Księga Psalmów 57:2 – znaczenie i zastosowanie

Tytuł tego psalmu zawiera nowe słowo: „Al-taszchit”, czyli „Nie niszcz”. Niektórzy uważają, że jest to nazwa melodii, do której śpiewano psalm. Inni sądzą, że wskazuje na okoliczności jego powstania i temat. „Nie niszcz” może oznaczać, że Dawid nie pozwolił zgładzić Saula, choć w jaskini nadarzyła się ku temu sposobność, a jego ludzie namawiali go, by to zrobił. Dawid powiedział: „Nie niszczcie go” (Pierwsza Księga Samuela 24:4, 24:6). Słowa te mogą też znaczyć, że Bóg nie pozwolił Saulowi zgładzić Dawida. Bóg dopuścił, by Saul prześladował Dawida, ale wyznaczył temu granicę: „Nie niszcz go” — podobnie jak pozwolił szatanowi dotknąć Hioba, mówiąc, by oszczędził jego życie. Dawid nie miał zginąć, bo było w nim błogosławieństwo (Księga Izajasza 65:8), a tym błogosławieństwem jest Chrystus, największe ze wszystkich błogosławieństw.

Gdy Dawid znalazł się w jaskini i groziło mu poważne niebezpieczeństwo, opisał, co działo się wtedy w jego sercu wobec Boga. Szczęśliwi są ci, którzy w niebezpieczeństwie kierują ku Bogu tak dobre myśli. Dawid umacnia się wiarą, nadzieją i modlitwą. Otoczony przez wrogów zwraca się do Boga ze stosowną prośbą: „Zmiłuj się nade mną, Boże” — i powtarza ją. Nie jest to puste powtarzanie słów. To modlitwa celnika: „Boże, zmiłuj się nade mną, grzesznikiem” (Ewangelia Łukasza 18:13). Smutne jest, gdy ktoś wypowiada te słowa bez zastanowienia albo mówi „Panie, zmiłuj się” jedynie jako wykrzyknik zdziwienia czy frustracji, nie myśląc o Bogu ani o Jego miłosierdziu. Dawid modli się z głębi serca: „Zmiłuj się nade mną, Boże, spójrz na mnie ze współczuciem i w swojej miłości oraz litości przyjdź mi na ratunek”.

Odwołując się do Bożego miłosierdzia, Dawid mówi, że całą ufność pokłada w Bogu: „Moja dusza ufa Tobie” (Księga Psalmów 57:1). Nie poprzestaje na słowach, że ufa Bogu. Z prawdziwym oddaniem i pełnym zaufaniem powierza Mu całą swoją duszę. Staje przed Bogiem pokornie, u stóp Jego tronu łaski, i mówi: „W cieniu Twoich skrzydeł znajdę schronienie” — jak pisklęta ukrywające się pod skrzydłami kury, gdy w pobliżu krążą drapieżne ptaki. Tak będzie aż do chwili, gdy nieszczęście przeminie. Dawid jest pewien, że jego utrapienia kiedyś się skończą. Burza w końcu przejdzie. Nasz Pan Jezus pocieszał się w cierpieniu myślą, że wszystko, co Go dotyczy, dobiegnie końca (Ewangelia Łukasza 22:37).

Dawid zachowuje spokój, bo chroni go Bóg. Pokłada ufność w dobroci Bożej natury, która skłania Boga do niesienia pomocy i ochrony Jego ludowi, tak jak kura z natury osłania swoje pisklęta. Bóg szybko przychodzi swoim ludziom z pomocą, co obrazuje natychmiastowy ratunek (Księga Psalmów 18:10). Gromadzi ich pod swoim skrzydłem, dając im ciepło i pociechę nawet wtedy, gdy utrapienie jeszcze trwa (Ewangelia Mateusza 23:37). Dawid ufa również Bożej obietnicy i przymierzu łaski. Obraz ten może nawiązywać do rozpostartych skrzydeł cherubów, nad którymi Bóg miał mieszkać (Księga Psalmów 80:1) i skąd przekazywał swoje słowa. Dawid mówi więc w istocie: „Ucieknę się do Boga łaski. Jego obietnica będzie moim schronieniem i bezpiecznym przejściem przez każde niebezpieczeństwo”. Bóg w swojej obietnicy daje siebie jako Tego, któremu można zaufać. Przez wiarę mamy Go przyjąć i Mu zaufać.

Dawid mówi też, że całą swoją tęsknotę kieruje ku Bogu (Księga Psalmów 57:2). „Będę wołał o pomoc i ratunek do Boga Najwyższego. Wzniosę duszę ku Najwyższemu i będę żarliwie modlił się do Boga, który wszystko dla mnie czyni”. Powinniśmy dostrzegać i uznawać działanie Boga we wszystkim, co nas spotyka. Cokolwiek się dzieje, On to sprawił. Jego zamysł się wypełnia, a Pismo znajduje w tym swoje potwierdzenie. Wszystko, co Bóg czyni dla swojego ludu, ostatecznie okaże się dokonane dla niego i dla jego dobra. Choć Bóg jest wzniosły, najwyższy, zniża się na tyle, by dostrzec, że wszystko współdziała dla dobra Jego ludu. To mocny powód, by wołać do Niego w każdym utrapieniu — i nie tylko się modlić, lecz modlić się żarliwie.

Dawid mówi również, że całą nadzieję pokłada w Bogu (Księga Psalmów 57:3). „Ześle pomoc z nieba i mnie ocali”. Ci, którzy czynią z Boga swoje jedyne schronienie i uciekają się do Niego z wiarą i modlitwą, mogą być pewni, że zostaną ocaleni w sposób i w czasie wyznaczonym przez Boga. Dawid oczekuje ratunku z nieba. Rozglądając się po ziemi, nie widzi bezpiecznego schronienia ani pomocy, dlatego spogląda w górę. Ci, którzy kierują serca ku temu, co w górze, mogą stamtąd oczekiwać dobra. Dawid spodziewa się też, że zostanie uwolniony od hańby, jaką chcą mu przynieść ci, którzy próbują go pochłonąć i zgubić, nieustannie usiłując wytrącić go z równowagi. Niektórzy odczytują ten werset tak: „Ześle pomoc z nieba i mnie ocali, bo zawstydził tego, który chciał mnie pochłonąć”. Bóg już pokrzyżował plany jego wrogów, więc doprowadzi też do końca ocalenie Dawida. Dawid przypisuje swoje wybawienie Bożemu miłosierdziu i wierności. Bóg jest dobry sam w sobie i wierny każdej złożonej obietnicy, a widać to wyraźnie, gdy ocala swój lud. Do szczęścia nie potrzeba nam niczego więcej niż doświadczenia Bożego miłosierdzia i wierności (Księga Psalmów 25:10).

Dawid ukazuje następnie siłę i okrucieństwo swoich wrogów (Księga Psalmów 57:4): „Moja dusza jest pośród lwów”. Saul i jego ludzie byli tak zaciekli wobec Dawida, że mógł być równie bezpieczny w lwiej jamie, jak wśród tych ludzi. Wciąż na niego ryczeli i byli gotowi rozszarpać go na strzępy. Płonęli gniewem i wzajemnie go w sobie podsycali. Byli też rozpaleni ogniem piekielnym (List Jakuba 3:6). Byli ludźmi, więc można by się po nich spodziewać ludzkiego rozsądku i współczucia. Zamiast tego przypominali dzikie bestie w ludzkiej postaci. Ich zęby, którymi zgrzytali na Dawida były jak włócznie i strzały, stworzone do ranienia i zabijania. Ich język, którym go przeklinali i szargali jego dobre imię, był jak ostry miecz, który rani i zabija (Księga Psalmów 42:10). Krzywdzący język to niebezpieczna broń, której szatan często używa przeciwko ludowi Bożemu.

Dawid opisuje złe zamiary wrogów (Księga Psalmów 57:6), a następnie pokazuje, czym kończą się ich plany. „Zastawili sieć na moich krokach”, żeby go schwytać i uniemożliwić mu ucieczkę. „Wykopali przede mną dół”, żeby wpadł do niego, zanim zorientuje się, co się dzieje. Pokazuje to, jak starannie wrogowie Kościoła planują wyrządzenie krzywdy i jak wiele wysiłku wkładają w zło. Warto jednak dostrzec także skutek ich działań. Ich podstęp niepokoił Dawida i przygnębiał go na myśl, że ktoś może tak bardzo go nienawidzić. Mimo to nie zdołał go pokonać.

Plany te doprowadziły do zguby wrogów Dawida. Wykopali dla niego dół, a sami do niego wpadli. Nieszczęście, które szykowali Dawidowi, spadło na ich głowy, a ich zamiary zostały pokrzyżowane. Gdy Saul ścigał Dawida, Filistyni zaatakowali Saula. Nawet w jaskini, gdy Saul sądził, że Dawid wpadnie w jego ręce, to Saul w rzeczywistości znalazł się w rękach Dawida i był zdany na jego łaskę.

Dawid modli się następnie, by Bóg został uwielbiony, a Jego wielkie imię otoczone czcią (Księga Psalmów 57:5). Mówi w istocie: „Cokolwiek stanie się ze mną i z moją sprawą, bądź wywyższony, Boże. Niech święci aniołowie, chwalebni mieszkańcy nieba, wysławiają Cię ponad niebiosami. Niech Twoja chwała napełni całą ziemię, aby wszyscy ludzie mogli Cię poznać i wielbić”. Chwała Boga powinna być nam bliższa niż wszelkie nasze osobiste troski.

Gdy Dawid przeżywał wielkie utrapienie i hańbę, nie modlił się: „Panie, wywyższ mnie”. Modlił się: „Panie, wywyższ swoje imię”. Podobnie Syn Dawida, Jezus, gdy Jego dusza była zatrwożona, najpierw powiedział: „Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny”, lecz zaraz potem odwołał tę prośbę i powiedział: „Właśnie na tę godzinę przyszedłem. Ojcze, otocz chwałą swoje imię” (Ewangelia Jana 12:27–28). Słowa te można też odczytać jako uzasadnienie prośby o wybawienie: „Panie, ześlij pomoc z nieba i ocal mnie, a przez to pokaż, że jesteś Bogiem nieba i ziemi”.

Najsilniejszą zachętą do modlitwy jest Boża chwała. Dlatego prosząc o jakiekolwiek dobro, powinniśmy najpierw mieć na względzie cześć należną Bogu, bardziej niż własną wygodę. Właśnie dlatego Modlitwa Pańska zaczyna się od słów: „Ojcze nasz w niebie, niech będzie uświęcone Twoje imię”. Ta prośba wyznacza kierunek wszystkim pozostałym.