Księga Psalmów 63:4 – znaczenie i zastosowanie

Jak szybko skargi i modlitwy Dawida przemieniają się w uwielbienie i dziękczynienie! W dwóch pierwszych wersetach tęsknił za Bogiem. Teraz mówi z radością i spokojem, bo Go odnalazł. Szczera modlitwa może szybko przerodzić się w radosne uwielbienie, jeśli sami jej nie zakłócimy. Niech ci, którzy szukają Pana, radują się (Księga Psalmów 105:3) i niech wysławiają Go za to, że wzbudza w nich takie pragnienia oraz daje im pewność, że je zaspokoi.

Dawid przebywał na pustyni, a jednak jego serce wciąż było pełne uwielbienia dla Boga. Nawet w trudnych chwilach nie brakuje nam powodów, by Go wysławiać, jeśli tylko nasze serca są na to otwarte. Dawid chwali Boga, bo Jego łaska jest lepsza niż życie, lepsza niż samo życie i wszystkie jego wygody, czy chodzi o życie w najlepszym wydaniu, długie życie, czy pomyślność. Boża łaska jest lepsza niż samo życie i wszyscy święci wiedzą, że tak jest. Jest naszym życiem duchowym, a ono przewyższa obecne życie (Księga Psalmów 30:5). O wiele lepiej umrzeć, ciesząc się Bożą przychylnością, niż żyć pod Jego gniewem.

Dawid przekonuje się o tym na własne oczy, nawet na pustyni. Dlatego mówi: „Moje wargi będą Cię wysławiać”. Ci, których serca pokrzepiają oznaki Bożej przychylności, powinni napełnić usta uwielbieniem. Mamy wielki powód, by błogosławić Boga za to, że daje nam lepsze dary i cenniejszy skarb, niż może zaoferować ten świat. W służbie Bogu i we wspólnocie z Nim mamy lepszą pracę i większą radość, niż może dać świat.

Dawid mówi też, jak długo i jak gorliwie będzie wysławiał Boga. Zamierza prowadzić życie pełne wdzięczności i ufności wobec Niego. „Tak będę Cię wielbić” znaczy: „tak, jak zacząłem teraz”. Jego obecna pobożność nie zniknie jak poranna mgła, lecz będzie jaśnieć coraz mocniej, niczym wschodzące słońce. A może ma na myśli: „Będę Cię wielbić z taką samą żarliwością i gorliwością, z jaką się do Ciebie modliłem”.

Mówi też: „Będę Cię wielbić, póki żyję”. Wysławianie Boga powinno być zajęciem na całe życie. Powinniśmy pamiętać o Jego wcześniejszej dobroci i wciąż na nowo Mu za nią dziękować. Każdego dnia otrzymujemy nowe dary, dlatego każdego dnia powinniśmy na nowo dziękować. We wszystkim mamy składać dziękczynienie i żadne trudności życia nie powinny odwieść nas od tego obowiązku. Bez względu na to, jakie dni przyjdzie nam przeżyć i jak będą mroczne, nawet gdy życie stanie się ciężarem, a radość zniknie, każdy dzień powinien pozostać dniem dziękczynienia, aż do ostatniego. Poświęcamy temu całe życie, bo mamy nadzieję, że będziemy to czynić również przez całą wieczność.

Wraz z uwielbieniem Dawid w każdej sprawie zwraca wzrok ku Bogu: „W Twoim imieniu będę wznosić ręce”. W każdej modlitwie i każdym uwielbieniu powinniśmy zwracać się ku imieniu Boga, czyli ku wszystkiemu, co nam o sobie objawił. Tego uczą nas słowa, od których zaczynamy: „Niech się święci imię Twoje”, i te, którymi kończymy: „Do Ciebie należy chwała”. Powinniśmy zwracać się ku Niemu również w pracy i w zmaganiach. W imię Boga, czyli dzięki mocy Jego Ducha i łaski, podejmujemy obowiązki i stajemy przeciw szczególnym wrogom (Księga Psalmów 71:16; Księga Zachariasza 10:12). Składamy Mu śluby i zobowiązujemy się do wierności, polegając na Jego łasce. A kiedy wznosimy ręce w pocieszeniu i radości, również wtedy powinniśmy czynić to w Jego imieniu, bo to od Niego pochodzi nasza pociecha i dla Niego mamy z niej korzystać.

Dawid mówi też: „Tobą będziemy się chlubić przez cały dzień”. Chce wielbić Boga z głęboką radością w sercu. „Moja dusza nasyci się jakby szpikiem i tłuszczem”. Ma na myśli coś więcej niż zwykły pokarm, który podtrzymuje nas przy życiu. Chodzi mu o wyborny, smakowity pokarm, taki jak szpik i tłuszcz (Księga Izajasza 25:6). Dawid miał nadzieję, że powróci do wspólnego oddawania Bogu czci i wtedy jego dusza zostanie tak nasycona, tym bardziej że przez pewien czas nie mógł uczestniczyć w tym uwielbieniu. A gdyby to się nie stało, i tak znalazłby takie samo zaspokojenie w Bożej łasce i cichej wspólnocie z Nim. W łaskawym Bogu i bliskiej więzi z Nim jest dość, by nasycić duszę otwartą na Jego łaskę (Księga Psalmów 36:8; Księga Psalmów 65:4). W duszy obdarzonej łaską jest też coś, co znajduje najgłębsze zaspokojenie w Bogu. Wierzącym wystarcza Bóg. Nie pragną niczego więcej niż Jego przychylności, która czyni ich szczęśliwymi. W porównaniu z tym przyjemności zmysłowe wydają się zwyczajne i mdłe, jak mętna woda wobec wina tej pociechy.

To wewnętrzne zaspokojenie znajdzie wyraz także na zewnątrz, w radosnym śpiewie. Dawid będzie jawnie wysławiał Boga. Jego usta i wargi będą Go chwalić. Gdy serce naprawdę wierzy i składa dziękczynienie, usta również powinny to wyznać, ku chwale Boga. Nie znaczy to, że same słowa, bez zaangażowania serca, podobają się Bogu (Ewangelia Mateusza 15:8). Chodzi o to, że to, czym napełnione jest serce, powinno wyjść z ust, by pobudzać naszą pobożność i pomagać innym (Księga Psalmów 45:1). Dawid będzie wielbił Boga również z radością. Do wspólnego oddawania czci Bogu i każdej innej praktyki religijnej powinniśmy przystępować z radością, wysławiając Boga z serca pełnego świętej radości. Wargi, które Go chwalą, powinny być pełne radości.

Dawid mówi, że będzie wysławiał Boga, gdy wspomni o Nim na swoim posłaniu. Powinniśmy chwalić Boga za każdym razem, gdy o Nim myślimy. Ponieważ Dawid nie mógł uczestniczyć we wspólnym oddawaniu Bogu czci, korzystał z prywatnej wspólnoty z Nim i w pewnej mierze wynagradzał sobie to, czego mu brakowało. Bóg był obecny we wszystkich jego myślach, w przeciwieństwie do życia człowieka niegodziwego (Księga Psalmów 10:4). Łatwo przychodził Dawidowi na myśl: „Pamiętam o Tobie”. Gdy skupiał się na myśleniu, Bóg pojawiał się jako pierwszy. Bóg powinien być pierwszym, ku któremu zwracają się nasze myśli, bo nie wolno nam o Nim zapominać ani Go pomijać. Myśli Dawida były też trwałe: „Rozmyślam o Tobie”. Myśli o Bogu nie powinny być przelotne, pojawiać się i znikać. Powinny nam towarzyszyć i pozostać w naszych umysłach.

Dawid rozmyślał w ten sposób zarówno na swoim posłaniu, jak i podczas nocnych straży. Wędrował i nie miał stałego schronienia, ale dokądkolwiek szedł, zabierał ze sobą swoją wiarę. Niektórzy rozumieją te słowa jako „na moich posłaniach”. Saul go ścigał, więc rzadko zdarzało się, by spał dwie noce z rzędu w tym samym miejscu. Gdziekolwiek się kładł, nawet na zimnej ziemi, z kamieniem pod głową, kładły się z nim również dobre myśli o Bogu. Dawid był tak zajęty przez cały dzień troską o własne bezpieczeństwo, że miał niewiele czasu na osobne chwile modlitwy. Żeby jednak nie tracić na nie czasu, czasem rezygnował z potrzebnego snu.

Jego życie było wtedy w ciągłym niebezpieczeństwie, możemy więc sobie wyobrazić, że niepokój i strach często nie pozwalały mu zasnąć i przynosiły wiele niespokojnych nocy. Mimo to pocieszał się myślami o Bogu. Czasem widzimy Dawida płaczącego na swoim posłaniu (Księga Psalmów 6:6), tutaj jednak wiara ociera jego łzy. Gdy sen nie przychodzi z powodu bólu, choroby lub zmartwień, nasza dusza może odpoczywać, jeśli pamiętamy o Bogu.

Jedna godzina spędzona na świętym rozmyślaniu może przynieść nam więcej pożytku niż godzina snu. Zobacz też: Księga Psalmów 16:7; Księga Psalmów 17:3; Księga Psalmów 4:4; Księga Psalmów 119:62. W przybytku, świętym namiocie, w którym oddawano cześć Bogu, odbywały się również nocne straże, podczas których Go wysławiano (Księga Psalmów 134:1). Gdy Dawid mógł, prawdopodobnie dołączał podczas tych straży do Lewitów, pokolenia wybranego do służby świątynnej. Teraz, gdy nie mógł być z nimi osobiście, jednoczył się z nimi w duchu i tęsknił, by znów znaleźć się pośród nich.