Księga Psalmów 57:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset oddaje to, co dzieje się w człowieku, gdy trudność jest jeszcze obecna: wołanie do Boga, zanim sytuacja się zmieni. W Księdze Psalmów 57:3 czytamy: „Wołam do Boga Najwyższego, do Boga, który czyni mi dobro.” Psalmista nie mówi, że się uspokoił, ani nie deklaruje, że wszystko już rozumie. Krzyk nie czeka na ulgę, lecz wypowiada się w samym środku zagrożenia. Szczególnie wymowne jest to, że obok tego wyznania stoją obrazy lwów, sieci i dołu w wersach 5 i 7. Niebezpieczeństwo wciąż trwa, a mimo to psalmista nazywa Boga Tym, który czyni dobro. Nie opisuje w ten sposób okoliczności, lecz to, kim Bóg jest wobec niego. Może właśnie dlatego wołanie staje się miejscem spotkania. Słowa „który czyni mi dobro” brzmią jak wyznanie, które można wypowiedzieć jeszcze przed wyjściem z trudności. Człowiek nie musi najpierw uspokoić lęku, by zwrócić się do Boga. Psalm pokazuje, że można jednocześnie znajdować się wśród lwów i ufać, że Ten, do którego się woła, pozostaje dobry.

„Wołam do Boga Najwyższego, do Boga, który czyni mi dobro” — w tym zdaniu spotykają się dwie prawdy: Bóg przewyższa zagrożenie, a zarazem pozostaje bliski człowiekowi szukającemu u Niego schronienia. „Najwyższy” nie oznacza Boga odległego od ludzkiego lęku. Psalm ukazuje Dawida uciekającego przed Saulem i proszącego o miłosierdzie pośród niebezpieczeństwa; jego wołanie wyrasta z konkretnej sytuacji, nie z bezpiecznego dystansu. Ważne jest też, że dobro Boga nie zostaje tu przedstawione jako natychmiastowe usunięcie trudności. W sąsiednich wersetach Dawid nadal opisuje dręczycieli i zagrożenie, a zarazem prosi o pomoc oraz wyznaje ufność w Bożą łaskę i wierność. „Czyni mi dobro” wyraża więc pewność co do charakteru Boga, nie obietnicę, że każda bolesna sytuacja szybko się odmieni albo że wierzący uniknie cierpienia. Psalm nie każe udawać, że niebezpieczeństwo jest małe. Łączy szczery krzyk o pomoc z uznaniem, że ostateczna władza należy do Boga. Ufność Dawida nie polega na przewidywaniu przebiegu wydarzeń; opiera się na tym, kim jest Ten, do którego woła.

Ten werset pada w środku trudnej sytuacji. Zanim w Księdze Psalmów 57:5 pojawi się obraz lwów, a w Księdze Psalmów 57:7 sieci i dołu, psalmista mówi: „Wołam do Boga Najwyższego, do Boga, który czyni mi dobro”. Zwraca się więc w górę, zanim opisze zagrożenie. Warto zauważyć sposób, w jaki nazywa Boga. Najwyższy to Ten, który stoi ponad każdą władzą, także ponad Saulem, którego prześladowanie według nagłówka stanowi tło tego psalmu. Psalmista dodaje jednak zdanie bardziej osobiste: Bóg, który czyni mi dobro. Jego wołanie opiera się na tym, kim Bóg jest wobec niego, a nie na tym, co już się zmieniło. Werset nie mówi, że wróg zniknie od razu. Dopiero w Księdze Psalmów 57:4 pojawia się prośba o pomoc z nieba, łaskę i wierność. Wołanie jest więc drogą przez trudność, a nie skrótem wokół niej. Można to zobaczyć na przykład u kogoś, kto po ciężkiej rozmowie czuje się osaczony. Taka osoba może zacząć od tego, komu ufa, zanim wyliczy wszystkie swoje zmartwienia. Psalmista pokazuje, że kolejność ma znaczenie. Najpierw kierunek, potem opis. Taki porządek nie usuwa zagrożenia, ale zmienia miejsce, z którego człowiek na nie patrzy.

„Wołam do Boga Najwyższego, do Boga, który czyni mi dobro” — w Księdze Psalmów 57:3 wołanie wyrasta z miejsca zagrożenia. Psalm przedstawia Dawida uciekającego przed Saulem do jaskini. Nie mówi więc o spokojnym życiu, w którym dobro Boga jest oczywiste na pierwszy rzut oka. Tuż obok prośby o pomoc pojawiają się obrazy prześladowania i lęku. Słowo „wołam” nie ukrywa bezradności. Przynosi ją przed Boga. Nazwanie Go Najwyższym nie oznacza, że zagrożenie przestaje istnieć, lecz że nie ono jest ostateczną miarą rzeczywistości. Psalmista zwraca się do Boga, którego dobro zna i którego pomocy potrzebuje, choć nie opisuje jeszcze pełnego rozwiązania. Jaskinia może być obrazem ograniczonego pola widzenia: człowiek widzi bliskie ściany, a nie wie, co przyniesie jutro. Modlitwa nie zmienia tego miejsca w bezpieczną przystań samą siłą słów. Otwiera jednak przestrzeń, w której strach nie musi być jedynym głosem. Ten werset nie obiecuje, że wierzący uniknie cierpienia ani że każda sprawa zakończy się po jego myśli. Świadczy raczej o ufności, która pośród niepewności nadal zwraca się ku Bogu jako źródłu dobra.