Księga Psalmów 57:8 – znaczenie i zastosowanie

Jak zaskakująco zmienia się tu ton! Żywa moc wiary nagle przemienia modlitwy i skargi Dawida w uwielbienie i dziękczynienie. Znika jego wór pokutny, a on przyobleka się w radość. Jego „Alleluja” jest równie szczere jak wcześniejsze wołanie o pomoc. Powinno nas to skłaniać do umiłowania modlitwy, bo z czasem przemieni się ona w uwielbienie.

Zwróćmy najpierw uwagę, jak Dawid przygotowuje się do oddania czci Bogu: „Moje serce jest gotowe, Boże, moje serce jest gotowe” (Księga Psalmów 57:7). Jego serce, które w poprzednim wersecie było przygnębione, teraz się podnosi. Jest gotowe po pierwsze na to, co przyniesie Boża opatrzność, czyli mądre kierowanie przez Boga wszystkim, co się dzieje. Dawid jest przygotowany na każdy obrót spraw, bo jego oparciem jest Bóg (Księga Psalmów 112:7; Księga Izajasza 26:3). Jeśli Boża łaska prowadzi nas do takiego spokoju i ufności, mamy wiele powodów, by Mu dziękować. Po drugie, jego serce jest gotowe do oddawania Bogu czci. Dawid jest gotów śpiewać i Go wysławiać. Pokazuje to, że serce jest najważniejsze w każdym akcie uwielbienia. Nic w życiu religijnym nie jest naprawdę właściwie spełnione, jeśli nie płynie z serca. Serce musi być gotowe do służby i całkowicie jej oddane, skupione na Panu, bez rozproszeń.

Zwróćmy też uwagę, jak Dawid pobudza się do uwielbienia Boga (Księga Psalmów 57:8). „Obudź się, moja chwało” może oznaczać jego język, który jest naszą chwałą, zwłaszcza gdy służy do wysławiania Boga. Może też chodzić o jego duszę, która musi obudzić się jako pierwsza. Obojętna, ospała pobożność nigdy nie będzie miła Bogu. Musimy pobudzić do uwielbienia siebie i wszystko, co w nas jest. Ofiara ma zapłonąć świętym ogniem i wznieść się jak święty płomień. W tych pieśniach pochwalnych pierwsze miejsce zajmie język Dawida, a za nim odezwą się harfa i lira. Słowa „sam się obudzę” znaczą więcej niż: „Nie będę leniwy ani niedbały w tej służbie”. Oznaczają: „Będę w pełni rozbudzony i pełen życia, jak ktoś, kto właśnie wypoczął”. Dawid wstanie wcześnie, by rozpocząć dzień z Bogiem i wysławiać Go, gdy tylko ukaże się Jego miłosierdzie. Gdy Bóg wychodzi nam naprzeciw ze swoimi błogosławieństwami, my powinniśmy wyjść Mu naprzeciw z uwielbieniem.

Zauważmy następnie, jak Dawid czerpie z tej służby radość, a nawet rozkoszuje się nią (Księga Psalmów 57:9). Nie wstydzi się przyznać, że jest dłużnikiem Boga i Go potrzebuje. Postanawia wysławiać Boga pośród ludu i śpiewać Mu wśród narodów. Po pierwsze, jego serce jest głęboko poruszone i otwarte na uwielbienie Boga. Chce, by ziemia rozbrzmiewała świętymi pieśniami, tak aby wszyscy mogli zobaczyć, jak wiele zawdzięcza Bożej dobroci. Po drugie, chce, by inni przyłączyli się do uwielbienia Boga. Pragnie głosić Jego chwałę wśród ludów, by szerzyły się poznanie Boga, cześć dla Niego i miłość do Niego, a krańce ziemi mogły ujrzeć Jego zbawienie. Kiedy Dawid został wypędzony do obcych krajów, nie oddawał czci tamtejszym bogom. Otwarcie wyznawał przywiązanie do Boga Izraela. Zabierał swoją wiarę wszędzie, dokąd się udawał, próbował pozyskiwać dla niej innych i zostawiał po sobie jej miłą woń. W swoich psalmach, które rozbrzmiewają w całym Kościele i będą rozbrzmiewać nadal, Dawid wciąż wysławia Boga pośród ludów i śpiewa Mu wśród narodów, bo cały lud Boży posługuje się jego słowami w uwielbieniu. W podobnym sensie o Janie powiedziano, że ma znowu prorokować wobec wielu ludów i narodów (Księga Objawienia 10:11).

Następnie Dawid podaje mocne powody do uwielbienia (Księga Psalmów 57:10). To, co było przedmiotem jego nadziei i pocieszenia — że Bóg ześle swoje miłosierdzie i wierność (Księga Psalmów 57:3) — staje się teraz powodem do dziękczynienia. „Twoje miłosierdzie sięga niebios”, czyli wykracza poza to, co możemy w pełni zmierzyć lub opisać. „Twoja wierność aż po obłoki” oznacza, że również jej nie potrafimy w pełni zgłębić, bo wzrok nie sięga tego, co skryte wśród obłoków. Boże miłosierdzie i wierność sięgają niebios, bo zaprowadzą tam wszystkich, którzy gromadzą w nich swój skarb i pokładają w nich nadzieję. Miłosierdzie i wierność Boga są też wysławiane aż po niebiosa — przez wszystkie jasne i błogosławione istoty w świecie niebiańskim, które nieustannie oddają Bogu najwyższą chwałę. Dawid zaś na ziemi stara się rozszerzać tę chwałę jak najdalej (Księga Psalmów 57:9).

Na koniec Dawid pozostawia Bogu troskę o uwielbienie Jego imienia (Księga Psalmów 57:11). Słowa „Bądź wywyższony, Boże” są takie same jak te, których Dawid użył w modlitwie w Księdze Psalmów 57:5. Powtarza je teraz w uwielbieniu, ale nie bezmyślnie. Mówi: „Panie, pragnę oddawać cześć Twojemu imieniu i pragnę, by oddawało mu ją całe stworzenie. Lecz cóż możemy uczynić, nawet jeśli jesteśmy najlepsi? Weź to dzieło w swoje ręce. Ty sam je wypełnij. Bądź wywyższony, Boże”. W uwielbieniu Kościoła w niebie Bóg jest wywyższany aż po niebiosa, a w uwielbieniu Kościoła na ziemi Jego chwała wypełnia cały świat. A jednak On przewyższa wszelkie błogosławieństwo i uwielbienie płynące z obu tych wspólnot (Księga Nehemiasza 9:5). Dlatego Dawid prosi Pana, by wywyższył się ponad niebiosa i ponad całą ziemię. To tak, jakby mówił: „Ojcze, otocz chwałą swoje imię. Już je otoczyłeś chwałą — uczyń to ponownie”.