczęśliwy był Izrael w porównaniu z innymi narodami, jak mówił Mojżesz (Księga Powtórzonego Prawa 4:7–8). Bóg był tak blisko swojego ludu, zasiadając między cherubinami, a Izrael miał tak sprawiedliwe ustawy i wyroki, które ustanawiały ład. Sam Bóg królował pośród Jakuba. Dlatego psalmista wzywa ten błogosławiony lud: „Wywyższajcie Pana, naszego Boga, i oddawajcie Mu cześć u Jego podnóżka”. Oddawajcie Mu chwałę za dobry porządek, którym się cieszycie, ustanowiony zarówno w Kościele, jak i w państwie (Księga Psalmów 99:5).

Im więcej wspólnych, publicznych błogosławieństw otrzymujemy, tym bardziej powinniśmy razem, publicznie wielbić Boga. Szczególnie ustanowienie królestwa Chrystusa powinno napełniać nas uwielbieniem. Gdy zbliżamy się do Boga w kulcie, nasze serca powinny napełniać wzniosłe myśli o Nim, a On sam powinien być wywyższony w naszym wnętrzu. Im bardziej się uniżamy i stajemy przed Bogiem w pokorze, tym bardziej oddajemy Mu cześć. Powinniśmy oddawać Mu cześć u Jego podnóżka, przy Arce Przymierza, która była jakby podnóżkiem przebłagalni między cherubinami. Możemy też kłaniać się na posadzce Jego dziedzińców. Mamy wszelkie powody, by zachowywać pełną czci postawę, bo Bóg jest święty, a Jego świętość powinna napełniać nas bojaźnią, tak jak napełnia nią samych aniołów (Księga Izajasza 6:2–3).