Księga Psalmów 71:4 – znaczenie i zastosowanie

Czwarty wers Psalmu 71 zaczyna się od słów, które brzmią jak krzyk spod ciężaru: „Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca, od pięści złoczyńcy i ciemiężyciela.” Psalmista nie przedstawia siebie jako kogoś spokojnego i przygotowanego. Mówi o rękach, które go chwytają, i o pięści, która uderza. Ten obraz oddaje uwięzienie w cudzych rękach, poczucie, że ktoś trzyma mocno i nie chce puścić, a sił do wyrwania się brakuje. Warto zauważyć, że w tym wersecie nie ma jeszcze odpowiedzi, jest tylko prośba zwrócona do Boga, wypowiedziana z bliskości, bo zaczyna się od słowa „mój”. Psalm nie oddziela jej od zaufania, ponieważ wcześniej psalmista nazywa Boga ucieczką, skałą i nadzieją od młodości. Krzyk nie unieważnia tej ufności, lecz pokazuje, że wiara potrafi mówić szczerze o przemocy i strachu. Ten wers pokazuje, że bezradność nie musi być ukrywana przed Bogiem. Nazwanie zagrożenia po imieniu jest już pierwszym wyrazem zaufania. Psalm nie udaje, że wróg jest mały, i nie obiecuje, że ucisk zniknie na zawołanie. Zostawia wołanie w całej jego surowości, a to samo w sobie jest przyjęciem tego, co boli.

Prośba z Księgi Psalmów 71:4 nie jest ogólnym życzeniem bezpieczeństwa. Jej obrazy są konkretne: „ręce” oznaczają władzę, która kogoś trzyma, a „pięść” — przemoc zdolną zadawać ból. Psalmista mówi o zagrożeniu ze strony ludzi nazywanych niegodziwcem, złoczyńcą i ciemiężycielem. Nie podaje jednak szczegółów ich czynów, więc nie należy dopisywać do wersetu jednej określonej sytuacji. Ważne jest także, do kogo skierowana jest prośba: „Boże mój”. Wersety poprzedzające nazywają Boga schronieniem, skałą i twierdzą, a następne łączą nadzieję psalmisty z długą historią zaufania, sięgającą młodości. Wołanie o wyrwanie nie jest więc przeciwieństwem wiary ani dowodem, że ufność zniknęła. Jest jej szczerym wyrazem wobec realnego zagrożenia. Psalm nie obiecuje, że każda osoba doświadczy natychmiastowego uwolnienia od przemocy. Pokazuje natomiast, że wiara może nazywać krzywdę bez porzucania zaufania Bogu. Zależność od Boga nie oznacza zaprzeczania sile ciemiężyciela; oznacza uznanie, że jego władza nie jest ostateczna.

Psalmista nie udaje, że nie widzi zagrożenia. Woła: „Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca, od pięści złoczyńcy i ciemiężyciela” (Księga Psalmów 71:4). Obraz jest konkretny: ręka, która chwyta, pięść, która uderza, ktoś, kto przyciska do ziemi. Modlitwa zaczyna się od nazwania prawdziwego zła i od wołania do Boga. Warto zwrócić uwagę na to, o co psalmista prosi. Nie domaga się rozmowy z wrogiem ani nie liczy wyłącznie na własną siłę. Prosi o wyrwanie, czyli o interwencję z zewnątrz, o kogoś, kto przychodzi i uwalnia z uścisku. Ta prośba wyrasta z przekonania, które przenika cały psalm: Bóg jest skałą schronienia i twierdzą, a Jego pomoc sięga dalej niż ludzkie możliwości obrony. W tym wersecie jest też coś bardzo praktycznego. Pobożność nie wymaga udawania, że trudność jest mniejsza, niż jest. Psalmista mówi wprost, z kim ma do czynienia, i wprost mówi, do kogo się zwraca. Taka szczerość otwiera drogę do Jego pomocy. Werset nie gwarantuje, że trudności znikną na żądanie. Uczy jednak, że ciężar można złożyć przed Bogiem w jego pełnej postaci.

„Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca, od pięści złoczyńcy i ciemiężyciela” — woła psalmista. W tych słowach wiara nie omija przemocy ani nie osłania jej pobożnym językiem. Nazywa zagrożenie po imieniu i zwraca się do Boga, od którego oczekuje ratunku. Ręce i pięść przywołują bliskość przymusu: czyjąś władzę nad cudzym życiem, krzywdę, której nie da się unieważnić samym życzeniem. Psalm nie przedstawia jednak człowieka pozostawionego wyłącznie w zasięgu tej siły. Już wcześniej Bóg został nazwany skałą schronienia i warownym zamkiem, a zaraz potem — nadzieją i ufnością od młodych lat. Prośba o wybawienie wyrasta więc z długiej relacji z Tym, który podtrzymywał życie. Nie wynika z tego obietnica, że każda krzywda ustanie natychmiast. Psalm daje miejsce wołaniu, które jeszcze czeka na odpowiedź. Jego horyzont jest szerszy niż chwilowa przewaga ciemiężyciela: bezpieczeństwo człowieka ostatecznie spoczywa w Bogu, którego wierność obejmuje całe życie.