Księga Psalmów 67:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers brzmi jak modlitwa, która nie kończy się na własnym domu. W Księdze Psalmów 67:8 dwie prośby stoją obok siebie: „Niech nam Bóg błogosławi i niech się Go boją wszystkie krańce ziemi!”. Psalmista prosi o błogosławieństwo dla swoich, a jego spojrzenie od razu sięga aż po najdalsze zakątki świata. Trudno te dwie myśli od siebie oddzielić, bo obie wyrastają z tego samego pragnienia, by Bóg był poznany i czczony. W tym jest coś bardzo ludzkiego. Kiedy ktoś doświadczy Bożej życzliwości, może zacząć pragnąć, żeby inni też ją poznali. Serce, które zostało ogrzane, rzadko chce zostawać w zimnie, a wdzięczność szuka sposobu, by się rozlać dalej. Psalm nie wskazuje jednak, jak ta tęsknota ma się przejawiać w codziennym życiu. Zostawia ją jako modlitwę otwartą, pełną nadziei na to, że Bóg będzie wielbiony wszędzie. W tej prośbie słychać także cichą ufność. Psalmista nie twierdzi, że świat już się boi Boga, lecz modli się o to, żeby tak się stało. Może właśnie dlatego ten wers potrafi uspokoić serce: nie trzeba widzieć wszystkich owoców, by wierzyć, że Boża obecność sięga dalej niż nasz wzrok.

Werset „Niech nam Bóg błogosławi i niech się Go boją wszystkie krańce ziemi!” łączy prośbę o błogosławieństwo z wizją obejmującą całą ziemię. Nie chodzi tu o dobro zamknięte w granicach jednej wspólnoty. Już wcześniej psalm wyjaśnia, że błogosławieństwo ma służyć temu, by Boża droga i zbawienie były znane pośród wszystkich ludów (Księga Psalmów 67:3). W tym świetle „bojaźń” nie oznacza jedynie lęku przed karą. To uznanie, że Bóg jest władcą godnym czci, a Jego sprawiedliwe rządy dotyczą wszystkich narodów. Psalm wiąże tę perspektywę z radością: ludy mają się weselić, ponieważ Bóg kieruje nimi sprawiedliwie. Powszechna cześć nie jest więc skutkiem przymusu, lecz odpowiedzią na Jego władzę i dobroć. Werset końcowy pojawia się po wzmiance, że ziemia wydała owoc i Bóg pobłogosławił swój lud. Nie ustanawia reguły, według której każda pomyślność materialna dowodzi szczególnej przychylności Boga. Pokazuje raczej, że otrzymane dobro można widzieć w szerszym horyzoncie: błogosławieństwo wspólnoty ma wskazywać na Boga, którego sprawiedliwość i dobroć są istotne dla całej ziemi.

Ten werset zamyka modlitwę, która zaczyna się od prośby o błogosławieństwo dla ludu. Psalmista nie zatrzymuje tej prośby przy sobie. Już w następnym wersecie mówi, że Boża droga i Jego zbawienie mają być znane wśród wszystkich ludów (Księga Psalmów 67:3). W Księdze Psalmów 67:8 dobro płynące od Boga nie kończy się na modlącym się. Psalmista wyraża pragnienie, by „wszystkie krańce ziemi” się Boga bały. Tekst nie opisuje, jak to ma nastąpić. Pokazuje jednak kierunek: Boże błogosławieństwo ma sięgać dalej niż to, co bliskie i znane. Można to sobie przybliżyć na prostym przykładzie. Ktoś, kto w swoim domu doświadczył spokoju, może zacząć patrzeć szerzej. Może zauważyć sąsiada, który ma trudne chwile, albo kolegę z pracy, który nigdy nie słyszał o wierze. Taka uważność może być owocem otrzymanego błogosławieństwa. Psalm 67 łączy więc dar z misją. To, co zostało otrzymane, nie ma zostać zamknięte w jednym miejscu. Werset pokazuje, że Bóg błogosławi także po to, by Jego obecność dotarła do ludzi, których jeszcze nie znamy.

„Niech nam Bóg błogosławi i niech się Go boją wszystkie krańce ziemi!” — tymi słowami psalm rozszerza spojrzenie: od wspólnoty, która otrzymała błogosławieństwo, ku całej ziemi. Wcześniej łączy Boży dar z poznaniem Jego drogi i zbawienia przez narody, a także z radością z Jego sprawiedliwych rządów. Błogosławieństwo nie zatrzymuje się więc przy tych, którzy o nie proszą. Obraz ziemi wydającej owoc z poprzedniego wersetu nadaje tej prośbie konkretną wagę. Plon podtrzymuje życie, ale nie staje się powodem, by zamknąć się we własnym dostatku. W psalmie jest znakiem dobroci Boga, o której mogą usłyszeć także ludzie daleko poza granicami jednej wspólnoty. „Niech się Go boją” nie brzmi tu jak życzenie powszechnego przerażenia. W świetle całego psalmu wyraża uznanie dla Boga, którego sprawiedliwość przynosi narodom powód do radości. Krańce ziemi nie są poza zasięgiem Jego panowania. Prośba o błogosławieństwo staje się nadzieją, że dobro otrzymane przez jednych otworzy drogę ku chwale Boga pośród wszystkich ludów.