Księga Psalmów 35:4 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers z Księgi Psalmów 35:4 brzmi ostro, bo psalmista nie ukrywa, czego pragnie wobec tych, którzy czyhają na jego życie. Prosi, by zmieszali się i zawstydzili, i w tym żądaniu słychać przede wszystkim strach człowieka, który czuje, że ktoś na niego zastawia pułapkę. Taka prośba nie musi być wygładzana, bo psalmy lamentacyjne pokazują, że wołanie o sprawiedliwość bywa szczerym wyrazem bólu wobec Boga. Psalmista nie bierze sprawiedliwości w swoje ręce. Cała jego prośba jest skierowana do Boga, a wcześniejsze wersy opisują Go jako obrońcę, który sam staje w jego sprawie. Obraz zawstydzenia nie opisuje więc tego, co psalmista zamierza zrobić, lecz pokazuje, że powierza on sprawiedliwość Bogu. Lęk, który nazwał, zostaje przeniesiony z samotnej walki do rozmowy z Kimś, kto go słyszy. Te słowa mogą być bliskie komuś, kto przeżywa zdradę, zniesławienie albo długą nieufność wobec ludzi. Nie każda trudna sytuacja wymaga jednak modlitwy o czyjąś porażkę. Wers pokazuje przede wszystkim, że można przynieść Bogu to, co w nas gwałtowne i bolesne, bez udawania spokoju. Ta szczerość nie jest tym samym co pragnienie krzywdy, bo w tej modlitwie sprawiedliwość pozostaje u Boga. Taka modlitwa uczy, jak mówić prawdę o swoim strachu, nie tracąc z oczu Boga.

W Księdze Psalmów 35:4 Dawid prosi Boga o odwrócenie losu tych, którzy czyhają na jego życie i zamierzają mu szkodzić. „Niech się zmieszają” oznacza tu nie tyle chwilowe zakłopotanie, ile doznanie klęski i utratę pewności siebie; powtórzone „zawstydzą” podkreśla, że ich wrogie zamiary mają wyjść na jaw i obrócić się przeciw nim. Sąsiednie wersety dopowiadają, że prześladowcy działają bez przyczyny, zastawiając sieć i kopiąc dół. Psalm przedstawia więc wołanie człowieka zagrożonego, który nie ma dość siły, by sam zapewnić sobie sprawiedliwość. To ważne rozróżnienie: modlitwa o sąd nie jest tym samym co przyzwolenie na osobistą zemstę. Dawid zwraca się do Boga jako do obrońcy; nie otrzymuje tu polecenia, by sam skrzywdził przeciwników. Ostre słowa wyrażają powagę przemocy i pragnienie, by napastnicy zostali powstrzymani. Werset nie obiecuje, że każdy skrzywdzony natychmiast zobaczy upadek swoich krzywdzicieli. Pokazuje natomiast, że biblijna modlitwa może nazywać zagrożenie bez osłabiania jego ciężaru i powierzać wymierzenie sprawiedliwości Bogu.

Ten werset brzmi ostro, bo jest modlitwą człowieka, który doznał krzywdy. Dawid nie udaje, że nie widzi zagrożenia. Prosi Boga, by ci, którzy chcą mu zaszkodzić, doznali wstydu i odwrócili się od swoich zamiarów. Warto zauważyć, co modlący się pozostawia w rękach Boga. Sąsiednie wersety mówią, że to Pan ma wystąpić przeciw napastnikom (Księga Psalmów 35:1), a ich zasadzka była bez przyczyny (Księga Psalmów 35:7). Sidło, które zastawili, ma pochwycić ich samych (Księga Psalmów 35:8). Dla kogoś, kto doznaje plotek w pracy, ta modlitwa może być uczciwym wyrazem bólu. Pragnienie, by winni ponieśli wstyd, nie musi przeradzać się w obsesję zemsty, gdy sprawiedliwość zostaje w rękach Boga. Psalm nie obiecuje szybkiego zwycięstwa ani tego, że każdy spór zakończy się po naszej myśli. Obraz plew rozwianych wiatrem (Księga Psalmów 35:5) mówi o bezsilności zła wobec Bożego działania, a nie o terminie tego działania. Modlitwa uczy więc cierpliwości, która potrafi wytrzymać napięcie. Najmocniejszym elementem tego wersetu jest to, że Dawid nie mści się sam. Oddaje swoje życie Temu, który jest sprawiedliwy i wierny.

Psalm 35 nie ukrywa gwałtowności zagrożenia: Dawid prosi Boga o obronę przed ludźmi, którzy czyhają na jego życie i zamierzają mu szkodzić. Słowa o zawstydzeniu i odwrocie nie są spokojnym opisem, lecz wołaniem człowieka, który powierza Bogu sprawę przerastającą jego siły. W pobliżu tej prośby psalmista przypomina, że sidło zastawiono na niego bez przyczyny. Obraz pułapki odsłania krzywdę, ale zarazem wskazuje, że zło nie ma ostatniego słowa. Takie słowa mogą brzmieć ostro. Nie należy jednak zamieniać ich w przyzwolenie na osobistą zemstę ani w obietnicę, że każdy skrzywdzony natychmiast zobaczy upadek prześladowców. To modlitwa Dawida o Bożą interwencję w konkretnej sytuacji. Prosi, by napastnicy zostali powstrzymani i by ich zamiar nie zwyciężył. W tej modlitwie jest miejsce na prawdę o niebezpieczeństwie, bez udawania, że krzywda jest mała. Jest też granica dla ludzkiej zemsty: osąd zostaje powierzony Bogu. Zawstydzenie i odwrót oznaczają tu pragnienie, by krzywdzący przestali działać, a nie by cudze cierpienie stało się źródłem triumfu. Nadzieja psalmu wyrasta z przekonania, że Bóg widzi zagrożone życie.