Księga Psalmów 71:1 – znaczenie i zastosowanie

Dawid prosi tu ogólnie o dwie rzeczy: aby on sam nie został zawstydzony, a jego wrogowie i ci, którzy go uciskają, doznali zawstydzenia. Modli się, by nigdy nie musiał wstydzić się tego, że ufa Bogu, ani nie doznał rozczarowania po uwierzeniu Jego obietnicom. Każdy prawdziwie wierzący może śmiało zwrócić się do Boga z taką prośbą, bo Bóg nigdy nie zawodzi nadziei, którą sam wzbudził.

Zwróć uwagę, jak Dawid na różne sposoby powtarza, że ufa Bogu, i jak czyni to z radością i wdzięcznością. Wyznaje to Bogu i właśnie na tym wyznaniu opiera swoją prośbę o pomoc. Oddajemy Bogu cześć i sprawiamy Mu radość, gdy szczerze mówimy, że całkowicie na Nim polegamy. „W Tobie, Panie, pokładam ufność” (Księga Psalmów 71:1). Niezależnie od tego, co robią inni, Dawid wybiera Boga Jakuba jako swoją pomoc. Tylko ci, którzy całkowicie polegają na Bożej mocy i prawdziwości Jego obietnicy, mogą szczerze tak powiedzieć, ponieważ są gotowi dla Niego działać, cierpieć, tracić i ryzykować wszystko. Kto chce mieć z Bogiem relację, musi opierać ją na zaufaniu. Jeśli nie oddajemy Mu się w pełni, świadczy to o tym, że Mu nie ufamy.

Dawid mówi też: „Ty jesteś moją skałą i moją twierdzą” (Księga Psalmów 71:3), a potem: „Ty jesteś moim schronieniem, moją bezpieczną ucieczką” (Księga Psalmów 71:7). Ma na myśli: „Uciekam się do Ciebie i wiem, że przy Tobie będę bezpieczny. Jeśli Ty mnie ochraniasz, nikt nie może mnie skrzywdzić”. Mówi również: „Ty jesteś moją nadzieją i ufnością” (Księga Psalmów 71:5). Bóg już pokazał, że słusznie jest w Nim pokładać nadzieję i ufność, a Dawid przekonał się, że nadzieja w Nim nigdy go nie zawiodła.

Pewność Dawida umacniają również jego dotychczasowe doświadczenia. „Ty jesteś moją ufnością od młodości” (Księga Psalmów 71:5). Odkąd potrafił odróżnić prawą rękę od lewej, polegał na Bogu i miał wiele powodów, by tak postępować. „Ty mnie podtrzymywałeś od łona matki” (Księga Psalmów 71:6). Odkąd tylko żyje, jest też żywym świadectwem Bożej troski.

Powinno nas to skłaniać do wczesnego oddania się Bogu i wiernej służby dla Niego. Ten, który pomagał nam od narodzin, powinien być naszą nadzieją od młodości. Skoro Bóg okazywał nam tak wielkie miłosierdzie, zanim mogliśmy cokolwiek dla Niego zrobić, nie powinniśmy zwlekać, gdy już jesteśmy w stanie Mu służyć. Dawid przywołuje te doświadczenia, by umocnić swoją wiarę w obecnym utrapieniu. Bóg nie tylko dał mu życie, wydobywając go z łona matki na świat, lecz także od początku objął go swoją opieką w rodzinie i przymierzu, jak dziecko pod swoimi skrzydłami (Księga Psalmów 116:16). Dawid rozumuje więc, że Bóg będzie go teraz chronił, skoro przez cały czas go podtrzymywał. Uważa też, że powinien oddać się Bogu bez reszty, aby zawsze Go wysławiać.

Opierając się na tej ufności, Dawid przedstawia swoje prośby. Prosi, by nie został zawstydzony (Księga Psalmów 71:1), czyli by jego nadzieja pokładana w Bogu nie skończyła się rozczarowaniem. My również możemy z wiarą modlić się o to, by ufność w Bogu nigdy nie stała się dla nas powodem do wstydu. Nadzieja na udział w chwale Boga nie przynosi zawodu. Dawid prosi też o wybawienie od wrogów (Księga Psalmów 71:2). „Wybaw mnie w swojej sprawiedliwości” — mówi, prosząc Boga, sprawiedliwego Sędziego, by bronił skrzywdzonych i osądził niegodziwych. Bóg zawsze może wskazać drogę wyjścia z próby (Pierwszy List do Koryntian 10:13). Dawid prosi Go, by wysłuchał jego modlitw i ocalił go od nieszczęścia (Księga Psalmów 71:4), od tych, którzy czyhają, by go rozszarpać.

Dawid podaje trzy powody, dla których Bóg miałby go wybawić. Po pierwsze, Bóg już dał mu podstawę do takiej nadziei: „Nakazałeś, by mnie ocalić” (Księga Psalmów 71:3). Oznacza to, że Bóg obiecał mu ratunek, a Jego obietnice są tak pewne, że Pismo Święte często przedstawia je jak rozkazy. Bóg mówi i tak się dzieje. Po drugie, wrogowie Dawida są niegodziwi, niesprawiedliwi i okrutni, więc przeciwstawienie się im przyniesie Bogu cześć (Księga Psalmów 71:4). Bóg jest święty, sprawiedliwy i dobry, a działanie przeciw nim jest zgodne z Jego charakterem. Po trzecie, wielu ludzi przygląda się Dawidowi (Księga Psalmów 71:7). Jest „dla wielu znakiem budzącym zdumienie” — obserwują, jak zakończą się jego niezwykłe cierpienia i niezwykła ufność w Bogu. Możliwe też, że Dawid mówi, iż traktują go jak potwora i wszyscy go unikają. Jeśli więc Pan nie będzie jego schronieniem, Dawid zginie. Ludzie mogą go opuścić, ale Bóg tego nie uczyni.

Dawid prosi także o trwałe bezpieczeństwo i odpoczynek w Bogu. „Bądź dla mnie bezpiecznym schronieniem” i „bądź dla mnie skałą ucieczki” — mówi (Księga Psalmów 71:3). Ci, którzy żyją blisko Boga, nieustannie przychodzą do Niego z wiarą i modlitwą oraz nie spuszczają Go z oczu, mogą liczyć na to, że znajdą w Nim bezpieczny dom. Takie schronienie samo się nie zawali i żaden wróg nie zdoła go zdobyć. Mogą też przychodzić do Boga w każdej chwili, nie obawiając się, że zostaną skarceni za zbyt częste powroty.

Prosi również o życie wypełnione uwielbieniem. „Niech moje usta będą pełne Twojej chwały” (Księga Psalmów 71:8) — mówi, by nie musiał wstydzić się swojej nadziei, a jego wrogowie — swojej pychy. Ci, którzy kochają Boga, kochają też Go wysławiać. Pragną robić to przez cały dzień, nie tylko rano i wieczorem ani jedynie w wyznaczonych porach, lecz we wszystkim, co mówią. Chcą wielbić Boga przez całe życie i mają nadzieję wysławiać Go na zawsze w lepszym świecie.

Na koniec Dawid prosi, by Bóg nie opuścił go na starość. „Nie odrzucaj mnie w czasie starości, nie opuszczaj mnie, gdy zabraknie mi sił” (Księga Psalmów 71:9). Odczuwając słabnące siły, dostrzega ciężar związany z wiekiem.

Na starość słabnie siła ciała i umysłu. Wzrok się pogarsza, głos cichnie, kończyny tracą moc, a życie toczy się z coraz mniejszą energią. O takim ciężarze i smutku mówi Księga Psalmów 90:10.

W tej słabości Dawid prosi Boga o nieustanną obecność. Mówi w istocie: „Panie, nie odrzucaj mnie, nie opuszczaj mnie”. Odrzucenie lub opuszczenie przez Boga jest straszne w każdym czasie, a szczególnie wtedy, gdy starość odbiera człowiekowi siły. Sam Bóg jest siłą serca, więc jeśli się oddali, człowiek upada.

Modlitwa Dawida wyraża jednak także nadzieję. Ma on powody, by wierzyć, że Bóg go nie opuści, nawet gdy się zestarzeje i osłabnie. Wierni słudzy Boga mogą się tym pokrzepiać: Pan zazwyczaj nie odrzuca swoich sług na starość. Dlatego Dawid znów się modli: „Boże, nie oddalaj się ode mnie. Nie pozwól mi odczuć, że się ode mnie odsuwasz, bo wtedy nędza mnie ogarnie. Mój Boże, który jesteś ze mną związany przymierzem, pospiesz mi z pomocą, bo zginę, zanim nadejdzie ratunek” (Księga Psalmów 71:12).

Dawid prosi też, by jego wrogowie zostali zawstydzeni w swoich planach przeciwko niemu. Nie poprzestawali na tym, że go dręczyli. Czyhali na jego życie, a ich wrogość była wymierzona w jego duszę, w samo jego życie (Księga Psalmów 71:10, Księga Psalmów 71:13). Zjednoczyli siły i dokładnie zaplanowali swoje działania, a ich słowa były zuchwałe i okrutne: „Bóg go opuścił. Ścigajcie go i schwytajcie”.

Ich rozumowanie było całkowicie fałszywe. Widząc, że Dawid przeżywa wielkie utrapienie i że trwa ono już długo, uznali, iż Bóg go opuścił. Jednak wielu ludzi Bóg nie opuszcza, nawet jeśli oni sami tak myślą albo inni tak sądzą. Wniosek wrogów był też bezlitosny. Uważali, że jeśli Bóg naprawdę opuścił Dawida, mogą teraz bez obaw go zaatakować. To tak, jakby zadawać ból komuś, kto już został zraniony przez Boga, o czym mówi Księga Psalmów 69:26. Podobnie drwiono z Ezechiasza, gdy Sennacheryb próbował go zastraszyć, twierdząc, że Pan występuje przeciw niemu (Księga Izajasza 36:10).

Modlitwa Dawida jest słuszna. Natchniony duchem proroctwa, a nie gniewem, prosi: „Niech okryją się hańbą i zginą ci, którzy czyhają na moje życie” (Księga Psalmów 71:13). Jeśli nie doznają zawstydzenia, które prowadzi do nawrócenia i ocalenia, niech okryje ich trwała hańba i niech zginą. Bóg zawstydzi tych, którzy próbują znieważyć Jego chwałę i odebrać cześć Jego ludowi.