Księga Psalmów 55:10 – znaczenie i zastosowanie

Dawid skarży się tu na swoich wrogów. Ich niegodziwe knowania doprowadziły go, jeśli nie do kresu wiary, to do kresu sił i rozumu. Natchniony duchem proroctwa, modli się przeciwko nim. Warto najpierw zwrócić uwagę na to, jakich wrogów opisuje. Należeli do najgorszego rodzaju ludzi, a jego słowa dobrze pasują do zbuntowanego syna Dawida, Absaloma, i jego zwolenników.

Dawid skarży się na Jerozolimę, miasto, które w zaskakujący sposób opowiedziało się po stronie Absaloma i odwróciło się od Dawida. Nie miał tam nikogo, komu mógłby zaufać, poza własnymi strażnikami i sługami. Wyglądało to tak, jakby wierne miasto stało się niewierne. Dawid nie tylko słyszał o tym od innych, ale sam to widział, i głęboko go to zasmucało. W mieście dostrzegał jedynie przemoc i spory (Księga Psalmów 55:9).

Gdy ludzie okazali się nielojalni wobec Dawida, stali się też bezwzględni wobec siebie nawzajem. Jeśli Dawid przechadzał się wzdłuż murów miasta, widział, jak dzień i noc krążą wokół niego przemoc i spory, jakby go strzegły (Księga Psalmów 55:10). Nawet plany, które miały umocnić miasto, opierały się na przemocy i konfliktach. Nie było już wśród nich prawdziwej uczciwości ani miłości.

Gdy zaglądał w samo serce miasta, widział krzywdę i ucisk, ludzi wyrządzających sobie nawzajem zło i przysparzających sobie cierpień. Panowało tam wszelkiego rodzaju zło. Podstęp i kłamstwo nie opuszczały ulic miasta (Księga Psalmów 55:11). Może to również odnosić się do okrutnego traktowania przyjaciół Dawida i wszystkich, o których wiedziano, że pozostali mu wierni. Gdy tylko nadarzała się okazja, krzywdzono ich podstępem albo przemocą.

To smutny obraz Jerozolimy, królewskiego, a co więcej, świętego miasta. Przecież tak niedawno znalazły się tam tron sądu i świadectwo Izraela. Czy to miasto nazywane doskonałością piękna? (Księga Lamentacji Jeremiasza 2:15). Czy Jerozolima, siedziba kapłanów Boga, jest tak źle pouczona? Czy miasto zbudowane przez Dawida może stać się tak niewdzięczne wobec samego Dawida, że nie da mu się w nim mieszkać? Nie powinniśmy dziwić się zepsuciu i nieporządkowi w ziemskim Kościele Chrystusa. Powinniśmy natomiast tęsknić za Nową Jerozolimą, gdzie nie będzie przemocy, sporów, krzywdy ani winy i gdzie nic nieczystego nigdy nie wejdzie.

Dawid skarży się również na jednego z głównych przywódców spisku. Człowiek ten usilnie podsycał nieufność, przedstawiał Dawida i jego rządy w fałszywym świetle oraz nastawiał przeciwko niemu mieszkańców miasta. Oskarżał Dawida o nadużywanie władzy albo o to, że nie korzysta z niej właściwie. Był to okrutny zarzut Absaloma: „Nie ma nikogo wyznaczonego przez króla, żeby cię wysłuchał” (Druga Księga Samuela 15:3). Takie oskarżenia szeroko rozpowszechniano wśród ludu. Dawid zdaje się pytać: kto stał na czele tej kampanii?

„Nie był to jawny wróg ani Szimej, jeden z moich zaciekłych przeciwników. Wtedy mógłbym to znieść, bo nie spodziewałbym się po nim niczego lepszego”. Później Dawid okazał cierpliwość wobec przekleństw Szimeja. „Nie był to ktoś, kto otwarcie mówił, że mnie nienawidzi. Wtedy strzegłbym się go i ukrywał przed nim swoje plany, żeby nie mógł mnie zdradzić. Ale to byłeś ty, człowiek mi równy” (Księga Psalmów 55:13).

Parafraza chaldejska podaje, że chodziło o Achitofela. Wydaje się, że nic w tym buncie nie zraniło Dawida bardziej niż wiadomość, że Achitofel przyłączył się do Absaloma (Druga Księga Samuela 15:31). Achitofel był doradcą króla (Pierwsza Księga Kronik 27:33). Dawid mówi w istocie: „Byłeś mi równy, ceniłem cię jak samego siebie, byłeś przyjacielem tak bliskim jak moja własna dusza. Dzieliłem się z tobą sekretami, a ty znałeś moje myśli tak dobrze jak ja sam. Byłeś moim przewodnikiem, człowiekiem, którego radziłem się w swoich sprawach i za którym podążałem”.

„Uczyniłem cię głównym doradcą, jednym z najważniejszych urzędników w królestwie, moim bliskim towarzyszem i serdecznym przyjacielem. A teraz właśnie ten człowiek mnie krzywdzi. Byłem dla niego życzliwy, on zaś okazał się skrajnie niewdzięczny. Zaufałem mu, a on dopuścił się podłej zdrady. Nie mógłby wyrządzić mi nawet połowy tej krzywdy, gdybym nie obdarzył go takim zaszczytem”.

To byłoby bolesne dla każdego uczciwego serca, ale nie na tym kończy się ta historia. Zdrajca uchodził za świętego, inaczej nigdy nie zostałby bliskim przyjacielem Dawida (Księga Psalmów 55:14). Wspólnie naradzali się i spędzali wiele godzin na rozmowach o sprawach religijnych. Doktor Hammond rozumie ten fragment tak, że uczestniczyli razem w zgromadzeniu, podczas którego oddawano cześć Bogu, a Dawid podał Achitofelowi prawicę na znak wspólnoty w świętym uwielbieniu. Potem razem udawali się do domu Bożego, by uczestniczyć w publicznym nabożeństwie.

Wynikają stąd trzy wnioski. Po pierwsze, w widzialnym Kościele zawsze byli i zawsze będą zarówno prawdziwie wierzący, jak i fałszywi. Przez długi czas możemy nie dostrzegać między nimi różnicy, ale Bóg, który zna serce, ją widzi. Dawid szedł do domu Bożego ze szczerym sercem, a Achitofel — obłudnie. Faryzeusz i celnik udali się razem do świątyni na modlitwę, lecz z czasem różnica między szczerym a fałszywym okaże się wyraźna.

Po drugie, światowa mądrość może przez długi czas pomagać komuś zachowywać publiczne pozory religijności, o ile religia jest użyteczna i cieszy się popularnością. Na dworze Dawida nikt nie wydawał się bardziej oddany niż Achitofel, a jednak jego serce nie było prawe wobec Boga. Po trzecie, nie powinniśmy się dziwić, jeśli bardzo zawiodą nas ludzie, którzy wiele mówią o religii i przyjaźni. Sam Dawid, choć był bardzo mądry, dał się w ten sposób zwieść, co może nam pomóc łatwiej znieść własne rozczarowania.

Następnie Dawid modli się przeciwko nim. Powinniśmy te słowa szanować i czerpać z nich pociechę, uznając je za proroctwo, ale nie powinniśmy powtarzać ich we własnych modlitwach przeciwko osobistym wrogom. Najpierw prosi, by Bóg ich rozproszył, tak jak rozproszył budowniczych wieży Babel (Księga Psalmów 55:9). „Zniszcz, Panie, pomieszaj ich języki” — mówi. Prosi, by Bóg pokrzyżował ich plany, doprowadzając do niezgody i wzajemnych starć. Niech wzbudzi między nimi zły duch, aby przestali się rozumieć, a zaczęli żywić do siebie zazdrość i podejrzliwość.

Bóg odpowiedział na tę modlitwę, obracając radę Achitofela w głupstwo przez przeciwstawienie jej radzie Chuszaja. Bóg często pokonuje wrogów Kościoła, dzieląc ich. Niewiele jest grup, które łatwiej ponoszą klęskę niż te, które są skłócone. Królestwo ani sprawa podzielone na części nie mogą długo przetrwać.

Dawid modli się również, by Bóg ich zgładził, tak jak zgładził Datana, Abirama i ich towarzyszy, którzy zbuntowali się przeciwko Mojżeszowi. Ich gardła były jak otwarte groby, a ziemia rozwarła się i ich pochłonęła. Był to wtedy nowy rodzaj Bożego sądu (Księga Liczb 16:30).

Dawid modli się, by stało się tak ponownie albo by spotkało ich coś podobnego (Księga Psalmów 55:15): „Niech śmierć na rozkaz Boga ich dopadnie, niech szybko zstąpią do grobu. Niech w jednej chwili umrą, zostaną pogrzebani i doszczętnie zgładzeni, bo zło jest tam, gdzie przebywają, i znajduje się pośród nich”. Dusze niepokutujących grzeszników schodzą żywe do piekła, bo w pełni odczuwają swoje cierpienie. Nadal żyją, a więc nadal pozostają nieszczęśliwe.

Ta modlitwa wskazuje również na ostateczną, całkowitą i wieczną zagładę wszystkich, którzy w ukryciu lub otwarcie sprzeciwiają się Mesjaszowi Pana i buntują się przeciwko Niemu.