Księga Psalmów 66:8 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach psalmista wzywa lud Boży do szczególnego wielbienia Boga. Niech czynią to wszystkie narody, a szczególnie Izrael. „Błogosławić naszego Boga” znaczy uznawać Go za naszego Boga, Boga, który zawarł z nami przymierze i troszczy się o nas jak o swój lud. Niech rozbrzmiewa Jego chwała (Księga Psalmów 66:8). Któż miałby mówić o Nim dobrze, jeśli nie Jego wybrani przyjaciele i najbliżsi słudzy?

Mamy dobry powód, by błogosławić Boga za dwie rzeczy. Po pierwsze, za Jego powszechną opiekę (Księga Psalmów 66:9). Podtrzymuje nasze życie i nie pozwala, by wymknęło się nam ono z rąk. Nasze życie jest nieustannie zagrożone, a to Boża opatrzność podtrzymuje nas przy życiu, zachowując jedność ciała i duszy. Bóg daje nam życie i nieustannie odnawia ten dar swoją troską. Jego opatrzność jest jak nieustanne dzieło stworzenia.

Gdy słabniemy i tracimy siły, Bóg pokrzepia nas i niejako obdarza nowym życiem, przynosząc świeżą pociechę. Prawdziwe życie to nie samo istnienie, lecz także doświadczanie pomyślności. Grożą nam liczne niebezpieczeństwa, zarówno śmiertelne wypadki, jak i choroby, a Bóg strzeże nas przed nimi swoją mocą. Nie pozwala, by zachwiały się nasze kroki. Chroni nas przed wieloma zagrożeniami, których nawet nie dostrzegliśmy. Jemu zawdzięczamy, że już dawno nie zginęliśmy. Bóg strzeże stóp swoich świętych.

Po drugie, mamy powód, by błogosławić Boga za szczególne wybawienie z wielkiego ucisku. Psalm ukazuje teraz, jak ciężkie było to doświadczenie (Księga Psalmów 66:11–12). Nie wiemy dokładnie, z jakim uciskiem zmagała się wspólnota. Mogły to być trudności, które dotknęły poszczególne osoby lub rodziny. Bez względu na to, jak do niego doszło, znaleźli się w jego sidłach jak ptak w pułapce albo ryba w sieci. Ucisk ich przytłaczał, jakby dźwigali na plecach ciężki ładunek (Księga Psalmów 66:11).

Dostrzegali jednak w tym rękę Boga. Nie trafiamy do sieci, jeśli Bóg nas tam nie prowadzi, i nie doświadczamy utrapienia, jeśli On nie zsyła go na nas. Psalm mówi, że przeszli przez ogień i wodę, czyli przez różnego rodzaju trudności. Gdy jedno niebezpieczeństwo mijało, zaczynało się kolejne. Taka może być droga nawet najwierniejszych świętych Boga, ale On obiecał, że będzie z nimi, gdy będą przechodzić przez wody i ogień (Księga Izajasza 43:1).

Niegodziwi i okrutni ludzie bywają równie groźni jak ogień i woda, a nawet groźniejsi. „Miejcie się na baczności przed ludźmi” (Ewangelia Mateusza 10:17). Gdy ludzie powstają przeciwko nam, są jak ogień i woda oraz wszystko, co niesie zagrożenie (Księga Psalmów 124:2–4). Wydaje się, że właśnie to wydarzyło się tutaj. Bóg sprawił, że ludzie deptali im po głowach, znieważali ich i traktowali jak niewolników. Mówili im: „Pochylcie się, żebyśmy mogli po was przejść” (Księga Izajasza 51:23). Dobrzy władcy pragną panować w sercach swoich poddanych, tyranów zaś rozpiera duma, gdy mogą deptać ludziom po głowach.

Mimo to uciśniona wspólnota nadal uznawała w tym rękę Boga: to On sprawił, że ludzie tak ich traktowali. Nawet najokrutniejszy ciemiężca nie ma władzy, której nie otrzymał z góry.

Psalm ukazuje także, jak łaskawy był Boży zamiar, gdy dopuścił ten ucisk i niebezpieczeństwo (Księga Psalmów 66:10). Bóg poddał ich próbie i doświadczył ich. Najwięcej możemy wynieść z trudności, gdy patrzymy na nie właśnie w ten sposób. Wtedy dostrzegamy, że u ich podstaw leżą Boża łaska i miłość, a ich ostatecznym owocem jest nasze dobro i chwała. Utrapienia poddają nas próbie jak srebro w ogniu.

Takie próby mają dwa dobre cele. Po pierwsze, dary łaski mogą wyraźniej ujawnić się w doświadczeniu, a my możemy okazać się autentyczni jak srebro, którego próbę potwierdzono. Przyniesie to chwałę w dniu objawienia się Jezusa Chrystusa (Pierwszy List Piotra 1:7), a być może także już w tym życiu. Cierpienie ujawniło prawość i wytrwałość Hioba. Po drugie, dzięki próbom nasze dary łaski mogą się umacniać i działać z większą mocą. Stajemy się wtedy jak srebro oczyszczane w ogniu, z którego usuwa się żużel. Przynosi nam to wielką korzyść, bo w ten sposób uczestniczymy w Bożej świętości i coraz bardziej upodabniamy się do Jego świętego charakteru (List do Hebrajczyków 12:10). Uciski dotykające całej wspólnoty również mają oczyszczać Kościół (Księga Daniela 11:35; Apokalipsa św. Jana 2:10; Księga Powtórzonego Prawa 8:2).

Wreszcie, skutek jest chwalebny. Uciski Kościoła z pewnością dobrze się kończą i tak też zakończył się ten ucisk. Wyjście z trudności przynosi radość. Ludzie znaleźli się w ogniu i wodzie, ale przez nie przeszli. Nie zginęli w płomieniach ani w odmętach. Niezależnie od trudności, jakie spotykają lud Boży, istnieje droga przez nie, i za to powinniśmy błogosławić Boga.

Jeszcze lepsze jest wejście w lepszy stan. Bóg wyprowadził ich na miejsce obfitości, co dosłownie oznacza miejsce obfitujące w wodę, podobne do ogrodów Boga, a więc żyzne i urodzajne. Bóg czasem prowadzi swój lud przez trudności, aby późniejsza pociecha była słodsza, a cierpienie przyniosło pokój będący owocem sprawiedliwości. W ten sposób nawet najuboższe miejsce na świecie może stać się miejscem obfitości.