Księga Psalmów 98:7 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 98:7 morze szumi, bo taka jest jego natura, a psalmista nie prosi go o ciszę. Pieśń o zbawieniu, które Pan okazał na oczach narodów, rozbrzmiewa więc także w żywiole, którego nie da się uciszyć ludzką miarą. Mieszkańcy świata zostają włączeni w ten sam chór, a to znaczy, że ich głos również ma swoje miejsce przed Bogiem. Ta radość nie wyrasta jednak z przypadku ani z nastroju chwili. Wcześniej psalmista mówi, że Pan okazał swoje zbawienie i wspomniał na swoją dobroć i wierność wobec domu Izraela (Księga Psalmów 98:2–3), a w wersecie dziewiątym zapowiada, że przychodzi sądzić ziemię sprawiedliwie. Szum morza i gwar świata są odpowiedzią na to, co Bóg uczynił i zapowiedział. Może to być ważne dla kogoś, kto niesie w sobie hałas lęku albo żałoby, bo i takie głosy zostają w tym psalmie włączone w chwałę Bożą. Ten fragment pokazuje, że uczucia nie muszą być uporządkowane, by znaleźć miejsce w modlitwie. Morze pozostaje morzem, a świat pozostaje światem, i właśnie w tej nieuładzonej obecności Bóg zostaje uznany za Króla.

Morze w Księdze Psalmów 98:7 nie jest tłem dla ludzkiej pieśni: samo zostaje wezwane do radosnego szumu, razem ze wszystkim, co je napełnia. Podobnie „świat i jego mieszkańcy” obejmują całość stworzonego porządku. Obraz poetycki rozszerza uwielbienie poza świątynię i poza ludzki głos. Ważny jest kontekst. Wcześniej psalm wzywa całą ziemię do radości, bo Bóg okazał zbawienie i swoją sprawiedliwość, widoczne także dla narodów (wersety 1–4). Po obrazie morza następują rzeki klaszczące w dłonie i góry wołające radośnie, a finał wskazuje na przychodzącego Boga, który będzie sądził świat sprawiedliwie (wersety 8–9). Nie chodzi więc o dowolną pochwałę natury, lecz o stworzenie odpowiadające na działanie i panowanie Boga. Psalm nie opisuje tu dosłownego mówienia morza. Nadaje przyrodzie głos, by wyrazić rozmach radości, której nie da się zamknąć w ludzkich słowach. Stworzenie nie jest jedynie dekoracją historii zbawienia: w poetyckim obrazie uczestniczy w świętowaniu Boga, którego sprawiedliwy sąd obejmuje cały świat.

Ten werset otwiera szeroki obraz. Morze szumi, a razem z nim szumi wszystko, co je napełnia, czyli to, co w jego wodach żyje i porusza się. Do śpiewu zostaje włączony także świat i jego mieszkańcy. Psalmista nie ogranicza chóru do ludzi. Wzywa całe stworzenie, od bezkresnej wody po najmniejsze istoty w jej głębinach. Ten hałas ma swoje uzasadnienie w tekście. Wcześniejsze wersety mówią, że Pan okazał swoje zbawienie i wspomniał na swoją dobroć oraz wierność wobec domu Izraela (Księga Psalmów 98:2-3). Radość stworzenia opiera się więc na tym, co Bóg już uczynił na oczach narodów. Ważna jest też zapowiedź z Księgi Psalmów 98:9. Pan nadchodzi, by sądzić ziemię sprawiedliwie. Świat może śpiewać, bo jego Stwórca nie zostawi zła bez sprawiedliwego osądu. Taka radość nie ucieka od trudnej rzeczywistości. Ufa Bogu, który ją zna. Szum fal nie wymaga planu ani zgody. Morze nie czeka na idealne warunki, by szumieć. Jego głos jest zwyczajną odpowiedzią na to, czym jest.

„Niech szumi morze i to, co je napełnia, świat i jego mieszkańcy!” W tym wezwaniu radość nie należy wyłącznie do ludzkiego głosu. Morze wraz ze wszystkim, co żyje w jego głębinach, i cała zamieszkana ziemia zostają włączone w odpowiedź na dzieła Boga. Stworzenie nie jest tylko tłem ludzkiej historii wiary; samo staje się częścią hymnu. Psalm mówi o zbawieniu objawionym narodom i o wierności Boga wobec Izraela. Dlatego szum morza nie oznacza bezładnego hałasu ani obietnicy, że każda chwila będzie spokojna. To obraz potężnego stworzenia, które w pieśni uznaje Boga za Króla. W następnym wersecie rzeki klaszczą, a góry wołają radośnie; poetycki język rozszerza świętowanie na cały świat. Ta wizja ma horyzont większy niż pojedyncze ludzkie życie. Gdy Psalm zapowiada, że Bóg przychodzi sądzić ziemię sprawiedliwie, radość łączy się z nadzieją na porządek, w którym krzywda nie ma ostatniego słowa. Morze pozostaje morzem, pełnym tajemnicy i siły, a jednak jego szum mieści się w pieśni stworzenia skierowanej ku sprawiedliwemu Królowi. Nie wszystko jest jeszcze pojednane, lecz nic nie wymyka się temu wezwaniu.