Księga Psalmów 55:2 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy Dawida modlącego się. Modlitwa jest kojącym balsamem na każdy ból i pociechą w każdym brzemieniu. „Boże, skłoń ucho ku mojej modlitwie” (Księga Psalmów 55:1; Księga Psalmów 55:2). Dawid nie powtarza dokładnie próśb, które zanosił do Boga w chwili udręki, lecz prosi, by Bóg wysłuchał modlitw, które jego serce nieustannie wznosiło, i odpowiedział na nie pokojem. „Wysłuchaj mnie, usłysz mnie”. Saul nie chciał słuchać próśb Dawida, podobnie jak inni jego wrogowie. Mimo to Dawid mówi: „Panie, proszę, wysłuchaj mnie. Nie odwracaj się od mojego błagania”. Prosi, by Bóg nie odwracał się od niego, jakby był obojętny albo rozgniewany na niego, a przez to także na jego modlitwę.

Jeśli szczerze otwieramy przed Bogiem nasze troski i serca w modlitwie, mamy dobry powód, by ufać, że się od nas nie odwróci. Nie ukryje przed nami swojej przychylności ani pocieszenia.

Dawid płacze, a tym samym wskazuje na Chrystusa, człowieka boleści, który często płakał (Księga Psalmów 55:2). „Skarżę się w swoim smutku” — albo w przygnębiających myślach — „i głośno wołam”. Nie potrafi powstrzymać westchnień i jęków, które ukazują jego żal ludziom wokół. Głęboki smutek często daje o sobie znać głośno, a wypowiedzenie go może przynieść pewną ulgę. Ból tłumiony i nigdy niewyrażony często staje się jeszcze cięższy.

Co wywołało jego łzy? „Głos wroga” (Księga Psalmów 55:3), groźby i obelgi zwolenników Absaloma, którzy podburzali lud, by wystąpił przeciw Dawidowi i wypędził go z tronu oraz miasta. Później arcykapłani postąpili podobnie wobec Syna Dawida, Jezusa, podburzając tłum do okrzyków: „Precz z nim, ukrzyżuj go!”. Dawida ranił jednak nie tylko zgiełk wrogów. Łamały go również ich ucisk i krzywda, którą mu wyrządzali.

„Zrzucają na mnie nieprawość”. Nie potrafili uczciwie udowodnić, że Dawid źle rządził, więc obrzucali go kłamstwami i oszczerstwami. Choć nie znaleźli w nim jako królu żadnej winy, oskarżali go o wszelkie zło i przedstawiali jako tyrana, którego należy obalić. Niewinność nie chroni przed gwałtownymi, kłamliwymi oskarżeniami. Nienawidzili go głęboko, z gniewem i zawziętością, a potem starali się wzbudzić nienawiść do niego także w innych. Bolało go to tym bardziej, że pamiętał czasy, gdy lud go uwielbiał, a jego imię znaczyło „umiłowany”.

Dawid drży i jest głęboko przerażony. Łatwo to zrozumieć, gdy wybuchł spisek Absaloma i wielu ludzi, nawet tych, po których Dawid najmniej się tego spodziewał, odwróciło się od niego. Dawid był odważnym człowiekiem i nieraz wykazywał się niezwykłą śmiałością. Gdy jednak nagle i z wielką siłą nadeszło niebezpieczeństwo, zabrakło mu odwagi. Niech nikt silny nie chełpi się swoją odwagą bardziej niż swoją siłą.

Dawid mówi, że serce ściska go wewnętrzny ból i ogarnęły go śmiertelne lęki (Księga Psalmów 55:4). Strach wypełnił jego myśli, ciało przeszył dreszcz, a groza go przytłoczyła (Księga Psalmów 55:5). Gdy na zewnątrz trwa walka, nie dziwi, że w środku pojawia się lęk. Jeśli działo się to podczas buntu Absaloma, do strachu Dawida mogło przyczyniać się także wspomnienie jego grzechu w sprawie Uriasza, bo Bóg teraz rozliczał go z tego grzechu.

Bywało, że wiara Dawida niemal uwalniała go od strachu i mógł mówić, nawet otoczony przez wrogów: „Nie będę się bał tego, co może mi uczynić człowiek”. Innym razem jednak strach brał nad nim górę i nim rządził. Nawet najlepsi ludzie nie zawsze mają jednakowo silną wiarę.

Przerażony Dawid pragnął schronić się gdzieś na pustkowiu, z dala od głosów wrogów i ich ucisku. Mówi: „Obym miał skrzydła jak gołębica!” (Księga Psalmów 55:6). Wypowiada te słowa do Boga w modlitwie, do siebie w zadumie, a do przyjaciół w skardze. Jerozolima często była mu droga, lecz teraz, gdy zbuntowała się przeciw niemu, pragnął ją opuścić. Podobnie jak prorok chciał znaleźć „miejsce postoju dla wędrowców na pustyni”, by odejść od swojego ludu, który stał się gromadą wiarołomnych ludzi (Księga Jeremiasza 9:2).

Dobrze współgra to z decyzją Dawida, gdy spisek dopiero się ujawnił: „Wstańmy i uciekajmy, pośpieszmy się, by odejść” (Druga Księga Samuela 15:14). Zwróćmy uwagę na trzy rzeczy. Po pierwsze, chciał jakoś uciec. Był tak osaczony, że nie widział innego wyjścia niż ucieczka, dlatego pragnął mieć skrzydła. Nie chodziło mu o skrzydła jastrzębia, które przydają się do ataku, lecz o skrzydła pozwalające uciec przed drapieżnymi ptakami, do których upodobnili się jego wrogowie. Skrzydła gołębicy lepiej pasowały do jego łagodnego usposobienia niż skrzydła orła.

Po drugie, chciał uciec od burzy, zamętu i niebezpieczeństwa, które wypełniały miasto. Pod tym względem przypominał gołębicę, która nie znosi hałasu. Po trzecie, nie pragnął zwycięstwa, lecz odpoczynku. „Odleciałbym i znalazł spokój” (Księga Psalmów 55:6). Poszedłby gdziekolwiek, nawet na pustkowie jałowe i przerażające, byle zaznać ciszy (Księga Psalmów 55:7). Pokój i cisza, które można znaleźć w samotności, często są tym, za czym najmocniej tęsknią mądrzy i pobożni ludzie, zwłaszcza gdy wyczerpał ich otaczający zgiełk i zamęt.

Pobożne dusze często pragną odsunąć się od pośpiechu i zgiełku tego świata, by cieszyć się Bogiem i spokojem własnego serca. Jeśli po tej stronie nieba można znaleźć prawdziwy pokój, często odnajdują go właśnie tam. To jeden z powodów, dla których śmierć może być tak upragniona przez dziecko Boże: jest ostateczną ucieczką od burz tego świata ku doskonałemu i trwałemu odpoczynkowi.