Księga Psalmów 99:3 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 99:3 zaproszenie kierowane jest do wszystkich, którzy znają imię Boga: „Niech wielbią Twoje wielkie i straszliwe imię: ono jest święte.” Dwa przymiotniki, wielkie i straszliwe, nazywają coś, co jednocześnie przyciąga i onieśmiela. Cześć może więc zawierać drżenie, ale nie sprowadza się do niego. Psalmista nie tłumaczy uwielbienia nastrojem ani siłą przeżycia. Podstawą jest samo imię, które jest święte. Kontekst to potwierdza. Wcześniejsze wersety mówią o Panu, który króluje, a przed którym drżą narody. Kolejne przypominają, że Bóg wysłuchiwał tych, którzy wzywali Jego imienia. Święte imię nie jest więc odległą ideą, lecz miejscem, do którego można się zwrócić także wtedy, gdy trudno o słowa. Warto zauważyć, że uwielbienie nie wymaga, by lęk zniknął. Obraz drżących narodów pokazuje, że bojaźń i cześć mogą trwać obok siebie. Psalm wskazuje w ten sposób, że wielkość Boga nie musi oznaczać chłodnego dystansu, bo Ten, którego imię jest święte, pozostaje blisko tych, którzy Go wzywają.

„Niech wielbią Twoje wielkie i straszliwe imię: ono jest święte” (Księga Psalmów 99:3). W tym zdaniu cześć nie wynika z samej potęgi Boga. Psalm ukazuje Go jako Króla, przed którym drżą narody, ale zarazem jako Tego, który kocha sprawiedliwość i ustanawia to, co słuszne. Jego wielkość budzi respekt, a świętość mówi o Jego odrębności i doskonałości. „Imię” oznacza tu więcej niż nazwę. Wskazuje na Boga, którego królowanie i charakter zostały ukazane w słowach psalmu. Dlatego określenie „straszliwe” nie musi oznaczać, że Bóg jest kapryśny lub zły. Wyraża raczej majestat, wobec którego człowiek nie pozostaje obojętny. Psalm łączy zachwyt z powagą: Boga należy wielbić, nie pomniejszając Jego świętości. Wersety są skierowane do wspólnoty, a nie tylko do pojedynczego czciciela. „Niech wielbią” brzmi jak wezwanie, by uznać Boże panowanie wspólnie. W dalszej części rozdziału wspomniani są ludzie, którzy wzywali Boga i zostali przez Niego wysłuchani. Świętość nie oznacza więc dystansu nieprzekraczalnego dla modlitwy. Oznacza, że Ten, który słucha, pozostaje Królem. Zaufanie i bojaźń nie wykluczają się: obie wyrastają z prawdy o tym, kim jest Bóg.

W Księdze Psalmów 99:3 pada zdanie: „Niech wielbią Twoje wielkie i straszliwe imię: ono jest święte.” Wielbienie ma tu swój powód. Psalmista wskazuje na imię Boga, a nie na okoliczności, które łatwo zmieniają się z dnia na dzień. Warto zauważyć, że kolejne wersety wiążą tę świętość ze sprawiedliwością. W czwartym Król jest opisany jako ten, który kocha sprawiedliwość, a w piątym znów pada: On jest święty. Świętość Boga nie zostaje tu w sferze pojęć. Przybiera kształt prawa i uczciwości. Z tego wynika prosta rzecz dla codzienności. Ktoś w pracy może mieć okazję lekko zaokrąglić wynik, żeby wypaść lepiej. Jeśli jednak podpisuje rzetelny raport, jego wielbienie zaczyna się od zwykłego wyboru. Ktoś w domu może wygrać kłótnię ostrym słowem, a może powiedzieć prawdę łagodnie. Również wtedy oddaje cześć imieniu, które jest święte. Wielbienie ma więc dwa wymiary: słowa i życie. Psalm nie dzieli ich na część duchową i praktyczną. Najpełniej widać ich wspólny sens wtedy, gdy słowa spotykają się z uczciwym działaniem.

W Psalmie 99 imię Boga nie jest jedynie nazwą, którą można wypowiedzieć bez zastanowienia. Niesie w sobie obecność Króla, przed którym drżą narody, a ziemia się trzęsie. Określenie „wielkie i straszliwe” wyraża grozę spotkania z Kimś, kto przekracza ludzką miarę. Psalm nie oswaja tej tajemnicy ani nie sprowadza jej do lęku: mówi, że imię Boga jest święte. Ta świętość ma także wymiar moralny. W sąsiednim wersecie Bóg zostaje nazwany Królem, który kocha sprawiedliwość i ustanawia to, co słuszne. Jego majestat nie jest pustą potęgą. Nie odrywa się od dobra, które porządkuje życie wspólnoty. Można wyobrazić sobie, że imię niesie się po świątyni jak dźwięk, wobec którego milkną zwyczajne głosy. Psalm zaraz potem mówi o pokłonie u podnóżka Bożych stóp. To gest uznania, że człowiek nie jest miarą wszystkiego, a świat ma Pana. Świętość Boga budzi cześć, ale nie czyni sprawiedliwości czymś odległym. W tym psalmie majestat i troska o to, co słuszne, należą do tej samej prawdy o Bogu.