Księga Psalmów 71:9 – znaczenie i zastosowanie

Ta prośba ma w sobie coś szczególnie ludzkiego. Autor modlitwy przypomina, że od młodości i od narodzin ufa Bogu, a mimo to boi się, że w starości Bóg się od niego odwróci. Słowo „odtrącaj” brzmi jak lęk przed odrzuceniem, a nie przed chwilowym brakiem pomocy. Zdanie o ustających siłach mówi o czasie, w którym człowiek czuje, że traci dawną sprawność, i zostaje z tym sam. Warto zauważyć, że w Księdze Psalmów 71:9 nie ma obietnicy, że starość będzie łatwa, ani wyjaśnienia tego, co nastąpi dalej. Jest za to szczera prośba o bliskość w chwili, gdy nie wszystko da się udźwignąć samodzielnie. Kolejne wersety, w których wrogowie mówią, że Bóg opuścił tego człowieka, nadają tej prośbie dodatkowy ciężar, bo modlitwa rodzi się wśród słów o porzuceniu. Ten werset pokazuje, że wiara nie musi być pozbawiona lęku, aby pozostać wiarą. Psalmista nie prosi o odpowiedzi na wszystkie pytania, tylko o to, by Bóg nie odchodził. W tej prostej prośbie zawiera się zaufanie, które nie zależy od tego, jak długo jeszcze przyjdzie iść.

Werset „Nie odtrącaj mnie w czasie starości; gdy siły ustaną, nie opuszczaj mnie!” łączy kruchość późnego wieku z pamięcią o wiernej opiece Boga. W Księdze Psalmów 71 modlący się wspomina, że Bóg był jego nadzieją od młodości i podporą od narodzin. Teraz, gdy siły słabną, ta długa historia zaufania nie usuwa lęku: staje się podstawą prośby. Ważne jest rozróżnienie między wołaniem o obecność Boga a stwierdzeniem, że Bóg już odtrącił modlącego się. Psalm wyraża błaganie, nie potwierdza opuszczenia. Nie ukrywa też społecznego wymiaru zagrożenia: wrogowie uznają osłabienie człowieka za znak, że nie ma już wybawcy. Ich osąd nie rozstrzyga jednak, czy Bóg pozostaje wierny. Werset nie obiecuje, że starość ominie człowieka ani że wiara zawsze oszczędzi mu bezradności. Pokazuje raczej, że zależność od Boga można wypowiadać także wtedy, gdy własne siły zawodzą. W tej modlitwie prośba nie jest zaprzeczeniem wcześniejszego zaufania, lecz jego dalszym wyrazem. Modlący się nie przedstawia swojej słabości jako dowodu porażki; oddaje ją Bogu, którego opieki doświadczał przez całe życie.

Psalmista nie prosi tu o siły na zawsze ani o to, by lata słabości nigdy nie nadeszły. Prosi, by Bóg nie odtrącił go w starości i nie opuścił, gdy siły ustaną. Ta prośba wyrasta z długiej historii zaufania. Wcześniej psalmista wyznaje, że Bóg był jego nadzieją od młodych lat i podporą od narodzin. Modli się więc jako ktoś, kto wielokrotnie doświadczył wierności. Tekst ma w sobie sporo realizmu. Psalmista nie udaje, że zawsze da radę sam. Wie, że przychodzi moment, w którym człowiek traci siły, a wokół niego pojawiają się wrogowie, którzy mówią, że Bóg go porzucił. Właśnie wtedy zaufanie zostaje sprawdzone najmocniej. Wierność w starości zaczyna się więc znacznie wcześniej. Kto przez lata wraca do Boga w zwykłych dniach, łatwiej rozpoznaje Jego obecność, gdy ciało i zdrowie zawodzą. Słowo „nie opuszczaj” zakłada relację, która już trwa, a nie dopiero zaczyna się w kryzysie. Ten werset uczy też, że słabość nie odbiera człowiekowi wartości w oczach Boga. Ten sam Bóg, który był podporą od narodzin, nie przestaje nią być, gdy siły maleją.

W Księdze Psalmów 71:9 modlitwa człowieka starszego brzmi jak prośba wypowiedziana na granicy sił: „Nie odtrącaj mnie w czasie starości; gdy siły ustaną, nie opuszczaj mnie!”. Nie jest to spokojne podsumowanie życia, lecz wołanie o obecność Boga w chwili, gdy ciało słabnie, a zagrożenie pozostaje blisko. Psalmista zna Boga jako swoją podporę od narodzin i nadzieję od młodych lat. Teraz ta długa pamięć wiary nie usuwa lęku. Staje się raczej miejscem, z którego można prosić: niech więź trwa także wtedy, gdy własne siły już nie wystarczają. Obraz Boga jako skały schronienia, obecny na początku psalmu, nadaje tej prośbie szczególną głębię. Skała nie obiecuje, że burza nie nadejdzie; daje oparcie temu, kto nie ma już siły sam się obronić. W kolejnych wersetach przeciwnicy twierdzą, że Bóg opuścił psalmistę. Ich osąd nie rozstrzyga jednak, gdzie jest Bóg. Wersety ukazują modlitwę, która nie ukrywa kruchości ani nie zamienia starości w porażkę. Zwraca się ku Temu, któremu ufała przez całe życie, i powierza Mu także jego ostatnie, niepewne odcinki.