Księga Psalmów 63:8 – znaczenie i zastosowanie

Dawid mówił już o swoim pragnieniu Boga i o tym, że Go chwali. Teraz wyraża zaufanie do Boga i radosną nadzieję, którą w Nim pokłada. Słowa o radości „w cieniu Twoich skrzydeł” mogą nawiązywać do skrzydeł cherubów rozpostartych nad Arką Przymierza, gdzie — jak wierzono — mieszkał Bóg, albo do ptasiej matki osłaniającej swoje młode. Pierwszy obraz podkreśla świętą obecność Boga, Jego przymierze i słowo. Drugi ukazuje Jego moc i czułość: jak orzeł chroniący swoje pisklęta (Księga Wyjścia 19:4; Księga Powtórzonego Prawa 32:11) i jak kura gromadząca pod skrzydłami pisklęta (Ewangelia Mateusza 23:37).

To znany obraz w Księdze Psalmów (Księga Psalmów 17:8; Księga Psalmów 36:7; Księga Psalmów 57:1; Księga Psalmów 61:4; Księga Psalmów 91:4). Pojawia się także w historii Rut, która zwróciła się ku Bogu Izraela i znalazła schronienie pod Jego skrzydłami (Księga Rut 2:12). Powinniśmy radować się w cieniu Bożych skrzydeł. Oznacza to, że mamy przychodzić do Boga w wierze i modlitwie, tak naturalnie, jak przestraszone pisklęta chronią się pod skrzydłami kury. Oznacza też odpoczywanie w Nim, ufność, że może i chce nam pomóc, oraz czerpanie pokrzepienia z Jego opieki i ochrony. Gdy powierzymy się Bogu, możemy zachować spokój, radość i wolność od lęku.

Zaufanie Dawida miało mocne podstawy. Jedną z nich było jego wcześniejsze doświadczenie Bożej pomocy. „Bo byłeś mi pomocą” — mówi — „i nadal będę się radować z Twojego zbawienia”. Gdy zawiodła wszelka inna pomoc, Bóg go wspierał. Co więcej, Bóg był nie tylko jego pomocnikiem, ale samą pomocą, bo żadne stworzenie nie mogłoby mu pomóc bez Bożego działania. Dawid może tu postawić swój Eben-Ezer, pomnik upamiętniający słowa: „Aż dotąd pomagał nam Pan” (1 Księga Samuela 7:12). Taka pamięć powinna powstrzymywać nas przed odwróceniem się od Boga, utratą zaufania do Niego i obojętnością w podążaniu za Nim.

Kolejnym oparciem było to, że Dawid dostrzegał działanie Bożej łaski w swoim życiu. Słowa „moja dusza lgnie do Ciebie” wyrażają głębokie pragnienie i stanowczy wysiłek, by trwać blisko Boga. Jeśli nie zawsze potrafimy mocno trzymać się Boga, nadal powinniśmy mieć Go przed oczami i wyciągać ku Niemu ręce jak ku nagrodzie, do której dążymy (List do Filipian 3:14). Wytrwale podążać za Bogiem to iść tuż za Nim, jakbyśmy bali się stracić Go z oczu, i śpiesznie, jakbyśmy tęsknili za tym, by być z Nim. Dawid tak czynił, a chwałę za to oddawał Bogu: „Twoja prawica mnie podtrzymuje”. Bóg podtrzymywał go w cierpieniu, by nie upadł, a także w oddawaniu Mu czci, by nie ustał w czynieniu dobra. Każdy, kto wytrwale podąża za Bogiem, szybko by osłabł, gdyby nie wspierała go Jego prawica. To Boża moc chroni nas przed upadkiem, umacnia nasze dążenie do Niego, wzbudza w nas dobre pragnienia i pociesza, gdy wciąż czekamy na to, ku czemu zmierzamy.

Dawid z ufnością patrzył też w przyszłość. Widział, że jego wrogowie zostaną zgładzeni (Księga Psalmów 63:9-10). Byli to ludzie, którzy czyhali nie tylko na jego życie, lecz także na jego duszę. Próbowali odciągnąć go od oddawania czci Bogu, które karmi i wzmacnia duszę, oraz skierować ku fałszywym bogom, którzy mieliby ją zatruć (1 Księga Samuela 26:19). Dawid mówi, że zejdą do najgłębszych miejsc ziemi, czyli do grobu i piekła. Ich nienawiść do Dawida sprowadzi na nich zgubę i ostateczny sąd. Mówi też, że polegną od miecza — czy to wskutek Bożego sądu, czy z ręki ludzi (Księga Hioba 19:28-29). Później taki los spotkał Saula, który zginął od miecza. Dawid przepowiedział ten los, ale gdy miał okazję, sam go nie zadał. Naszą regułą jest to, co Bóg nakazuje, a nie samo to, co zapowiada.

Dawid dodaje, że ich ciała staną się łupem lisów. Mogą więc zostać pozostawione dzikim zwierzętom albo ich domostwa i posiadłości mogą opustoszeć i stać się siedliskiem dzikich stworzeń (Księga Izajasza 34:14). To obraz losu wszystkich, którzy sprzeciwiają się królestwu Chrystusa i Jego dziełu na świecie. Słowa „przyprowadźcie ich tutaj i zabijcie w mojej obecności” ukazują ostateczny sąd nad wrogami Chrystusa (Ewangelia Łukasza 19:27).

Dawid z nadzieją cieszy się też na myśl o tym, że obejmie tron, do którego został namaszczony (Księga Psalmów 63:11). „Król będzie się radował w Bogu”. Nazywa siebie królem, bo wie, że taki jest Boży zamysł wobec niego. Podobnie Paweł mógł nazwać siebie więcej niż zwycięzcą, choć wciąż toczył walkę (List do Rzymian 8:37). Wierzący zostają ustanowieni królami, choć w pełni będą panować dopiero o poranku zmartwychwstania. Dawid nie wątpi, że choć teraz sieje we łzach, będzie zbierał plon z radością. Jest też zdecydowany, że Bóg będzie źródłem i celem całej jego radości, dlatego „król będzie się radował w Bogu”.

Słowa te wskazują również na chwałę i radość zmartwychwstałego Odkupiciela. Mesjasz, obiecany Książę, będzie się radował w Bogu. Już wszedł do radości, która była przed Nim, a Jego chwała dopełni się w pełni podczas Jego powtórnego przyjścia. Wyniesienie Dawida przyniosłoby dwa dobre skutki. Po pierwsze, pocieszyłoby jego przyjaciół. Wszyscy, którzy przysięgają mu wierność albo szczerze wzywają imienia Boga i należą do Jego ludu, będą się radować z jego powodzenia. Ci, którzy boją się Boga, ucieszą się, widząc, że Dawid został wywyższony. Podobnie wszyscy, którzy naprawdę opowiadają się za Chrystusem, będą się radować, gdy Jego sprawa ostatecznie zwycięży. Jeśli cierpimy razem z Nim, będziemy też z Nim królować.

Po drugie, wyniesienie Dawida zamknęłoby usta jego wrogom. Ci, którzy kłamali na jego temat — między innymi Saul, Doeg i inni, którzy go wyszydzali i przedstawiali w fałszywym świetle — nie mieliby już nic do powiedzenia przeciwko niemu. Na zawsze zamilkliby i zostaliby zawstydzeni.

Odnieśmy to do wrogów Chrystusa i tych, którzy kłamią przed Nim, jak czynią to wszyscy obłudnicy. Mówią Mu, że Go kochają, choć ich serca są od Niego daleko. Jego słowa zamkną im usta: „Nie znam was” (Ewangelia Mateusza 25:12). Na zawsze zamilkną.

Umilkną także ci, którzy kłamią o Chrystusie. Należą do nich osoby wypaczające prawe drogi Pana i źle mówiące o Jego świętej wierze. Nadejdzie dzień, w którym Pan powróci, aby osądzić wszystkie ostre słowa, które wypowiedzieli przeciw Niemu bezbożni grzesznicy. Powtórne przyjście Chrystusa będzie trwałym zwycięstwem wszystkich Jego wiernych przyjaciół i naśladowców. Dlatego już teraz mogą się radować nadzieją na ten dzień.