Księga Psalmów 67:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset z Księgi Psalmów 67:4 ma w sobie coś łagodnego i szerokiego zarazem. Psalmista wypowiada życzenie, by ludy i narody wysławiały Boga, i wyobraża sobie wspólny chór. Wdzięczność rodzi się tu w wielu sercach naraz, co pokazuje, że uczucia wiary nie są zamknięte wewnątrz jednego człowieka. Forma życzenia ma swoją delikatność. Słowa nie wymagają, by serce było już pełne radości, lecz otwierają je na to, że Bóg jest chwalony także wtedy, gdy wewnątrz panuje cisza. Kontekst psalmu pokazuje, skąd bierze się ta chwała. Pierwsze wiersze proszą o Boże błogosławieństwo i światło oblicza, a kolejny werset, Księga Psalmów 67:5, mówi, że Bóg rządzi ludami sprawiedliwie. Radość nie opiera się więc na chwilowym samopoczuciu, lecz na przekonaniu o tym, kim Bóg jest dla wszystkich narodów. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że wdzięczność zostaje pomyślana jako wspólna. Serce, które zmaga się z własnym ciężarem, może odnaleźć swoje miejsce w tym chórze bez udawania, że ciężar zniknął. Chwała płynąca z wielu ust nie zaprzecza ludzkim łzom, lecz nadaje im szerszy kontekst.

Wołanie „Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy” nie jest tylko prośbą o powszechną religijną zgodę. W Psalmie 67 wyrasta z wcześniejszej myśli: Boże błogosławieństwo ma sprawić, by na ziemi poznano Bożą drogę i zbawienie. Dar nie zatrzymuje się więc na wspólnocie, która go otrzymuje; staje się świadectwem dla innych narodów. Kolejny werset dopowiada, że narody mają powód do radości, ponieważ Bóg sprawiedliwie nimi rządzi. Chwała nie oznacza tu pochwały silnego władcy ani wymuszonego podporządkowania. Jest odpowiedzią na sprawiedliwe panowanie, które może przynieść radość także ludom poza Izraelem. Psalm zachowuje przy tym napięcie między szczególną więzią „naszego Boga” a szerokim horyzontem wszystkich narodów: błogosławieństwo jest otrzymane, ale jego zasięg nie ma pozostać lokalny. Obraz ziemi wydającej owoc w dalszej części psalmu wiąże Bożą przychylność z konkretnym dobrem, nie z abstrakcyjną ideą. Nie jest to jednak obietnica łatwego życia dla każdego człowieka. Werset ukazuje raczej kierunek psalmu: otrzymane dobro prowadzi ku poznaniu Boga, a poznanie ku powszechnej chwale.

Psalm 67 jest krótką modlitwą, w której Izrael prosi o błogosławieństwo, lecz nie zatrzymuje go dla siebie. Wers, który tu rozważamy, mówi, że ludy i narody mają wysławiać Boga: „Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, niech wszystkie narody dają Ci chwałę!”. Kontekst jest wyraźny. Wcześniej psalmista prosi, aby oblicze Boga zajaśniało nad nami, a następnie wskazuje cel tej prośby: aby na ziemi znano Jego drogę i Jego zbawienie pośród wszystkich ludów. Tym, co wyróżnia ten fragment, jest kierunek. Błogosławieństwo nie kończy się na jednej wspólnocie. Płynie dalej, aż dociera do wszystkich narodów, które same zaczynają chwalić Boga. Psalm nie opisuje jednego wielkiego wydarzenia ani chwili uniesienia. Mówi o Bożym porządku, w którym wiara ma szansę się rozchodzić szeroko i bez pośpiechu. W zwykłym życiu ten obraz bywa bardzo konkretny. Ktoś, kto w zwykłym tygodniu dziękuje za pracę, uczciwie rozlicza pieniądze albo spokojnie odpowiada na niesprawiedliwość, też daje świadectwo. Chwała Bogu nie zawsze zaczyna się od słów ze sceny. Często zaczyna się od tego, że inni zobaczą, jak Bóg prowadzi codzienne, nieefektowne życie.

„Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, niech wszystkie narody dają Ci chwałę!” Psalmista nie zatrzymuje Bożego błogosławieństwa przy własnej wspólnocie. Prosi, by przez otrzymane dobro inni poznali Bożą drogę i zbawienie. Chwała rozbrzmiewa więc pośród wielu ludów, a nie tylko w miejscu, które jako pierwsze doświadczyło łaski. W sąsiednich słowach tej pieśni pojawia się obraz ziemi wydającej owoc. Plon nie jest zasługą ziemi ani powodem do wynoszenia się nad innych. Jest darem, który świadczy o życzliwości Boga. Podobnie błogosławieństwo może stać się widzialne w sprawiedliwym postępowaniu, w uczciwym podziale dobra czy w gościnności wobec przybysza. Psalm łączy tę nadzieję z rządami Boga, który sprawiedliwie kieruje narodami. To szerokie spojrzenie nie zaciera różnic między ludami. Pozwala raczej dostrzec, że każdy naród mieści się w polu Bożej troski i może oddać Mu chwałę. Wers ten nie obiecuje łatwego życia ani jednakowego losu wszystkim. Ukazuje pragnienie, by Boże dobro nie kończyło się na tych, którzy je otrzymali. Owoc błogosławieństwa dojrzewa także wtedy, gdy prowadzi innych ku poznaniu Boga.