Księga Psalmów 98:1 – znaczenie i zastosowanie

Ponownie jesteśmy wezwani, by śpiewać Panu nową pieśń, jak w Księdze Psalmów 96:1. Ma to być pieśń najlepsza, najszlachetniejsza i najdoskonalsza. Pieśń o miłości Chrystusa przypomina Pieśń nad Pieśniami Salomona — jest pieśnią przewyższającą wszystkie inne. Pieśń wysławiająca odkupieńczą miłość jest nowa, bo opiewa cud, o którym wcześniej nie śpiewano. Była to tajemnica ukryta przez długie wieki i pokolenia.

Ci, którzy się nawracają, śpiewają nową pieśń, zupełnie inną od dawnej. Zmienia się to, co ich zachwyca, zmienia się ich radość, a wraz z nimi zmienia się pieśń. Jeśli Bóg da nam nowe serce, włoży też nową pieśń w nasze usta. W Nowej Jerozolimie, świętym mieście przyszłości, nowe pieśni będą rozbrzmiewać na wieki i nigdy się nie zestarzeją. Ta nowa pieśń ma wysławiać Boga za cztery rzeczy.

Po pierwsze, wysławiajmy Go za cuda, których dokonał. Jak czytamy w Księdze Psalmów 98:1, uczynił rzeczy wspaniałe. Dzieło naszego zbawienia przez Chrystusa jest dziełem cudownym. Gdy przyglądamy się każdemu jego etapowi — od Bożego planu sprzed początku czasu aż po jego ostateczne dopełnienie i trwałe skutki u kresu czasu — musimy powiedzieć, że Bóg uczynił rzeczy wspaniałe. Wszystko jest Jego dziełem i jest cudowne w naszych oczach. Im lepiej je poznajemy, tym większy budzi podziw.

Po drugie, wysławiajmy Go za zwycięstwa, które odniósł. Jego prawica i święte ramię zapewniły Mu zwycięstwo. Nasz Odkupiciel pokonał każdą przeszkodę stojącą na drodze do naszego ocalenia. Przezwyciężył je wszystkie i nie zniechęcił się ani zadaniem, ani cierpieniem, które Go czekały. Pokonał też każdego wroga, który sprzeciwiał się naszemu zbawieniu. Zwyciężył szatana, pozbawił go mocy i wypędził z jego warowni. Rozbroił zwierzchności i władze (List do Kolosan 2:15), wydarł łup z rąk mocarza (Księga Izajasza 49:24) i zadał śmierci śmiertelny cios. Odniósł pełne i jawne zwycięstwo nie tylko dla siebie, lecz także dla nas, abyśmy dzięki Niemu byli więcej niż zwycięzcami.

Zwycięstwo to odniósł własną mocą. Nikt Mu nie pomagał ani Go nie wspierał, nikt też nie odważył się przyłączyć do tego dzieła. A jednak Jego prawica i święte ramię, które zawsze zwyciężają, bo służą słusznej sprawie, zapewniły Mu triumf i wybawienie. Moc i wierność Boga, nazwane tu Jego prawicą i świętym ramieniem, przyniosły Panu Jezusowi wybawienie: wskrzesiły Go z martwych i wywyższyły po prawicy Boga. Tak wyjaśnia to dr Hammond.

Po trzecie, wysławiajmy Go za to, że dał poznać światu dzieło odkupienia. To, czego dla nas dokonał, również nam objawił, a uczynił jedno i drugie przez swego Syna. Objawienie Ewangelii jest fundamentem królestwa Ewangelii — słowem, które Bóg posłał (Dzieje Apostolskie 10:36). Otwarcie zapieczętowanej księgi należy uczcić pieśniami uwielbienia (Apokalipsa św. Jana 5:8), bo dzięki niemu ujawniona została tajemnica ukryta przez długi czas.

Zwróćmy uwagę na treść tego objawienia: chodzi o Jego zbawienie i sprawiedliwość, jak czytamy w Księdze Psalmów 98:3. Te dwa pojęcia często występują razem (Księga Izajasza 61:10; Księga Izajasza 46:13; Księga Izajasza 51:5–8). Zbawienie oznacza samo wyzwolenie, a sprawiedliwość wskazuje, w jaki sposób zostało ono dokonane — przez sprawiedliwość Chrystusa. Zbawienie może też obejmować wszystkie przywileje, jakie przynosi Ewangelia, a sprawiedliwość — wszystkie wynikające z niej powinności. Bóg je złączył, więc nie wolno nam ich rozdzielać. Sprawiedliwość może również oznaczać sposób, w jaki dzięki Chrystusowi zostajemy uznani za sprawiedliwych przed Bogiem; Ewangelia objawia, że dokonuje się to przez wiarę (List do Rzymian 1:17).

Zwróćmy też uwagę, jak jasne jest to objawienie. Bóg ukazał je otwarcie, nie za pomocą znaków i cieni Prawa, lecz tak jasno, jakby było napisane promieniem słońca, aby nawet biegnący mógł je przeczytać. Głosiciele zostali powołani, by głosić je z pełną jasnością.

Warto też zauważyć, jak daleko sięga to objawienie. Zostało ukazane wobec pogan, a nie tylko Żydom. Aż po krańce ziemi dotarła wieść o zbawieniu naszego Boga, bo słowo zbawienia posłano także do pogan.

Po czwarte, wysławiajmy Go za wypełnienie obietnic i proroctw Starego Testamentu w dziele odkupienia. Pamiętał o swoim miłosierdziu i wierności wobec domu Izraela, jak czytamy w Księdze Psalmów 98:3. Bóg zachował miłosierdzie dla potomstwa Abrahama i dał mu wiele mocnych obietnic dotyczących dobroci, którą zamierzał okazać w późniejszych czasach. Wypełniając te obietnice, wzbudził swego Syna, Jezusa — nie tylko jako światło dla pogan, lecz także jako chwałę swego ludu, Izraela. Posłał Chrystusa najpierw, by błogosławić Izraelitom. Mówi się, że posyłając Chrystusa, Bóg wypełnił miłosierdzie obiecane naszym ojcom i pamiętał o swoim świętym przymierzu (Ewangelia Łukasza 1:72). Uczynił to ze względu na przymierze, a nie z powodu ich zasług.