Księga Psalmów 98:4 – znaczenie i zastosowanie

Ustanowienie królestwa Chrystusa ukazane jest tutaj jako powód do radości i uwielbienia.

Niech wszyscy się z tego radują, bo każdy może mieć udział w błogosławieństwie, które przynosi to królestwo. Wciąż na nowo jesteśmy wzywani, by na wszelkie możliwe sposoby wyrażać radość i oddawać za nią chwałę Bogu: wznośmy radosne okrzyki, jak w Księdze Psalmów 95:1-2. Niech rozlegnie się donośny głos, jak u ludzi poruszonych dobrą nowiną, którzy pragną poruszyć także innych. Radujmy się i śpiewajmy na cześć Boga, wołajmy „Hosanna” (Ewangelia Mateusza 21:9) i „Alleluja” (Apokalipsa św. Jana 19:6). Witajmy Go na tronie, jak witano nowych królów: radosnymi okrzykami i donośnym wołaniem, aż ziemia rozbrzmi tym dźwiękiem, jak wtedy, gdy ogłoszono królem Salomona (Pierwsza Księga Królewska 1:40).

Niech śpiewacy i muzycy przyłączą się do tej uroczystości, jak to zwykle czyniono podczas publicznych obchodów (Księga Psalmów 87:7; Księga Psalmów 68:25). Nowemu Królowi powinny towarzyszyć pieśni ku czci Boga. Śpiewajmy chwałę i pieśni psalmiczne. W ten sposób wyrażamy radość, niesiemy ją dalej i rozbudzamy ją w innych. Niech uwielbieniu towarzyszy także muzyka sakralna: nie tylko łagodny dźwięk harfy, lecz także trąba i róg, bo świętujemy chwałę zwycięskiego Króla (Księga Psalmów 98:6).

Cała ta radość ma być skierowana ku Bogu i wyrażana z czcią: wznośmy radosne okrzyki na cześć Pana (Księga Psalmów 98:4). Śpiewajmy Panu (Księga Psalmów 98:5). Czyńmy to przed Panem, Królem (Księga Psalmów 98:6). Światowa zabawa jest przeciwieństwem tej świętej radości. Gdy Dawid tańczył przed Arką, bronił się, mówiąc, że czynił to przed Panem. Pobożność, która kierowała jego działaniem, nie tylko je usprawiedliwiała, lecz także nadawała mu godność. Powinniśmy radować się przed Panem, ilekroć się do Niego zbliżamy (Księga Powtórzonego Prawa 12:12) — przed Panem Jezusem, nie tylko jako Zbawicielem, lecz także jako Królem, Królem królów, Królem Kościoła i naszym Królem.

Niech radują się z tego również niższe części stworzenia (Księga Psalmów 98:7-9). To ta sama myśl, którą napotkaliśmy wcześniej w Księdze Psalmów 96:11-13. Niech szumi morze, ale niech będzie jasne, że nie jest to złowrogi dźwięk, lecz radosny. Przyjście Chrystusa i dokonane przez Niego zbawienie odmieniły znaczenie utrapień i grozy tego świata. Dlatego gdy wezbrane wody podnoszą swój głos, a fale się piętrzą, nie powinniśmy słyszeć w tym morza występującego przeciwko nam, lecz stworzenie przyłączające się do naszej radości.

Niech wezbrane wody okazują radość, jak czynią to ludzie, gdy klaszczą w dłonie. Niech góry, które niegdyś zadrżały ze strachu, gdy Bóg zstąpił na górę Synaj, by nadać Prawo, teraz tańczą z radości, gdy głoszona jest Jego Ewangelia i gdy słowo Pana w cichej mocy wychodzi z Syjonu. Niech góry radują się razem przed Panem. Pokazuje to, że królestwo Chrystusa przyniesie błogosławieństwo całemu stworzeniu. Pokazuje też, że stworzenia niższe, które ogłaszają chwałę Stwórcy (Księga Psalmów 19:1), głoszą również chwałę Odkupiciela. Dzięki Niemu wszystko nie tylko nadal istnieje, lecz także pozostaje w należytym porządku.

Słowa te mogą też wskazywać, że ludzie nie oddadzą Odkupicielowi należnej Mu czci, dlatego będzie musiał szukać uwielbienia w morzu i wezbranych wodach. W ten sposób stworzenie zawstydzi ludzką ociężałość i niewdzięczność. Być może jest tu również zapowiedź nowego nieba i nowej ziemi, na które wciąż czekamy zgodnie z Jego obietnicą (Drugi List św. Piotra 3:13). To drugie wspomnienie Jego przyjścia, następujące po podobnym fragmencie w Księdze Psalmów 96:1-13, może przede wszystkim wskazywać na Jego powtórne przyjście. Wtedy wszystko zostanie rozpuszczone i oczyszczone, a On przyjdzie sądzić świat sprawiedliwie. W tej nadziei radują się wszyscy uświęceni, a gdyby morze, wezbrane wody i góry mogły się radować, one także by się radowały.

Można by sądzić, że Wergiliusz w swojej czwartej eklogi nawiązywał do tych psalmów oraz do dawnych przepowiedni Sybilli Kumańskiej. Odniósł je jednak do Asyniusza Polliona, żyjącego za panowania Cezara Augusta, tuż przed narodzeniem naszego Zbawiciela, w sposób błędny, a może wręcz naganny. Wergiliusz pisze, że oczekiwano narodzin dziecka z nieba, które miało przynieść światu wielkie błogosławieństwo i przywrócić złoty wiek: „Oto z wysokiego nieba zstępuje nowe pokolenie”. Mówi też, że dziecko to miało zgładzić grzech i uwolnić ziemię od lęku. Wspomina jeszcze wiele innych rzeczy o długo oczekiwanym dziecku, które — jak uważa Ludwik Vives w swoich uwagach do tej eklogi — dobrze pasują do Chrystusa. Wergiliusz kończy podobnie jak psalmista w tym miejscu: zwraca uwagę na radość całego stworzenia i pisze: „Patrz, jak wszystko raduje się nadchodzącą epoką”.

Skoro raduje się wszystko, tym bardziej powinniśmy radować się i my.