Księga Psalmów 35:26 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers brzmi ostro, bo jest prośbą o wstyd dla tych, którzy cieszą się z cudzego upadku. Słowa „Niech się zmieszają i wszyscy razem zawstydzą ci, którzy cieszą się z moich nieszczęść; niech się okryją wstydem i wzgardą ci, którzy podnoszą się przeciwko mnie” pochodzą z modlitwy, w której psalmista wciąż mówi o swojej krzywdzie. Ten ból jest tu wyraźny. Psalmista czuje się wystawiony na drwiny i nie ma już siły sam się bronić. W Księdze Psalmów 35:22 i 35:23 ta sama prośba kieruje się do Boga, który ma widzieć, nie milczeć i wystąpić w obronie. Psalmista nie próbuje sam wymierzać sprawiedliwości. Oddaje swoją krzywdę w ręce Tego, który zna prawdę o sercu, i dzięki temu jego pragnienie zawstydzenia wrogów zostaje powierzone Bożemu sądowi. Warto zauważyć, że modlitwa nie kończy się na tym życzeniu. W Księdze Psalmów 35:27 ci, którzy sprzyjają jego sprawie, mają się radować i wyznawać: „Wielki jest Pan, który chce pomyślności swojego sługi”. Najmocniejsza część wersetu nie leży więc w samym życzeniu wstydu, lecz w tym, komu psalmista je powierza.

Werset Księga Psalmów 35:26 nie jest oderwanym życzeniem odwetu. Należy do modlitwy Dawida, który prosi Boga, by stanął w jego obronie i osądził sprawę sprawiedliwie. Słowa „Niech się zmieszają i wszyscy razem zawstydzą ci, którzy cieszą się z moich nieszczęść” nazywają krzywdę szczególnego rodzaju: przeciwnicy nie tylko występują przeciw psalmiście, lecz także radują się jego upadkiem. Prośba o ich wstyd wyraża pragnienie, by zło nie zostało uznane za zwycięstwo, a krzywdzący nie mogli triumfować nad ofiarą. W kontekście wersetu 24 Dawid oddaje rozstrzygnięcie Bogu: nie przedstawia własnej zemsty jako sprawiedliwego wyroku, lecz prosi, by to Bóg osądził sprawę. To ważne rozróżnienie. Psalm daje język dla bólu i pragnienia sprawiedliwości, ale sam nie ustanawia przyzwolenia na osobiste upokarzanie przeciwników. W następnym wersecie pojawia się przeciwieństwo tej radości z cudzego nieszczęścia: sprzyjający sprawie Dawida mają radować się w Panu. Zakończenie psalmu kieruje więc uwagę ku Bożej sprawiedliwości i chwale, nie ku pysze człowieka, który zwyciężył.

Psalmista nie udaje, że krzywda go nie boli. W Księdze Psalmów 35:26 czytamy: „Niech się zmieszają i wszyscy razem zawstydzą ci, którzy cieszą się z moich nieszczęść”. Te słowa są ostre, ale szczere. Gniew i poczucie zranienia trafiają tu wprost przed oblicze Boga. Warto zauważyć, czego w tej modlitwie nie ma. Psalmista nie układa planu odwetu i nie wymierza kary własnymi rękami. Zostawia wynik w rękach Tego, który sądzi sprawiedliwie, i prosi: „Osądź mnie, Panie, Boże mój, w Twojej sprawiedliwości”. Ktoś, kto doświadcza wyśmiewania w pracy, w rodzinie czy we wspólnocie, może w ten sposób nazwać ból po imieniu i nie brać na siebie roli sędziego. Wers 26 nie zapowiada, że wrogowie na pewno się zawstydzą w ludzkim rozumieniu tego słowa. Wyraża pragnienie, by sprawiedliwość stała się widoczna. Modlitwa, która zaczyna się od prośby o wstyd dla przeciwników, kończy się zapowiedzią, że język psalmisty będzie głosił Bożą sprawiedliwość. Najmocniejsza myśl tego wersu jest prosta: pragnienie sprawiedliwości nie musi przerodzić się w zemstę, jeśli pozostaje w rękach Boga.

Słowa „Niech się zmieszają i wszyscy razem zawstydzą ci, którzy cieszą się z moich nieszczęść” wyrastają z doświadczenia, w którym cudza krzywda staje się dla prześladowców widowiskiem. Dawid nie ukrywa przed Bogiem ani zagrożenia, ani pragnienia, by przeciwnicy zostali zawstydzeni. Jego modlitwa jest gwałtowna, bo gwałtowna jest sytuacja, którą opisuje. W sąsiednich wersetach prosi Boga, by osądził sprawę w swojej sprawiedliwości i nie pozwolił wrogom triumfować. Werset 26 należy więc do skargi człowieka szukającego obrony; sam w sobie nie obiecuje, że każdy doznający krzywdy doczeka się doczesnego upokorzenia swoich prześladowców. Pokazuje raczej, że przed Bogiem można wypowiedzieć także pragnienie sprawiedliwości, które nie jest jeszcze spokojne ani oczyszczone z gniewu. Ten psalm przypomina o granicy: ostateczny osąd zostaje powierzony Bogu. Jak ciężar złożony na wadze, krzywda nie znika tylko dlatego, że inni ją wyśmiewają. W dalszych słowach Dawid zwraca się ku radości tych, którzy sprzyjają jego sprawie, i ku chwale Bożej sprawiedliwości. Modlitwa nie zamienia cierpienia w dobro; pozwala jednak, by ostatnie słowo nie należało do szyderców.