Księga Psalmów 35:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wyrasta z trudnej sytuacji. Dawid, otoczony przez tych, którzy mu źle życzą, prosi Boga o obronę i mówi wprost o krzywdzie, jaka go spotkała. W tym miejscu psalmu pojawia się jednak coś zaskakującego, bo ci, którzy sprzyjają jego sprawie, otrzymują polecenie radości. Mają się radować, cieszyć i mówić zawsze: „Wielki jest Pan, który chce pomyślności swojego sługi”. Słowa te łączą wspólnotę z wyznaniem wiary. Nie chodzi tu o wesołość wobec cudzego cierpienia, lecz o wspólne świadectwo, że Bóg nie jest obojętny na los człowieka, który Mu zaufał. Warto zauważyć, czego ten werset nie obiecuje. Psalmista nie zapewnia, że każdy sługa zostanie wybawiony z każdej próby ani że wszystkie spory skończą się po jego myśli. Mówi o woli Boga wobec sługi, a nie o gwarantowanym wyniku. Dla człowieka, który w swojej sprawie czuje się samotny, to rozróżnienie bywa bardzo ważne, bo pozwala oddzielić to, czego Bóg pragnie, od tego, jak potoczą się okoliczności. Dlatego ten fragment ma w sobie szczególne ciepło. Dawid nie stoi w swojej sprawie zupełnie sam, obok są ludzie, którzy trzymają z nim i głoszą dobroć Pana. Z tego obrazu wypływa spokojna nadzieja: pomyślność sługi leży w sercu Boga, nawet wtedy, gdy droga do niej jest długa i pełna napięcia.

Werset 27 Księgi Psalmów 35:27 nie jest obietnicą, że wierzący uniknie cierpienia ani że każda sprawa zakończy się szybkim sukcesem. W całym psalmie Dawid prosi Boga o obronę przed przeciwnikami, którzy cieszą się z jego nieszczęścia. Na tym tle słowa o radości tych, którzy sprzyjają jego sprawie, wyrażają nadzieję na sprawiedliwe rozstrzygnięcie, nie zaś triumf za wszelką cenę. Szczególne znaczenie ma zdanie: „Wielki jest Pan, który chce pomyślności swojego sługi”. Powodzenie sługi nie staje się tu miarą jego wartości ani dowodem, że Bóg zawsze zapewnia dostatek. Jest raczej świadectwem, że Bóg nie pozostaje obojętny wobec krzywdy i może odwrócić sytuację, w której niesprawiedliwość wydaje się zwyciężać. „Pomyślność” należy więc odczytywać w świetle prośby o Bożą sprawiedliwość, a nie jako gwarancję wygodnego życia. Psalmista łączy osobistą nadzieję z publicznym wyznaniem: o wielkości Boga mają mówić także ci, którzy stoją po jego stronie. W następnym wersecie zapowiada, że sam będzie głosił Bożą sprawiedliwość i chwałę. Radość wspólnoty i świadectwo jednostki wyrastają z tego samego przekonania: ostateczny sąd nad krzywdą należy do Boga.

Ten werset pokazuje, że radość z cudzego dobra może być wspólna i głośna. Ci, którzy sprzyjają Dawidowi, nie mają cieszyć się po cichu. Mają mówić zawsze: „Wielki jest Pan, który chce pomyślności swojego sługi”. Obok stoi obraz z Księgi Psalmów 35:26, gdzie przeciwnicy cieszą się z nieszczęścia. Księga Psalmów 35:27 pokazuje odwrotną postawę: radość z dobra drugiego człowieka i słowa, które ukształtują sposób patrzenia na Boga. Psalm nie mówi, że spór zakończył się od razu. Dawid nadal walczy o swoje prawo i prosi o interwencję. Werset 27 wyznaje jednak to, czego w okolicznościach jeszcze nie widać: Bóg chce pomyślności swojego sługi. To wyznanie opisuje wolę Boga wobec sługi. Nie jest zapewnieniem, że każde cierpienie zniknie zgodnie z naszymi oczekiwaniami. Pokazuje jednak, po czyjej stronie stoi dobro, nawet gdy wokół panuje niepewność. Psalm kończy się zapowiedzią, że język będzie głosił sprawiedliwość Boga. Wiara zaczyna tu od mówienia o Jego charakterze, zanim sytuacja się wyjaśni.

W Księdze Psalmów 35:27 Dawidowa modlitwa rozbrzmiewa pośród prośby o obronę przed prześladowcami. W tym wersecie spojrzenie psalmisty kieruje się ku tym, którzy sprzyjają jego sprawie. Ich radość nie jest triumfem nad cudzym nieszczęściem, lecz wspólnym uznaniem, że Bóg pragnie dobra swojego sługi. Dawid nie mówi o życiu wolnym od krzywdy ani nie obiecuje, że każdy wierzący uniknie cierpienia. Wcześniej prosi Boga o sprawiedliwy sąd i o to, by napastnicy nie cieszyli się z jego upadku. Dlatego słowa o pomyślności brzmią jak wyznanie nadziei pośród zagrożenia: los sługi nie jest obojętny Bogu, nawet gdy sprawiedliwość nie stała się jeszcze widzialna. Radość tych, którzy stają przy pokrzywdzonym, może być cicha: nie świętuje odwetu, lecz ufa, że krzywda nie otrzyma ostatniego słowa. Wypowiadane wspólnie „Wielki jest Pan” świadczy o Bożej trosce i wierności sprawiedliwości, nie o ludzkiej sile. Następny werset zapowiada, że język psalmisty będzie głosił Bożą sprawiedliwość i chwałę. Modlitwa zmierza ku uwielbieniu, choć nie opisuje, kiedy ani jak nadejdzie rozwiązanie. Nadzieja psalmu opiera się na przekonaniu, że Bóg widzi krzywdę i chce dobra swojego sługi.