Księga Psalmów 66:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach psalmista wzywa wszystkich ludzi, wszystkie krainy i całą ziemię, by chwaliły Boga — wszystkich, którzy mogą oddawać Mu chwałę (Księga Psalmów 66:1). Ukazuje to Bożą chwałę, bo Bóg jest godzien, by wszyscy Go wysławiali. Jest dobry dla wszystkich i daje każdemu narodowi powód do wdzięczności i chwały.

Widać w tym także nasz obowiązek. Wszyscy ludzie powinni chwalić Boga, bo należy to do porządku stworzenia. To wezwanie zapowiada również nawrócenie pogan, czyli narodów nieżydowskich, i ich wiarę w Chrystusa. Miał nadejść czas, gdy wszystkie krainy będą chwalić Boga, a chwała ta będzie Mu oddawana wszędzie.

Psalmista wyraża też swoją radosną gotowość do udziału w tym dziele. Sam pragnie chwalić Boga i tęskni za tym, by wszystkie narody oddawały Mu należną cześć, a nie tylko Izrael. Wzywa całą ziemię, by radośnie wznosiła okrzyki na cześć Boga. Nasza chwała powinna być pełna świętej radości. Bóg nie przyjmuje pustego religijnego zgiełku, takiego jak u obłudników, o których mowa w Księdze Izajasza 58:4. Chwała powinna jednak płynąć z serca, być szczera i wyrażana otwarcie. Mamy służyć Bogu ze wszystkich sił i nie wstydzić się tego, że inni widzą, jak Go chwalimy.

Psalmista wzywa też, by śpiewać z radością i donośnie, tak aby inni zostali zachęceni, a imię Boga otoczone chwałą (Księga Psalmów 66:2). Imię Boga oznacza wszystko, co objawił o sobie. To, co przynosi chwałę Jego imieniu, powinno być treścią naszego uwielbienia. W ten sposób mamy, na ile potrafimy, przyczyniać się do tego, by Jego chwała jaśniała. Największym zaszczytem dla nas jest chwalenie Boga, a stworzenie osiąga największą godność, gdy staje się sławą i chwałą Stwórcy.

Psalmista wzywa wszystkie krainy, by chwaliły Boga, a zarazem mówi, że tak właśnie będzie (Księga Psalmów 66:1, 4). Cała ziemia będzie oddawać Mu cześć. Dotyczy to nawet najodleglejszych zakątków, ponieważ wieczna Ewangelia będzie głoszona wszystkim narodom i ludom, a jej przesłanie brzmi: oddawajcie cześć Temu, który stworzył niebo i ziemię (Apokalipsa św. Jana 14:6–7). Słowo Boga nie wróci do Niego bezowocne. Doprowadzi ludzi na całym świecie do oddawania Bogu czci i śpiewania Mu.

W czasach Ewangelii Bóg będzie czczony psalmami i pieśniami. Ludzie będą śpiewać Bogu, czyli Jego imieniu i objawionej chwale. Nie możemy nic dodać do Jego istotnej chwały, do tego, kim jest sam w sobie, możemy jednak oddawać Mu cześć za to, co nam objawił.

Aby dać nam powód do uwielbienia, psalmista wzywa, by przyjść i zobaczyć dzieła Boga. Jego dzieła wysławiają Go, niezależnie od tego, czy my to robimy. Nie chwalimy Go bardziej dlatego, że nie przyglądamy się uważnie Jego dziełom. Powinniśmy więc je rozważać i dostrzegać w nich Jego mądrość, moc i wierność (Księga Psalmów 66:5). Potem mamy o nich mówić — także do Boga: „Jak budzące podziw są Twoje dzieła! Twoje czyny napełniają bojaźnią” (Księga Psalmów 66:3).

Dzieła Boga same w sobie są niezwykłe. Kiedy właściwie je rozważamy, powinny napełniać nas zdumieniem. W swoich dziełach Bóg budzi bojaźń i podziw, bo Jego moc jest tak wielka i tak wyraźnie jaśnieje we wszystkim, co czyni. Nie ma dzieł podobnych do Jego dzieł. Dlatego mówi się, że budzi bojaźń, gdy jest wysławiany (Księga Wyjścia 15:11). We wszystkim, jak postępuje z ludźmi, wzbudza podziw i należy zbliżać się do Niego z pełną czci bojaźnią. Prawdziwa religijność w dużej mierze polega na głębokim szacunku dla Bożej opatrzności, czyli Jego mądrego panowania nad wszystkim.

Jego dzieła budzą też lęk Jego wrogów i często zmuszają ich do pozornego poddania się (Księga Psalmów 66:3). W obliczu Jego wielkiej mocy, której nikt nie jest w stanie się oprzeć, wrogowie ulegają. Użyte tu słowo może też oznaczać, że kłamią przed Bogiem, ponieważ wbrew własnej woli muszą zawrzeć pokój niemal na każdych warunkach. Poddanie wymuszone strachem zazwyczaj nie jest szczere. Dlatego przymus nie jest właściwym sposobem szerzenia religii, a Kościół nie ma powodu cieszyć się z ludzi, którzy później okazują się kłamcami (Księga Powtórzonego Prawa 33:29).

Dzieła Boga przynoszą Jego ludowi także pociechę i pomoc (Księga Psalmów 66:6). Gdy Izraelici wychodzili z Egiptu, Bóg zamienił morze w suchy ląd, co dodało im odwagi, by podążać za Jego przewodnictwem przez pustynię. Kiedy mieli wejść do Kanaanu, rozdzielił przed nimi Jordan, a oni przeszli pieszo. Miało ich to umocnić przed wojną. Te stopy, tak wyraźnie wspierane przez niebo, można by niemal uznać w wojnach Pana za jazdę, a nie zwykłą piechotę. Tam wrogowie drżeli przed nimi (Księga Wyjścia 15:14–15; Księga Jozuego 5:1), a my radowaliśmy się w Bogu. Oznacza to, że ufaliśmy Jego mocy, bo pokładanie ufności w Bogu często opisuje się jako radowanie się Nim. Śpiewaliśmy też Jego chwałę (Księga Psalmów 106:12). Słowa „radowaliśmy się” odnoszą się do naszych przodków, a także do nas, jako ich potomków. Radości naszych ojców są również naszymi radościami i powinniśmy uważać je za wspólne.

Dzieła Boga są też wyraźnym znakiem Jego panowania nad wszystkim (Księga Psalmów 66:7). Bóg na zawsze rządzi swoją mocą, a Jego oczy czuwają nad narodami. Jego spojrzenie jest władcze. Z nieba widzi wyraźnie wszystkich ludzi, nawet najodleglejsze i ukryte narody. Jego oczy przemierzają całą ziemię i nic nie umyka Jego uwadze. Ma też władcze ramię. Jego moc rządzi na wieki, nigdy nie słabnie i nic nie może jej powstrzymać.

Dlatego psalmista przestrzega: niech buntownicy się nie wynoszą. Ludzie o buntowniczych sercach nie powinni ośmielać się otwarcie występować przeciw Bogu, jak Adoniasz, który powiedział: „Zostanę królem”. Nie powinni też zachowywać się tak, jakby mieli jakąkolwiek szansę zwyciężyć nad Bogiem. Muszą zamilknąć, bo Bóg powiedział: „Będę wywyższony”, a nikt nie może temu zaprzeczyć.