Księga Psalmów 67:7 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 67:7 uderza spokojna pewność. Psalmista mówi o urodzaju w czasie przeszłym, jakby był już widoczny: „Ziemia wydała swój owoc”. Zaraz potem to samo doświadczenie zostaje nazwane błogosławieństwem: „Bóg, nasz Bóg, nam pobłogosławił”. Słowo „Bóg” powtarza się, dlatego dziękczynienie ma wymiar wspólny. Dobro otrzymane przez jednego człowieka łączy się tu z całym ludem, który wie, skąd pochodzi. Warto zobaczyć, gdzie ten werset stoi w całym psalmie. Wcześniej, w Księdze Psalmów 67:2, pojawia się prośba o błogosławieństwo i o to, by zajaśniało oblicze Boże, a w wersecie 8 prośba wraca. Psalm nie kończy się więc wyłącznie podziękowaniem. Radość z otrzymanego dobra i wołanie o dalszą łaskę trwają obok siebie, bez wzajemnego unieważniania. Ktoś, kto dziś widzi swoje plony jako skromne albo ukryte, może w tych słowach odnaleźć coś łagodnego. Wdzięczność nie wymaga obfitości, bo werset mówi o owocu ziemi, a nie o wielkim sukcesie. W jego spokojnym tonie słychać, że błogosławieństwo bywa po prostu tym, co już wyrosło.

W Psalmie 67 zdanie „Ziemia wydała swój owoc” nie jest oderwaną obserwacją o urodzaju. Wpisuje się w modlitwę, która zaczyna się prośbą o Boże błogosławieństwo, a następnie łączy je z poznaniem Bożej drogi przez wszystkie ludy. Owoc ziemi staje się więc znakiem dobroci Boga, nie powodem do przypisywania sobie pełnej zasługi za pomyślność. Werset mówi o konkretnym darze: ziemia przyniosła plon, a Bóg pobłogosławił swojemu ludowi. Nie obiecuje, że każda praca zawsze zakończy się obfitością ani że brak plonów świadczy o braku Bożej przychylności. Psalm ukazuje raczej wdzięczność za otrzymane dobro w perspektywie szerszej niż własna wspólnota. To ważne, bo błogosławieństwo nie zamyka modlących się w poczuciu, że dobro należy tylko do nich. Werset łączy wyznanie „Bóg, nasz Bóg” z całym psalmem, w którym narody mają poznać Jego drogę i oddawać Mu chwałę. Urodzaj jest darem dla ludzi, a zarazem świadectwem, że Boża dobroć nie ogranicza się do jednej ziemi ani jednego ludu.

Ten krótki werset mówi o żniwie. Ziemia wydała swój owoc, a psalmista od razu wskazuje źródło tego plonu: Bóg, nasz Bóg, nam pobłogosławił. Warto zauważyć, że oba czasowniki stoją w czasie przeszłym. Błogosławieństwo jest tu opisane jako dar już dany, a nie jedynie jako prośba. W całym psalmie ma to duże znaczenie. Wcześniej pada modlitwa: „Niech Bóg się zmiłuje nad nami, niech nam błogosławi” (Księga Psalmów 67:2). Werset siódmy pokazuje, że prośba nie zaczyna się w pustce. Psalmista pamięta to, co już wydało plon, i na tej pamięci opiera dalsze pragnienie. Dobrze to widać na przykładzie rolnika, który co roku widzi zbiory. Łatwiej mu ufać, że kolejny sezon też przyniesie chleb. Jego wdzięczność rodzi się z doświadczenia, że ziemia odpowiedziała na pracę, a trud nie poszedł na marne. Taka pamięć daje oparcie w tym, co już się wydarzyło, nawet gdy przyszłość pozostaje niepewna. Werset nie wyjaśnia, jak dokładnie łączą się ludzka praca i Boża hojność. Wyraźnie wskazuje jednak, do kogo należy uznanie za plon. Pamięć o darach przygotowuje serce do dalszego dziękczynienia, bo każdy zbiór przypomina, że dary mają swojego Dawcę.

„Ziemia wydała swój owoc: Bóg, nasz Bóg, nam pobłogosławił”. W tych słowach dar ziemi spotyka się z wyznaniem wiary. Plon nie jest przedstawiony jako samodzielne osiągnięcie człowieka ani jako obietnica, że każdemu zawsze będzie się dobrze powodzić. Psalm rozpoznaje w owocu ziemi znak Bożej łaskawości i wypowiada tę wdzięczność wspólnie: „nam”. To wspólnotowe słowo ma znaczenie. Błogosławieństwo nie zamyka się w granicach jednego domu ani jednego narodu. Wcześniej psalmista prosi, by Bożą drogę i zbawienie poznały wszystkie ludy, a narody radowały się z Jego sprawiedliwego panowania. Owoc ziemi staje się więc powodem chwały, która ma rozbrzmieć szerzej niż wśród tych, którzy go zebrali. Można dostrzec w tym prosty obraz stołu zastawionego chlebem. Jest na nim praca ludzkich rąk, lecz także życie, którego człowiek nie potrafi sam stworzyć ani zagwarantować. Psalm nie oddziela codziennego pokarmu od Bożej obecności. Wdzięczność za ziemski dar otwiera spojrzenie na Boga, którego dobroć nie należy do jednej wspólnoty, lecz staje się świadectwem dla całej ziemi.