Księga Psalmów 8:2 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista pragnie oddać Bogu chwałę należną Jego imieniu. Dr Hammond sugeruje, opierając się na tytule psalmu, że Dawid mógł napisać go po pokonaniu Goliata z Gat, filistyńskiego olbrzyma, którego zabił (Pierwsza Księga Samuela 17). Tego wroga uciszył ktoś, kto w porównaniu z nim wydawał się małym dzieckiem. To możliwe, ale przypuszczenie to osłabia fakt, że taki sam tytuł mają dwa inne psalmy (Księga Psalmów 81; Księga Psalmów 84:1).

Dawid podziwia tu dwie rzeczy. Po pierwsze, zachwyca się tym, jak wyraźnie Bóg objawia swoją chwałę (Księga Psalmów 8:1). Z pokorą i czcią zwraca się do Boga jako do Pana i Pana swojego ludu: „Panie, nasz Władco”. Jeśli wierzymy, że Bóg jest Panem, powinniśmy otwarcie wyznawać, że jest także naszym Panem. Należy do nas, bo nas stworzył, strzeże i otacza szczególną opieką; my zaś należymy do Niego, bo jesteśmy zobowiązani Go słuchać i Mu się poddać. Powinniśmy uznawać tę więź nie tylko wtedy, gdy prosimy o miłosierdzie, lecz także wtedy, gdy Go wielbimy i pragniemy oddać Mu cześć.

Dawid mówi: „Jak wspaniałe jest Twoje imię na całej ziemi!”. Chwała Boga jaśnieje wyraźnie także w tym niższym świecie. Dzieła stworzenia i Bożej opatrzności, Jego mądre rządy i troska pokazują każdemu, że istnieje nieskończony Byt, źródło wszelkiego istnienia, mocy i doskonałości. Ukazują też, że Bóg jest suwerennym władcą, potężnym obrońcą i hojnym dawcą dla wszystkich stworzeń. Jego imię jest wielkie, świetliste i majestatyczne na całej ziemi. Jego światło świeci przed wszystkimi (List do Rzymian 1:20), a jeśli ludzie zamykają na nie oczy, sami ponoszą za to winę. Wszędzie można znaleźć świadectwo o Bogu: w słowach albo w samych dziełach, które mówią o Nim bez słów.

Te słowa wskazują również na przyszłe głoszenie Ewangelii Chrystusa. Dzięki niej imię Boga, niegdyś znane przede wszystkim w Izraelu, stało się znane na całej ziemi, aż po jej najdalsze krańce (Ewangelia Marka 16:15–16).

Chwała Boga jaśnieje jeszcze wspanialej w niebie: „Wyniosłeś swój majestat ponad niebiosa”. Bóg jest o wiele bardziej chwalebny niż najwspanialsze stworzenia, nawet te, które świecą najjaśniej. My, żyjący na ziemi, słyszymy o Jego wielkim imieniu i oddajemy Mu za nie chwałę, ale aniołowie i błogosławione duchy w niebie oglądają Jego chwałę i wielbią Go bezpośrednio. A jednak Bóg jest wywyższony ponad ich uwielbienie i pochwały. Gdy Pan Jezus, odblask chwały Ojca i dokładne odbicie Jego istoty, został wywyższony i zasiadł po prawicy Boga, Bóg wyniósł swoją chwałę ponad niebiosa, wysoko ponad wszelkie moce i władze.

Po drugie, Dawid podziwia, jak potężnie Bóg objawia swoją chwałę przez najsłabsze ze swoich stworzeń (Księga Psalmów 8:2). „Z ust niemowląt i dzieci ustanowiłeś moc” albo „udoskonaliłeś chwałę”, to znaczy uwielbienie Twojej mocy (Ewangelia Mateusza 21:16). Ukazuje to chwałę Boga w świecie przyrody. Troska, jaką Bóg otacza małe dzieci, bezradniejsze po narodzeniu niż młode jakichkolwiek innych zwierząt, a także szczególna ochrona i zaopatrzenie, których im udziela, powinny skłaniać każdego do oddawania Mu czci. To wspaniały przykład Jego mocy i dobroci, tym bardziej wymowny, że wszyscy z tej opieki skorzystaliśmy. Zawdzięczamy jej przetrwanie, bo bez niej umarlibyśmy zaraz po narodzeniu.

Ukazuje to również chwałę Boga w Jego opatrzności. Rządząc tym niższym światem, posługuje się ludźmi, zarówno tymi, którzy Go znają, jak i tymi, którzy Go nie znają (Księga Izajasza 45:4). Wszyscy oni byli kiedyś niemowlętami i małymi dziećmi. Niekiedy Bóg postanawia realizować swoje zamiary przez tych, którzy pod względem mądrości i siły wciąż wydają się niewiele lepsi od niemowląt.

Słowa te ukazują także chwałę Boga w królestwie łaski, czyli w królestwie Mesjasza. Zapowiadają, że apostołowie, uważani za ludzi prostych, niewykształconych i nieuczonych (Dzieje Apostolskie 4:13), słabych i wzgardzonych, obalą królestwo diabła przez pozorną głupotę swojego nauczania — tak jak mury Jerycha runęły na dźwięk rogów baranich. Ewangelię nazywa się ramieniem Pana i berłem Jego potęgi. Bóg sprawił przez nią cuda nie za pośrednictwem filozofów, mówców, polityków czy mężów stanu, lecz przez grupę ubogich rybaków, działających w wyjątkowo niesprzyjających okolicznościach.

Nawet dzieci wołały: „Hosanna Synowi Dawida!”, gdy arcykapłani i faryzeusze nie chcieli uznać Jezusa, lecz Nim wzgardzili i Go odrzucili. Zbawiciel odniósł te słowa do tamtego wydarzenia (Ewangelia Mateusza 21:16) i w ten sposób uciszył wroga. Niekiedy Boża łaska objawia się w niezwykły sposób w małych dzieciach, dając im wiedzę i zrozumienie, choć dopiero co zostały odstawione od mleka matki (Księga Izajasza 28:9). Niekiedy Bóg dokonuje w swoim Kościele wielkich rzeczy przez bardzo słabe i niepozorne środki. W ten sposób zawstydza szlachetnych, mądrych i potężnych tym, co świat uważa za nikczemne, słabe i głupie, aby żaden człowiek nie chełpił się przed Nim. Wtedy wyraźnie widać, że niezwykła moc pochodzi od Boga, a nie od ludzi (Pierwszy List do Koryntian 1:27–28).

Bóg czyni to ze względu na swoich wrogów, którzy są pyszni i zuchwali. Ucisza ich, zawstydza i słusznie osądza tych, którzy Mu się sprzeciwiają (Dzieje Apostolskie 4:14; Dzieje Apostolskie 6:10). Diabeł jest największym wrogiem i oskarżycielem, a głoszenie Ewangelii bardzo go uciszyło. Jego wyrocznie zamilkły, obrońcy jego sprawy zostali zawstydzeni, a złym duchom nie pozwalano nawet mówić.

Śpiewając ten psalm, oddajmy Bogu chwałę za wielkość Jego imienia i za wielkie dzieła dokonane mocą Ewangelii. W Ewangelii wywyższony Odkupiciel wyrusza, by zwyciężać i nadal zwyciężać. Powinniśmy przyjąć Go nie tylko uwielbieniem, lecz także gorącym pragnieniem Jego triumfu. Chwała osiąga pełnię, a Bóg zostaje uwielbiony w najwyższym stopniu, gdy ustanawia moc z ust niemowląt i małych dzieci.