Księga Psalmów 66:4 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset rozszerza wezwanie na całą ziemię. Psalmista marzy o tym, by nie tylko on, lecz cały świat wielbił Boga i śpiewał Jego imię. Ta myśl jest szeroka i trochę przytłaczająca, zwłaszcza gdy śpiew przychodzi z trudem. Sam tekst nie stawia jednak warunku, że chwała musi być najpierw pozbawiona smutku. Wielbienie jest tu odpowiedzią na to, kim Bóg jest, a nie nastrojem, który trzeba w sobie wywołać. Warto zauważyć, że w tym wersecie wielbienie ma kształt głosu. Śpiew i opiewanie to czynności, które angażują usta, oddech i całe ciało. Dzięki temu uczucia mogą zostać wypowiedziane przed Bogiem, zamiast pozostać ciche i zamknięte. Psalm nie wymaga jednakowego brzmienia od wszystkich, lecz otwiera przestrzeń, w której każdy głos ma znaczenie. Najbardziej poruszające jest to, że pragnienie chwały dotyczy relacji, a nie wyniku. Ziemia śpiewa, bo Bóg jest godzien, a nie dlatego, że wszystko się ułożyło. Ta myśl może łagodnie zdjąć z serca ciężar, który każe mierzyć wiarę radością. Wspólny śpiew stworzenia staje się wtedy odpowiedzią, w której zmieści się także płacz, cichy oddech i zwykły dzień.

„Niech cała ziemia Cię wielbi” rozszerza pieśń poza granice jednego ludu. Psalm zaczyna się wezwaniem wszystkich ziem do radosnego sławienia Boga, a werset 4 nadaje temu zasięgowi wyraźny kształt: śpiew ma obejmować całą ziemię. To poetyckie wezwanie, nie stwierdzenie, że już każdy człowiek oddaje Bogu cześć. Ważne jest także, co ma być opiewane: Boże imię, czyli Bóg w tym, kim jest i jak działa. Najbliższy kontekst mówi o zdumiewających dziełach, a zaraz potem przypomina przejście przez morze i rzekę. Chwała nie jest więc oderwanym zachwytem ani samą muzyką. Wyrasta z pamięci o Bożej mocy i z rozpoznania, że Jego działanie ma znaczenie dla ludzi. Wersety 1–4 układają pochwałę w coraz szerszą perspektywę: od wezwania do sławienia Boga, przez wyznanie Jego potęgi, po śpiew całej ziemi. Psalmista nie ogranicza uwielbienia do prywatnego przeżycia ani do jednej wspólnoty. Widzi je jako odpowiedź, która może połączyć narody wobec Boga. To nie opis powszechnej zgody, lecz rozległa nadzieja zawarta w pieśni.

Werset czwarty Księgi Psalmów 66 zaczyna się od życzenia, a jego zakres jest szeroki. Psalmista nie mówi o uwielbieniu z jednego miejsca ani od jednego ludu. Pragnie, by cała ziemia wielbiła Boga, śpiewała Mu i opiewała Jego imię. Mówi to słowami: „Niech cała ziemia Cię wielbi i niech śpiewa Tobie, niech opiewa Twoje imię!” Ten obraz ma w sobie coś bardzo konkretnego. Śpiew nie zostaje zamknięty w świątyni. Wybrzmiewa przy pracy, w domu, w drodze i w tłumie. Gdy ktoś codziennie nazywa Boga swoim Panem, jego zwykłe dni również stają się miejscem uwielbienia. Warto zauważyć, że zdanie ma formę życzenia, a nie opisu tego, co już dzieje się wszędzie. Psalmista wyraża pragnienie, by to, co Bóg uczynił, stało się udziałem wszystkich ludzi. Dalej, w Księdze Psalmów 66:5, wzywa do przyjścia i patrzenia na Boże dzieła. Śpiew rodzi się z widzenia tego, co Bóg zrobił, a nie z ogólnego nastroju. Ten werset łączy też ludzi, którzy na co dzień bywają podzieleni. Narody i pokolenia mogą mieć różne zwyczaje, a mimo to mają jeden powód do wspólnego śpiewu. Tym powodem jest Bóg i Jego imię.

„Niech cała ziemia Cię wielbi” — w tym wezwaniu modlitwa wykracza poza granice jednej wspólnoty i jednego pokolenia. Psalmista nie zatrzymuje uwagi na własnym doświadczeniu. Zaprasza do uwielbienia całą ziemię, a więc wszystkie ludy i każde miejsce, w którym człowiek może usłyszeć o dziełach Boga. Kolejne wersety przypominają konkretne znaki Jego mocy: morze stało się suchym lądem, a lud przeszedł przez rzekę. Pieśń nie jest więc pochwałą oderwaną od historii. Wyrasta z pamięci o Bogu, który działa pośród ludzi, i kieruje wzrok ku Temu, którego potęga trwa na wieki. Jest w tym wezwaniu coś większego niż pojedynczy głos. Ziemia przypomina rozległy chór, w którym różne narody mogą opiewać jedno imię. Psalm nie mówi, że każdy już śpiewa zgodnie ani że ludzkie cierpienie znika. Odsłania raczej horyzont, w którym chwała Boga nie należy do jednej grupy i nie kończy się wraz z życiem pojedynczego człowieka. Pieśń obejmuje doczesność, lecz jej miara sięga dalej: ku Bogu, którego dzieła przekraczają ludzką pamięć. (Księga Psalmów 66:4)