Księga Psalmów 67:2 – znaczenie i zastosowanie

Psalm otwiera się mocną, serdeczną wiarą, która przeradza się w proroctwo o rozszerzaniu się królestwa Bożego. Autor najpierw modli się o dobro zgromadzonej już wspólnoty, bo wie, że jego własna radość jest związana z jej radością. Nasz Pan nauczył nas modlić się słowami „Ojcze nasz”, dlatego powinniśmy modlić się z innymi i za innych, a nie tylko za siebie.

„Niech Bóg będzie nam łaskawy i niech nam błogosławi, niech nad nami rozjaśni swoje oblicze” — to bogata w treść modlitwa. Zaczyna się od prośby o miłosierdzie, bo od niego zaczyna się całe nasze szczęście. Jesteśmy grzesznikami potrzebującymi przebaczenia, jak przyznał celnik: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika” (Ewangelia Łukasza 18:13). Jesteśmy też bezradni i nieszczęśliwi, dlatego potrzebujemy, by Bóg wyprowadził nas z naszych trudności.

Następnie modlitwa prosi o błogosławieństwo, czyli o udział w Bożych obietnicach i we wszystkim, co dobrego one zawierają. Gdy Bóg wypowiada nad nami dobre słowo, działa też dla naszego dobra. Te słowa są pełne treści i piękne, nie należy więc wypowiadać ich lekkomyślnie ani traktować jak zwykłego powiedzenia.

Ostatnia część modlitwy prosi o światło Bożego oblicza, czyli o Jego przychylność i pociechę płynącą ze świadomości, że nas kocha. Do prawdziwego szczęścia nie potrzeba nam niczego więcej niż tego, by Bóg z łaską zwrócił ku nam swoje oblicze. Inne możliwe odczytanie tekstu na marginesie brzmi: „niech jaśnieje wraz z nami”, co oznaczałoby prośbę, by Bóg towarzyszył naszym wysiłkom i uwieńczył je powodzeniem. Jeśli przez wiarę idziemy z Nim, możemy mieć nadzieję na to światło.

Potem psalm rozszerza modlitwę na nawrócenie pogan, czyli narodów nieżydowskich: „Aby poznano na ziemi Twoją drogę” (Księga Psalmów 67:2). Psalmista modli się nie tylko za Izrael, lecz za całą ludzkość. Taki właśnie powinien być duch modlitwy: szeroki i hojny, podobny do słów „święć się imię Twoje” i „przyjdź królestwo Twoje”. Nie tracimy niczego, gdy inni również dostępują Bożego miłosierdzia, błogosławieństwa i przychylności.

Można te słowa odczytać także jako prośbę, by Bóg okazał Izraelowi szczególną łaskawość, a inne narody, widząc to świadectwo, zwróciły się ku Niemu i powiedziały: „Pójdziemy z wami, bo słyszeliśmy, że Bóg jest z wami” (Księga Zachariasza 8:23). Święci Starego Testamentu nie chcieli zatrzymywać dla siebie przywilejów wspólnoty Bożej. Pragnęli otworzyć jej granice, by narody mogły do niej wejść. Było to zupełnie inne podejście niż to, które okazywało wielu Żydów za czasów Chrystusa, sprzeciwiających się głoszeniu Ewangelii poganom.

Te słowa są zarazem modlitwą i proroctwem. Proszą o to, co Bóg obiecał uczynić, a to pokazuje, że modlitwy wspólnoty Bożej z pewnością zostaną wysłuchane. Pierwszą prośbą dotyczącą pogan jest prośba o objawienie Boże, aby wszystkie narody poznały drogę Boga i Jego zbawcze działanie (Księga Psalmów 67:2). Droga Boża to zasady postępowania, czyli to, czego Bóg od nas wymaga. Jego zbawcze działanie, czyli zbawienie, jest darem ocalenia i życia objawionym w Ewangelii.

Jeśli ludzie poznają drogę Boga i będą nią podążać, zobaczą również Jego zbawcze działanie (Księga Psalmów 50:23). Ci, którzy zakosztowali dobroci Bożych dróg i pociechy płynącej z Jego zbawienia, z natury pragną, by poznali je także inni. Wszyscy potrzebują Bożej drogi i Bożego zbawienia, a w obu tych darach jest dość miejsca dla każdego.

Kolejna prośba dotyczy ustanowienia wśród narodów kultu Boga, gdy przyjmą Jego objawienie (Księga Psalmów 67:3, 5). Słowa „Niech ludy Cię chwalą, Boże” oznaczają: niech mają zarówno powód, jak i serce do oddawania Ci chwały. Psalmista powtarza tę prośbę, bo jest mu ona szczególnie bliska. Ci, którzy sami kochają chwalić Boga, pragną, by inni również doświadczyli tej radości, tak aby Bóg otrzymał cześć, a ludzie błogosławieństwo.

Oznacza to, że należy głosić narodom Ewangelię, by miały dobry powód do chwalenia Boga, jak po długiej nocy pojawia się poranek. Oznacza to także ich nawrócenie i przyłączenie do wspólnoty Bożej, by odwróciły się od martwych bożków i zwróciły ku Bogu żywemu i prawdziwemu. Wtedy zamilkną ich błędne wyobrażenia o Bogu, a w Ewangelii zobaczą, że jest On samą miłością i godzien chwały. Oznacza to również gromadzenie ich na wspólnym nabożeństwie, by jednym sercem i jednym głosem mogły wielbić Boga. Kraj, w którym Bóg jest jawnie czczony, a nabożeństwo sprawowane właściwie, ukazuje prawdziwe oblicze religijności.

Psalm prosi też, by narody z radością przyjęły Boże panowanie: „Niech narody się radują i śpiewają z radości” (Księga Psalmów 67:4). Święta radość jest częścią wdzięcznego uwielbienia. To radość w Bogu, radość z Jego imienia i z tego, że króluje. Narody, które się nie nawróciły, sprzeciwiają się temu panowaniu, ale psalm zapowiada czas, gdy będą się radować, że Bóg objął wielką władzę i króluje (Apokalipsa św. Jana 11:17–18).

Niech radują się najpierw z tego, że królestwo należy do Pana (Księga Psalmów 22:28). Bóg włada narodami jako ich najwyższy Król. W swojej opatrzności kieruje sprawami królestw zgodnie z własną wolą, nawet gdy one Go nie znają ani nie oddają Mu czci. Z czasem uczyni też uczniów ze wszystkich narodów przez głoszenie Ewangelii (Ewangelia Mateusza 28:19) i ustanowi wśród nich swoje królestwo łaski, gdy królestwo diabła będzie upadać. W dniu swojej potęgi uczyni ludzi chętnymi do służby, a królestwa tego świata staną się królestwem Pana i Jego Chrystusa.

Niech radują się również z tego, że sąd nad każdym człowiekiem należy do Pana. „Niech się radują, że będziesz sądzić narody sprawiedliwie, że dasz im prawo i Ewangelię jako właściwą miarę sądu i że wydasz zgodny z nią prawdziwy wyrok nad wszystkimi, od którego nie będzie odwołania”. Powinniśmy się radować, że nie jesteśmy skazani na osądzanie siebie nawzajem, lecz sądzi nas sam Pan, a Jego sąd jest zawsze prawdziwy.

Następnie psalm z radością wybiega myślą ku wszelkiemu dobru, które nadejdzie, gdy Bóg dokona tego dzieła, a narody nawrócą się i zaczną Go wielbić. Świat przyrody będzie im sprzyjał, a one będą korzystać z jego urodzajów (Księga Psalmów 67:6). Bóg zsyłał deszcz z nieba i dawał urodzajne pory roku nawet wtedy, gdy ludzie żyli w ciemności (Dzieje Apostolskie 14:17). Lecz gdy się nawrócili, plony ziemi zostały oddane Bogu. Ich pożywienie i napój stały się niejako ofiarą pokarmową i ofiarą płynną dla Pana, naszego Boga (Księga Joela 2:14), a ziemia zaczęła przynosić owoce w lepszym celu. Dawała ludziom więcej pociechy, bo przez Chrystusa zyskali oni wynikające z przymierza prawo do jej plonów i mogli korzystać z nich w święty sposób. Powodzenie Ewangelii czasem przynosi ze sobą także doczesne błogosławieństwa, bo sprawiedliwość wywyższa naród. Zobacz Księgę Izajasza 4:2 i Księgę Izajasza 62:9.

Również rzeczywistość niebiańska okaże im przychylność, a oni otrzymają znacznie lepsze dobro: „Bóg, nasz Bóg, będzie nam błogosławił” (Księga Psalmów 67:6). I znowu: „Bóg będzie nam błogosławił” (Księga Psalmów 67:7). Na świecie jest lud, który ma uzasadnione powody, by nazywać Boga swoim. Wierzący mogą cieszyć się więzią z Nim i udziałem w tym, co do Niego należy. Słowa „Bóg, nasz Bóg” wypowiedziane są z radością i pewnością. Ci, którzy dzięki łasce mogą nazwać Boga swoim, mogą z ufnością i pokorą oczekiwać Jego błogosławieństwa. Jeśli jest naszym Bogiem, obdarzy nas szczególnymi błogosławieństwami. Boże błogosławieństwo, gdy łączy nas z Nim przymierze, osładza wszystkie ziemskie radości i czyni je prawdziwą pociechą. Ziemskie plony stają się dla nas rzeczywistym darem, gdy razem z nimi Bóg, nasz Bóg, obdarza nas swoim błogosławieństwem.

W ten sposób cały świat zostanie poruszony, by pójść za ich przykładem. Krańce ziemi będą się Go bały, czyli czciły Go z pełną szacunku bojaźnią. Błogosławieństwa, którymi obdarza nas Bóg, wzywają nas nie tylko do miłości do Niego, lecz także do bojaźni Bożej, właściwego myślenia o Nim i obawy przed grzechem. Gdy Ewangelia zacznie się szerzyć, będzie rozprzestrzeniać się dalej, aż dotrze na krańce ziemi. Zaczyn rozchodzi się w cieście, aż całe się zakwasi. Liczne błogosławieństwa, o których otrzymaniu mogą zaświadczyć członkowie wspólnoty Bożej, również zachęcają innych, by do nich dołączyli. Dobrze jest dzielić los tych, którym Pan błogosławi.