Księga Psalmów 55:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset nie opisuje lęku jako czegoś, co psalmista wybrał albo sam wzbudził. Zdanie „Przychodzą na mnie strach i drżenie i przerażenie mnie ogarnia.” brzmi jak opis gości, którzy wchodzą bez zapowiedzi i zajmują całe pomieszczenie. Strach, drżenie i przerażenie pojawiają się jeden po drugim, a w Księdze Psalmów 55:5 słychać, że drży już samo serce. Autor nie stara się tych uczuć uspokajać ani nazywać ich słabością. Mówi o nich wprost, tuż obok prośby skierowanej do Boga o uwagę i wysłuchanie. Ta bezpośredniość ma w sobie coś bardzo ludzkiego. Psalm nie przesuwa tej chwili w stronę pocieszenia za wszelką cenę. Pozostaje w niej, a wołanie o wysłuchanie rodzi się z samego środka lęku, nie po jego ustąpieniu. To ważne: modlitwa nie czeka, aż strach zniknie, by zacząć się od Boga. Dalsze wersety pokazują, dokąd ten lęk prowadzi myśl: psalmista marzy o skrzydłach gołębia i o schronieniu na pustyni przed szalejącą wichurą. Sam werset szósty jest jednak tylko początkiem tej drogi, a nie jej końcem, bo otwiera modlitwę, która nie ukrywa niczego przed Bogiem i właśnie dlatego może wytrzymać ciężar tej chwili.

„Przychodzą na mnie strach i drżenie i przerażenie mnie ogarnia” — ten werset nie opisuje spokojnego namysłu nad lękiem, lecz jego gwałtowne wtargnięcie. Strach i drżenie przychodzą, a przerażenie ogarnia mówiącego: emocje są przedstawione jako siła, która obejmuje całego człowieka. Nie ma tu udawania opanowania ani próby nadania cierpieniu pięknego sensu. Kontekst dopowiada, skąd bierze się ten stan. Wcześniej psalmista mówi o ucisku, wrogich głosach i napastowaniu; w następnym wersecie wyraża pragnienie ucieczki daleko, niczym gołąb. To język konkretnego zagrożenia i bezradności, nie ogólna obietnica, że każda osoba wierząca uniknie lęku. Nie jest też diagnozą ani pouczeniem, że strach świadczy o braku wiary. Znaczące jest, że tak szczere słowa padają w modlitwie. Psalm nie przeciwstawia wiary prawdziwemu doświadczeniu ciała i umysłu. Pokazuje, że człowiek może zwracać się do Boga właśnie z miejsca, w którym drży i szuka schronienia. Wiara nie polega tu na zaprzeczeniu przerażeniu; modlitwa nadaje mu głos i umieszcza je przed Bogiem.

Ten werset pokazuje lęk jako gościa, który wchodzi bez zapowiedzi. Psalmista nie mówi, że strach go tylko musnął. Mówi, że strach i drżenie przychodzą na niego, a przerażenie go ogarnia. Ten obraz jest mocny, bo nie ma w nim udawania. Kontekst pomaga zobaczyć, skąd bierze się napięcie. Wcześniej autor wspomina o głosie nieprzyjaciela i o napastowaniu w gniewie (Księga Psalmów 55:4). Lęk nie jest więc oderwanym uczuciem. Wyrasta z konkretnej presji ludzi, która zostaje nazwana wprost. Najważniejsze jest jednak to, gdzie ten lęk trafia. Zanim pojawi się w szóstym wersecie, autor zwraca się do Boga: nakłoń ucha na moją modlitwę i nie odwracaj się od mojej prośby (Księga Psalmów 55:2). Modlitwa nie czeka, aż strach zniknie. Rozgrywa się w jego środku. Dalsze wersety pokazują pragnienie ucieczki na pustynię (Księga Psalmów 55:7-8). Psalm jednak nie kończy się na ucieczce. Zatrzymuje się na prośbie o rozproszenie języków i na widoku przemocy w mieście (Księga Psalmów 55:10). Sam werset szósty nie obiecuje szybkiego uwolnienia od lęku. Opisuje, jak lęk przychodzi, i zostawia go przed Bogiem, zamiast ukrywać go przed Nim.

W Księdze Psalmów 55:6 padają słowa: „Przychodzą na mnie strach i drżenie i przerażenie mnie ogarnia”. Nie ma tu próby ukrycia lęku pod spokojnym językiem wiary. Psalmista nazywa to, co dzieje się w nim, wobec Boga, do którego woła o wysłuchanie. W pobliżu tych słów pojawiają się ucisk, groźby nieprzyjaciół i pragnienie ucieczki daleko, aż na pustynię. Zagrożenie nie jest więc jedynie obrazem wewnętrznego niepokoju. Ten werset nie obiecuje, że modlitwa natychmiast uciszy strach ani że wierzący nie będą drżeć. Pokazuje raczej, że lęk może znaleźć miejsce w modlitwie, nie odbierając jej prawdziwości. Psalm nie wygładza ludzkiego doświadczenia, zanim zwróci się ku Bogu. Można widzieć w nim człowieka stojącego w wichurze bez pewności, kiedy nadejdzie schronienie. Samo nazwanie grozy nie jest jeszcze ucieczką od Boga. W tej szczerej mowie pozostaje więź: Psalmista, mimo pragnienia, by odlecieć, nadal zwraca się do Tego, który może go usłyszeć.