Księga Psalmów 71:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers opisuje szczególnie bolesne doświadczenie. Psalmista wie, że o nim rozmawiają, a jego wrogowie nie zwracają się do niego, tylko radzą między sobą o jego życiu. Bywa, że najcięższe nie jest samo zagrożenie, lecz poczucie, że o człowieku decyduje się za jego plecami, jakby był przedmiotem cudzej rozmowy. Wers 10 nie mówi jeszcze, co wrogowie ustalili. Dopiero w wersie 11 pada ich słowo: „Bóg go opuścił”. Psalmista słyszy więc nie tylko groźbę, lecz także fałszywy osąd o własnej relacji z Bogiem. Jego odpowiedź nie zaczyna się od obrony przed ludźmi, tylko od zwrotu do Boga w wersie 12: „O Boże, nie stój z daleka ode mnie”. Modlitwa staje się miejscem, w którym słowo o odrzuceniu zostaje postawione obok Bożej bliskości. Ten fragment ma wymiar bardzo osobisty. Ktoś, o kim mówi się za plecami, często traci nie tylko dobre imię, ale i poczucie, że ma kogoś po swojej stronie. Psalm pokazuje, że nawet w takim położeniu można zachować głos skierowany do Boga, choć inni mówią o nas chłodno i z dystansem. Wrogowie rozprawiają, ale ich rozmowa nie jest ostatnim słowem o człowieku.

W Księdze Psalmów 71:10 zagrożenie przybiera postać nie tylko przemocy, lecz także rozmowy prowadzonej ponad głową psalmisty: wrogowie „rozprawiają” o nim i wspólnie naradzają się, jak odebrać mu życie. To ważne rozróżnienie. Człowiek zagrożony zostaje tu przedstawiony jako przedmiot cudzych planów, jakby inni mogli rozstrzygać o jego losie bez jego udziału. Werset nie opisuje jednak całego psalmu. W jego sąsiedztwie słychać głos osoby proszącej Boga o schronienie i o to, by nie została opuszczona w starości. Wrogowie wykorzystują jej bezradność, mówiąc: „Bóg go opuścił”, lecz ich ocena nie staje się prawdą tylko dlatego, że powtarzają ją wspólnie. Psalmista zwraca się do Boga, a nie do ich narady, jako do swojej opoki i pomocnika. Tekst nie obiecuje, że wierzący uniknie prześladowania ani że każda krzywdząca zmowa natychmiast się rozpadnie. Pokazuje raczej napięcie między tym, co ludzie mówią o zagrożonym, a tym, komu on powierza swoje życie. Jego los nie zostaje ostatecznie zdefiniowany przez wrogów.

Psalmista opisuje wrogów, którzy rozmawiają o nim za jego plecami i wspólnie szukają sposobu, by go zgubić. Słowa „Bo moi wrogowie o mnie rozprawiają, czyhający na moje życie radzą się nawzajem,” pokazują zagrożenie, które nie ogranicza się do jednej złośliwej uwagi. To zmowa, prowadzona w ukryciu i poza zasięgiem człowieka, którego dotyczy. Warto zwrócić uwagę na to, co psalmista robi z tą wiedzą. Nie próbuje przechytrzyć przeciwników własnym planem. Zwraca się do Boga: „O Boże, nie stój z daleka ode mnie” (Księga Psalmów 71:12). Obok knowania wrogów stawia świadectwo wcześniejszego doświadczenia, bo Bóg był jego podporą od narodzin (Księga Psalmów 71:6). Ten obraz ma wymiar bardzo praktyczny. Kiedy ktoś knuje przeciwko nam, łatwo zacząć żyć cudzymi zamiarami i tracić spokój. Psalm pokazuje inną postawę. Sprawa zostaje oddana Bogu, a serce trwa w zaufaniu, które psalmista zapowiada słowami: „Ja zaś będę zawsze ufał” (Księga Psalmów 71:14). Najmocniej w tym wersecie wybrzmiewa to, że zło zostaje nazwane po imieniu, ale nie ma ono ostatniego słowa. Rozmowy wrogów toczą się między nimi, a psalmista pozostaje z Bogiem, który go nie opuszcza.

W tym wersecie zagrożenie ma głos: wrogowie rozprawiają o psalmiście, a potem wspólnie naradzają się nad jego życiem. Nie jest to wyłącznie lęk przed przemocą; bolesna jest także świadomość, że inni czynią z czyjegoś losu przedmiot rozmowy i planu. Człowiek zostaje jakby odsunięty od własnej historii, gdy cudze słowa próbują rozstrzygnąć, co się z nim stanie. Jednak psalm nie zaczyna się od tej narady. Wcześniej jego głos wyznaje, że Bóg jest schronieniem, opoką i podporą od narodzin, a zarazem prosi, by nie został opuszczony w starości. Zaufanie nie ucisza więc niebezpieczeństwa ani nie udaje, że krzywda nie istnieje. Pozwala wypowiedzieć ją przed Bogiem bez osłonek. Wersety następne pokazują, że wrogowie wyciągają z zagrożenia własny wniosek: „Bóg go opuścił”. Psalmista nie przyjmuje tego osądu za prawdę. Jego skarga stoi między pamięcią o Bożej opiece a teraźniejszym wołaniem o pomoc. Właśnie tam wiara zachowuje miejsce dla nadziei, choć wybawienie nie jest jeszcze opisane jako dokonany fakt.