Księga Psalmów 8:4 – znaczenie i zastosowanie

Dawid dalej wysławia Bożą chwałę, mówiąc o godności, którą Bóg obdarzył człowieka, a szczególnie Jezusa Chrystusa, Syna Człowieczego. Boża dobroć jest równie godna uwielbienia jak Jego wielkość. Psalmista rozważa ją z podziwem i wdzięcznością i pragnie, abyśmy czynili to samo.

Do zachwytu nad Bożą dobrocią dla człowieka prowadzą go piękno i potęga ciał niebieskich, widocznych dla wszystkich: „Gdy oglądam Twoje niebo, księżyc i gwiazdy” (Księga Psalmów 8:3). Nie wspomina o słońcu, być może dlatego, że rozmyślał podczas nocnego spaceru, gdy widział tylko księżyc i gwiazdy. Choć nie są dla nas tak użyteczne jak słońce, także ukazują mądrość, potęgę i dobroć Stwórcy.

Naszym obowiązkiem jest rozmyślać o niebie. Widzimy je i nie sposób go nie zauważyć. Między innymi właśnie to odróżnia ludzi od zwierząt. Zwierzęta zwykle patrzą w dół, ku ziemi, człowiek zaś został stworzony w pozycji wyprostowanej, ze wzrokiem skierowanym ku niebu. Mamy wznosić myśli ponad sprawy ziemskie i kierować serce ku temu, co w górze, bo to, co widzimy, nie kształtuje nas, jeśli się nad tym nie zatrzymamy i nie zastanowimy.

Pamiętajmy również, że niebo należy do Boga. Cały świat jest Jego własnością, ale niebo należy do Niego w szczególny sposób. „Do PANA należy niebo, nawet to najwyższe” (Księga Psalmów 115:16). To tam Jego chwała jaśnieje w szczególny sposób i dlatego uczymy się nazywać Go Ojcem w niebie.

Niebo należy do Boga, ponieważ On je stworzył. Uczynił to z łatwością, jakby własnymi palcami. Rozpostarcie niebios nie wymagało od Niego wysiłku ani trudu, lecz jedynie Jego słowa. Obraz „Jego palców” ukazuje zarówno Jego moc, jak i staranność, z jaką wszystko stworzył.

Nawet mniejsze światła, księżyc i gwiazdy, ukazują chwałę i potęgę Ojca świateł, dając nam powód, by Go wielbić. Ciała niebieskie nie tylko zostały stworzone przez Boga, lecz także pozostają pod Jego władzą. Nie tylko je stworzył, ale też wyznaczył im porządek, którego nic nie może zmienić.

Jak to skłania psalmistę do podziwu dla Bożej przychylności wobec człowieka? Gdy pomyślimy o tym, że chwała Boga wypełnia niebiański świat, zdumiewa nas, że zwraca On uwagę na tak małe stworzenie, jakim jest człowiek. Ten, który mieszka w tej jaśniejącej i błogosławionej części stworzenia i nad wszystkim panuje, uniża się, by zwrócić uwagę na to, co dzieje się na ziemi (Księga Psalmów 113:5–6).

Jeszcze bardziej zdumiewa nas to, gdy pomyślimy, jak wielką korzyść ludzie na ziemi czerpią z nieba. Światła nieba zostały dane wszystkim narodom (Księga Powtórzonego Prawa 4:19; Księga Rodzaju 1:15). Słusznie więc pytamy: „Panie, czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i syn człowieczy, że się nim opiekujesz?” (Księga Psalmów 8:4). Użyte tu słowo „człowiek” wskazuje na istoty słabe, grzeszne i nędzne, które tak często zapominają o Bogu i o obowiązkach wobec Niego. A jednak Bóg wciąż zwraca na nie uwagę, troszczy się o ich życie i uwzględnia je w swoim dziele stworzenia.

Dotyczy to całej ludzkości. Choć człowiek jest tylko robakiem, a syn człowieczy — robakiem (Księga Hioba 25:6), Bóg nadal okazuje mu wielką dobroć. Spośród wszystkich stworzeń na świecie to właśnie ludzie są szczególnym przedmiotem Bożej opatrzności, czyli Jego troskliwych rządów nad stworzeniem.

Po pierwsze, wynika to z wysokiego miejsca człowieka wśród stworzeń. Został stworzony niewiele niższym od aniołów (Księga Psalmów 8:5). Pod jednym względem zajmuje niższe miejsce, ponieważ jego ciało należy do ziemi i do śmiertelnych zwierząt. Pod innym jest jednak bardzo bliski świętym aniołom, bo ma duchową i nieśmiertelną duszę. W hierarchii stworzeń znajduje się zaraz po nich. Tak jest tylko przez pewien czas, dopóki jego dusza przebywa w ciele z prochu. Dzieci zmartwychwstania będą jednak podobne do aniołów (Ewangelia Łukasza 20:36) i nie będą już od nich niższe.

Po drugie, człowiek otrzymał szlachetne zdolności i umiejętności. Bóg ukoronował go chwałą i czcią. Ten, który dał mu życie, wyróżnił go i przygotował do panowania nad niższymi stworzeniami. Uczynił człowieka mądrzejszym od zwierząt i ptaków (Księga Hioba 35:11), dlatego słusznie podlegają one jego władzy. Rozum jest jego koroną chwały, której nie powinien hańbić przez niewłaściwe używanie ani przez postępowanie wbrew jego wskazaniom.

Po trzecie, człowiek otrzymał od Boga władzę nad niższymi stworzeniami i został ustanowiony ich panem. Ten, który je stworzył, zna je i jest ich właścicielem, powierzył człowiekowi nad nimi panowanie (Księga Psalmów 8:6). To królewskie zadanie zostało człowiekowi powierzone przy stworzeniu (Księga Rodzaju 1:28) i ponownie po potopie (Księga Rodzaju 9:2). Bóg poddał wszystko pod jego stopy, aby mógł korzystać z pracy, plonów i życia niższych stworzeń. Zostały mu przekazane i położone pod jego stopami.

Psalm wymienia różne rodzaje stworzeń, nie tylko owce i woły, którymi człowiek się opiekuje i które karmi, lecz także zwierzęta polne oraz stworzenia morskie. Wspomina nawet o tych, które są od nas odległe, jak ptaki powietrzne i ryby morskie, żyjące w innym świecie i poruszające się niewidocznie po morskich szlakach. Ludzie potrafią je chwytać, a choć wiele z nich jest silniejszych lub szybszych od nas, w taki czy inny sposób nad nimi panujemy (List Jakuba 3:7). Każdy rodzaj zwierząt, ptaków i stworzeń morskich został oswojony albo może zostać oswojony.

Bóg pozwala nam także korzystać z tych stworzeń, gdy ich potrzebujemy. „Wstań, Piotrze, zabijaj i jedz” (Dzieje Apostolskie 10:13). Za każdym razem, gdy jemy ryby lub ptaki, przypominamy sobie o władzy, którą Bóg dał człowiekowi nad dziełami swoich rąk. Powinno nam to również przypominać, że sami mamy podlegać Bogu, naszemu najwyższemu Panu.

Ten werset w szczególny sposób wskazuje na Jezusa Chrystusa. Uczymy się tak go odczytywać w Liście do Hebrajczyków 2:6–8, gdzie apostoł przywołuje go jako dowód najwyższej władzy Chrystusa w niebie i na ziemi. Pokazuje, że chodzi tu o Jezusa — człowieka, Syna Człowieczego — którego Bóg ukoronował chwałą i czcią oraz ustanowił władcą nad dziełami swoich rąk.

To największa dobroć, jaką kiedykolwiek okazano ludzkości, i najwyższa godność, jaką kiedykolwiek obdarzono ludzką naturę. Widzimy ją we wcieleniu, czyli w przyjęciu przez Chrystusa ludzkiego ciała, oraz w Jego wywyższeniu po cierpieniu. Te dary są o wiele większe niż błogosławieństwa, które otrzymujemy przez stworzenie i opatrzność, czyli Bożą troskę o świat, choć i one są wielkie i daleko wykraczają poza to, na co zasługujemy. Powinno nas to skłaniać do pokory i podziwu dla Bożej łaski.

Po pierwsze, Jezus Chrystus przyjął ludzką naturę i w niej się uniżył. Stał się Synem Człowieczym i przyjął ciało oraz krew. W tym sensie Bóg Go nawiedził; niektórzy odnoszą to do Jego cierpienia za nas. List do Hebrajczyków 2:9 mówi, że z powodu cierpienia i śmierci został ukoronowany chwałą i czcią. Było to nawiedzenie sądem, w gniewie. Bóg złożył na Niego grzech nas wszystkich, a następnie rozliczył Go z niej. Nawiedził Go rózgą i biczami, abyśmy zostali uzdrowieni Jego ranami. Jak wyjaśnia apostoł, na krótki czas został uczyniony niższym od aniołów, gdy przyjął postać sługi i ogołocił samego siebie.

Po drugie, w tej samej ludzkiej naturze został wywyższony i ustanowiony Panem wszystkiego. Bóg Ojciec podniósł Go, ponieważ sam się uniżył. Ukoronował Go chwałą i czcią, tą chwałą, którą miał u Ojca, zanim powstał świat. Ustanowił Go nie tylko Głową Kościoła, lecz także władcą wszystkiego dla dobra Kościoła. Oddał wszystko w Jego ręce i powierzył Mu rządy opatrzności, sprawowane wraz z panowaniem łaski i poddane mu. Wszystkie stworzenia zostały położone pod Jego stopami. Nawet podczas ziemskiego życia Jezus wyraźnie ukazywał tę władzę, na przykład gdy rozkazywał wiatrom i morzu albo polecił rybie zapłacić podatek.

Psalmista kończy więc tak samo, jak zaczął: „Panie, jak wspaniałe jest Twoje imię na całej ziemi”. Odkupiciel swoją obecnością obdarzył ziemię czcią, a Jego Ewangelia wciąż ją rozjaśnia; Jego mądrość i moc nadal nad nią panują. Śpiewając te słowa i modląc się nimi, powinniśmy dziękować Bogu za Jego powszechną dobroć wobec wszystkich ludzi, a szczególnie za to, jak użyteczne są dla nas niższe stworzenia. Przede wszystkim jednak powinniśmy oddawać chwałę Panu Jezusowi. Powinniśmy wyznawać, że jest Panem, poddać się Jego władzy i czekać, aż zobaczymy, że wszystko zostało Mu poddane, a wszyscy Jego wrogowie stali się podnóżkiem Jego stóp.