Księga Psalmów 35:28 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka długą modlitwę pełną krzywdy. Psalmista przez wiele zdań prosi, by ci, którzy cieszyli się z jego upadku, zostali zawstydzeni, a ci, którzy sprzyjają jego sprawie, mogli się radować. Gdy wreszcie pada zdanie: „A mój język będzie głosił Twoją sprawiedliwość i nieustannie Twoją chwałę”, głos wraca do Boga i w tym miejscu zostaje. Warto zauważyć, że ten werset nie obiecuje, iż trudności znikną ani że spór zakończy się wygraną. Psalm kończy się tym, że usta mają o czym mówić. Człowiek, którego pomawiano i któremu życzono źle, przyznaje, że jego słowo może znów zwrócić się ku Temu, który sądzi sprawiedliwie. Jest w tym coś bardzo ludzkiego. Krzywda potrafi ścisnąć gardło, a potem długo mieszka w sercu jako gorycz. Psalmista nie udaje, że jej nie ma. Pozwala jednak, by jego język nazwał Boga sprawiedliwym i wielkim. Chwała nie zaprzecza bólowi. Staje się miejscem, w którym ból może zostać oddany Bogu.

„A mój język będzie głosił Twoją sprawiedliwość i nieustannie Twoją chwałę” to końcowa deklaracja psalmu, w którym Dawid prosi Boga o obronę przed prześladowcami. Słowa o chwale nie odrywają się więc od realnego konfliktu: poprzedzają je prośby o sprawiedliwy sąd i o to, by napastnicy nie triumfowali nad krzywdzonym. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tego, co ma być głoszone. Dawid nie zapowiada przede wszystkim własnego zwycięstwa ani nie przypisuje sobie sprawiedliwości Boga. Jego język ma świadczyć o Bożej sprawiedliwości: o tym, że Bóg widzi krzywdę i jest właściwym sędzią. W sąsiednim wersecie zwolennicy Dawida mają mówić o wielkości Pana; w wersecie 28 sam Dawid podejmuje tę rolę. „Nieustannie” nie musi oznaczać nieprzerwanego mówienia. Wyraża raczej trwały kierunek świadectwa: nawet w sytuacji zagrożenia źródłem nadziei i powodem uwielbienia pozostaje Bóg. Psalm nie obiecuje, że każdy skrzywdzony szybko doczeka się widocznego rozstrzygnięcia. Pokazuje natomiast, że prośba o sprawiedliwość i chwała Boga mogą należeć do tej samej modlitwy.

Werset z Księgi Psalmów 35:28 kończy modlitwę Dawida, w której prosi Boga o sąd i obronę przed wrogami. Teraz to on sam zabiera głos. Jego język ma głosić Bożą sprawiedliwość i nieustannie Bożą chwałę. Forma tego wersetu jest pierwszoosobowa. Psalmista deklaruje, co chce zrobić ze swoim językiem, a nie opisuje cudzych słów. Wcześniejsze wersety, zwłaszcza 25 i 26, mówią o wrogach, którzy cieszą się z cudzej porażki. Werset 28 kieruje mowę w inną stronę: ma wskazywać na sprawiedliwość Boga, a nie na triumf nad przeciwnikami. Można sobie wyobrazić kogoś, kto został niesłusznie oceniony w pracy i w pierwszym odruchu chce odpowiedzieć każdym ostrym słowem. Ten werset nie mówi, że takie uczucia są zakazane. Pokazuje jednak kierunek, w którym można skierować język: ku prawdzie o Bogu, a nie wyłącznie ku obronie własnej racji. Tekst nie obiecuje, że spór szybko się skończy. Mówi natomiast, że mowa psalmisty ma być nieustannie ukierunkowana na Boga.

W Księdze Psalmów 35:28 język staje się miejscem świadectwa: „A mój język będzie głosił Twoją sprawiedliwość i nieustannie Twoją chwałę”. Te słowa padają w modlitwie człowieka, który prosi Boga o obronę przed prześladowcami i o sprawiedliwy sąd. Pochwała nie zaciera więc krzywdy ani nie udaje, że niebezpieczeństwo minęło. Wyrasta z zaufania, że ostatnie słowo nie należy do tych, którzy cieszą się z cudzego nieszczęścia. Psalmista mówi o Bożej sprawiedliwości, a nie o własnej bezbłędności. Jego głos zwraca uwagę ku Bogu jako temu, który widzi spór i może osądzić go słusznie. Chwała nie jest tu ozdobą życia wolnego od cierpienia; jest wyznaniem, komu należy się ostateczne uznanie, nawet kiedy sprawa pozostaje jeszcze nierozstrzygnięta. „Nieustannie” wskazuje na trwałość tego wyznania, niekoniecznie na nieprzerwane mówienie. Podobnie jak światło trwające za zasłoną chmur, uwielbienie może pozostać obecne, choć nie usuwa ciężaru chwili. Ten werset splata prośbę o sprawiedliwość z nadzieją: życie człowieka nie kończy się na tym, co mówią o nim jego przeciwnicy; może być skierowane ku chwale Boga.