Księga Psalmów 66:13 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista wcześniej wzywał wszystkich ludzi, a szczególnie lud Boży, by błogosławili Pana. Teraz odnosi to wezwanie także do siebie i postanawia również wielbić Boga. Najpierw uczyni to, składając kosztowne ofiary, zgodnie z wymaganiami Prawa.

Nie każdy mógł sobie pozwolić na takie ofiary i nie każdy był gotów tak szczodrze wydawać na cześć Boga. Dawid jednak może to uczynić i chce to uczynić, dlatego mówi: „Wejdę do Twojego domu z całopaleniem” (Księga Psalmów 66:13). Ofiary miały być składane publicznie, w miejscu wybranym przez Boga na sprawowanie kultu. W chrześcijańskim rozumieniu prawdziwą świątynią jest Chrystus. To przez Niego przynosimy Bogu nasze duchowe dary, które dzięki Niemu stają się miłe Bogu.

Psalmista mówi o całopaleniach ze zwierząt utuczonych, najlepszych ze stada. Nie przyniesie słabych ani poślednich zwierząt, lecz te najlepiej wykarmione i najcenniejsze. Bóg, który jest najwyższym dobrem, powinien otrzymywać od nas to, co najlepsze. Bóg hojnie karmi swój lud, zastawiając przed nim „ucztę z tłustych potraw” (Księga Izajasza 25:6), a my powinniśmy odpowiadać Mu najlepszymi darami.

Psalmista zapowiada też, że złoży w ofierze woły i kozły, pokazując, jak hojnie zamierza wielbić Boga. Nie da tego, co nic go nie kosztuje. Przyniesie dary, które wiele go kosztują, bo na takie dary zasługuje Boże miłosierdzie. Dodaje: „z kadzidłem z baranów”. Może to oznaczać tłuszcz barani unoszący się w dymie niczym kadzidło albo barany składane wraz z kadzidłem. Kadzidło wskazuje na wstawiennictwo Chrystusa, bez którego nawet nasze najlepsze ofiary nie zostałyby przyjęte.

Psalmista obiecuje też wiernie wypełnić swoje śluby. Nie wielbimy prawdziwie Boga za wybawienie, jeśli zapominamy o obietnicach złożonych w chwili niedoli. Mówi: „Wypełnię śluby, które wypowiedziały moje wargi, które moje usta obiecały w ucisku” (Księga Psalmów 66:13–14). Często zdarza się, i słusznie, że w cierpieniu lub w poszukiwaniu miłosierdzia składamy śluby, mocniej zobowiązując się do unikania grzechu i wierniejszego pełnienia obowiązków.

Nie wolno jednak zapomnieć o tych ślubach, gdy trudności miną. Trzeba je wypełnić w całości. Lepiej nie składać ślubów, niż złożyć je i nie dotrzymać. Wdzięczność za Bożą pomoc powinna wyrażać się w wiernym posłuszeństwie także wtedy, gdy niebezpieczeństwo już minęło.

Psalmista zwraca się również do swoich przyjaciół. Zbiera innych wiernych, by opowiedzieć im z wdzięcznością o dobroci Boga: „Chodźcie, słuchajcie, wszyscy, którzy boicie się Boga” (Księga Psalmów 66:16). Wie, że przyłączą się do jego uwielbienia i pomogą mu dziękować. Tak samo powinniśmy zabiegać o wsparcie ludzi bojących się Boga, gdy Mu dziękujemy, jak wtedy, gdy prosimy Go o różne rzeczy.

Psalmista wie też, że jego opowieść doda innym sił. Pokorni usłyszą ją i będą się radować (Księga Psalmów 34:2). Ci, którzy boją się Boga, ucieszą się, gdy zobaczą Jego działanie w życiu psalmisty (Księga Psalmów 119:74). Dlatego chce mówić nie do ludzi obojętnych, którzy mogliby szydzić z tego, co święte, lecz do tych, którzy boją się Boga i dobrze wykorzystają jego świadectwo. Opowie im, co Bóg uczynił dla jego duszy, nie po to, by się chełpić, ale by oddać Bogu cześć i pomóc innym.

Lud Boży powinien dzielić się swoimi doświadczeniami. Powinniśmy wykorzystywać każdą okazję, by opowiadać sobie o wielkich i dobrych rzeczach, które Bóg dla nas uczynił, a zwłaszcza o tym, co uczynił dla naszych dusz. Te duchowe błogosławieństwa powinny poruszać nas najgłębiej, dlatego powinniśmy pragnąć, by przynosiły pożytek także innym.

Jedną z rzeczy, które Bóg uczynił dla jego duszy, było wzbudzenie w nim modlitwy i otwarcie jego serca na nią. Psalmista mówi: „Wołałem do Niego ustami” (Księga Psalmów 66:17). Gdyby Bóg nie dał nam Ducha przybrania za dzieci, który uczy nas wołać: „Abba, Ojcze”, nigdy nie potrafilibyśmy modlić się prawdziwie. Wielkim miłosierdziem jest to, że Bóg pozwala nam się modlić, nakazuje nam się modlić, zachęca nas do modlitwy, a przede wszystkim daje nam serce zdolne do modlitwy.

Psalmista dodaje, że gdy wołał do Boga, wielbił Go także swoim językiem. Dzięki wierze i nadziei potrafił oddawać Bogu cześć nawet wtedy, gdy prosił o miłosierdzie. Wielbił Go za to miłosierdzie, zanim jeszcze w pełni je otrzymał. W ten sposób sama modlitwa przynosi Bogu chwałę. Bóg uznaje pokorne modlitwy prawych za wyraz czci, którą Mu oddają, a to wielkie miłosierdzie. Połączył nasze dobro ze swoją chwałą, tak że troszcząc się o własne dobro, zabiegamy zarazem o Jego chwałę.

Psalmista może też mieć na myśli słowa: „Jego chwała była pod moim językiem”, to znaczy, że już rozmyślał, jak wywyższyć imię Boga. Gdy modlitwa jest na naszych ustach, uwielbienie powinno już być w naszych sercach.

Bóg uczynił dla jego duszy także coś jeszcze: nauczył go bać się grzechu, który jest wrogiem modlitwy. Psalmista mówi: „Gdybym nosił w sercu nieprawość, Pan by mnie nie wysłuchał” (Księga Psalmów 66:18). Niektórzy żydowscy autorzy przekręcali te słowa, twierdząc, że liczą się tylko grzechy popełnione na zewnątrz. To oczywiście nieprawda. Jezus nauczał, że Bóg bierze pod uwagę zarówno serce, jak i zewnętrzne czyny (Ewangelia Mateusza 5).

Znaczenie tych słów jest proste. Jeśli ktoś kocha grzech, przyjmuje go, chroni i trzyma blisko siebie, Bóg nie wysłucha jego modlitwy życzliwie. Nawet jeśli grzech pozostaje tylko w sercu, lecz człowiek go tam pochwala, zatruje on modlitwę. Taka osoba nie może oczekiwać, że modlitwa przyniesie jej pokój od Boga.

Grzech, który ktoś pielęgnuje w sercu, odbiera modlitwie pociechę i skuteczność. Ofiara niegodziwych budzi w Panu odrazę. Ci, którzy pozostają w przyjaźni z grzechem, nie mają prawdziwego udziału ani w obietnicy, ani w Pośredniku, czyli Chrystusie, który staje między Bogiem a grzesznikami. Dlatego nie mogą oczekiwać, że ich modlitwy zostaną wysłuchane.

Bóg łaskawie odpowiedział na jego modlitwy i przyniósł mu pokój. Psalmista mógł powiedzieć: „Zaprawdę, Bóg mnie wysłuchał” (Księga Psalmów 66:19). Wiedział, że wciąż wiele rzeczy było w nim niewłaściwych, i obawiał się, że jego modlitwy mogą zostać odrzucone. Wielką pociechę przyniosło mu więc to, że Bóg zechciał go wysłuchać. W ten sposób Bóg zadziałał dla dobra jego duszy, odpowiadając na modlitwę. Był to znak Bożej przychylności i dowód, że Bóg rozpoczął w nim dobre dzieło.

Psalmista kończy słowami: „Błogosławiony niech będzie Bóg” (Księga Psalmów 66:20). Dwa wcześniejsze wersety można potraktować jak większą i mniejszą przesłankę rozumowania: „Gdybym nosił w sercu nieprawość, Bóg by mnie nie wysłuchał”. To stwierdzenie. „Lecz Bóg naprawdę mnie wysłuchał”. To dowód. Psalmista mógłby więc wyciągnąć wniosek: „A zatem nie noszę w sercu nieprawości”. Zamiast jednak przypisywać sobie tę pociechę, oddaje chwałę Bogu: „Błogosławiony niech będzie Bóg”. Niezależnie od powodów, ostatecznym celem zawsze musi być chwała Boga. Bóg mnie wysłuchał, więc niech będzie błogosławiony.

Pamiętajmy: to, co otrzymujemy dzięki modlitwie, powinniśmy oddawać Bogu w uwielbieniu. Gdy Bóg odpowiada na modlitwę, takie miłosierdzie szczególnie zobowiązuje nas do wdzięczności. Psalmista dodaje: „Nie odtrącił mojej modlitwy ani nie odmówił mi swego miłosierdzia”. Mówi to, by nikt nie pomyślał, że wybawienie otrzymał dzięki temu, iż jego modlitwa sama w sobie była godna wysłuchania. Nie modlitwa zasłużyła na ocalenie, lecz Boże miłosierdzie je zesłało. Bóg nie odtrąca naszej modlitwy, bo nie odtrąca swojego miłosierdzia. To ono jest podstawą naszej nadziei i źródłem pociechy, dlatego ono również powinno być treścią naszego uwielbienia.