Księga Psalmów 63:2 – znaczenie i zastosowanie

Tytuł mówi nam, kiedy Dawid napisał ten psalm: przebywał wtedy na pustkowiu judzkim, prawdopodobnie w lesie Heret (Pierwsza Księga Samuela 22:5) albo na pustkowiu Zif (Pierwsza Księga Samuela 23:15). Nawet w Kanaanie, Ziemi Obiecanej, były miejsca dzikie i mniej urodzajne. Podobnie będzie na świecie i w Kościele, ale nie w niebie. Tam wszystko będzie niczym miasto i raj, bez jałowej ziemi, a pustynia zakwitnie jak róża.

Nawet najlepsi słudzy Boga mogą czasem znaleźć się na pustkowiu. Mogą być samotni, odcięci od innych, smutni, potrzebujący, zagubieni i niepewni, co zrobić dalej. Trudne warunki nie powinny jednak uciszać świętego śpiewu. Również w takich miejscach naszym obowiązkiem i dobrem jest trwać blisko Boga. Są psalmy odpowiednie na czas pustkowia. Powinniśmy dziękować Bogu, że znaleźliśmy się na pustkowiu judzkim, a nie na pustyni Sin.

W tych wersetach Dawid dodaje sobie otuchy, by trwać przy Bogu, najpierw przez aktywną wiarę: „Boże, Ty jesteś moim Bogiem”. W każdej modlitwie musimy uznawać, że Bóg jest Bogiem i że jest naszym Bogiem. To daje pociechę w każdym czasie pustkowia. Musimy pamiętać, że Bóg naprawdę istnieje i że gdy wołamy: „Boże”, zwracamy się do Tego, który jest przy nas. To poważne słowo, a jego lekkomyślne używanie jest smutne. Musimy też uznać Jego władzę nad nami i to, że do Niego należymy. Jest naszym Bogiem, bo nas stworzył, a zatem ma prawo nami rządzić i jesteśmy Jego własnością. Jest naszym Bogiem także przez przymierze i nasz własny, dobrowolny wybór. Powinniśmy mówić to z radością i wdzięcznością, jako ludzie, którzy są tego pewni: „Boże, Ty jesteś moim Bogiem”.

Dawid dodaje sobie otuchy także przez święte pragnienia, które odpowiadają jego wyborowi i zawartemu z Bogiem przymierzu. Ponieważ Bóg jest jego Bogiem, mówi: „Będę Cię szukał”. Czy lud nie powinien szukać swojego Boga? (Księga Izajasza 8:19). Powinniśmy szukać Jego przychylności i łaski. Powinniśmy pragnąć Jego obecności jako naszego największego dobra, a Jego chwały szukać jako najwyższego celu. Szukamy Go przez Jego słowo, by lepiej Go poznać, oraz w modlitwie, prosząc o miłosierdzie. Powinniśmy szukać Go od samego rana, troskliwie i gorliwie, jak ludzie obawiający się, że Go nie znajdą. Powinniśmy zaczynać z Nim nasze dni i każdego dnia zaczynać od Niego. Powinniśmy też szukać Go z całym zapałem.

„Moja dusza pragnie Ciebie, moje ciało tęskni za Tobą, na suchej i spragnionej ziemi”. Dawid ma na myśli to, że całym sobą angażuje się w to poszukiwanie. Przebywa na suchej i spragnionej ziemi. Uważa ją za taką nie tylko dlatego, że jest pustkowiem, lecz także dlatego, że jest z dala od Arki, Słowa i sakramentów. Ten świat jest ziemią pełną trudów, a ludzie przywiązani do świata nie znajdują w nim prawdziwego odpoczynku. Jest on trudny również dla pobożnych, którzy przez niego wędrują: przypomina dolinę Baka, miejsce łez, w którym niewiele mogą oczekiwać. Potrzeba wyostrzyła pragnienie Dawida. Pragnął wody jak spragniony jeleń. Nie zadowoliłby się niczym mniejszym niż tym, czego szukał. Jego tęsknota była niemal niecierpliwa, dopóki nie mógł znów swobodnie korzystać z ustanowionych przez Boga środków łaski. Dusze napełnione łaską patrzą na świat ze świętą pogardą, a ku Bogu zwracają się ze świętym pragnieniem.

Dawid pragnie przede wszystkim przebywać w Bożej obecności. Prosi: „Ujrzeć Twoją moc i chwałę, tak jak widziałem Cię w świątyni” (Księga Psalmów 63:2). Po pierwsze, ma na myśli: „Pozwól mi ujrzeć je tutaj, na pustkowiu, tak jak widziałem je w przybytku. Pozwól mi ujrzeć je w samotności, tak jak widziałem je podczas wspólnego nabożeństwa”. Gdy tracimy możliwość uczestniczenia we wspólnym nabożeństwie, powinniśmy nadal szukać tej samej bliskości z Bogiem w czasie prywatnej modlitwy. Nawet izdebka może stać się małym sanktuarium. Ezechiel oglądał wizje Wszechmocnego w Babilonie, a Jan na wyspie Patmos. Nawet gdy jesteśmy sami, Ojciec może być z nami, a to wystarczy.

Dawid ma też na myśli: „Pozwól mi znów ujrzeć to w świątyni, tak jak wcześniej tam widziałem”. Pragnie opuścić pustkowie nie po to, by przede wszystkim znów zobaczyć przyjaciół czy wrócić do uciech życia na dworze, lecz by wrócić do świątyni. Nie prosi głównie o widok kapłanów ani zewnętrznych obrzędów, ale o ujrzenie mocy i chwały Boga, czyli Jego chwalebnej mocy i chwały pełnej mocy. Oznacza to cały Boży charakter i doskonałość. Dawid pragnie głębiej poznać Boga i pozwolić, by to, co zobaczy, kształtowało jego serce. Chce oglądać chwałę Pana, aby przemieniać się w ten sam obraz (Drugi List do Koryntian 3:18).

Mówi: „tak jak widziałem Ciebie”, a nie tylko: „tak jak ich widziałem”. Nie możemy zobaczyć istoty Boga, Jego wewnętrznej natury, ale przez wiarę poznajemy Go w Jego przymiotach i doskonałości. Dawid czerpie pociechę ze wspomnień o tych spotkaniach z Bogiem. Czas spędzony w Jego obecności był dla niego cenny. Lubił do niego wracać myślą, smucił się, gdy go utracił, i pragnął go odzyskać. Tym, co pobożne dusze cenią w uroczystym nabożeństwie, jest oglądanie Boga, Jego mocy i chwały.