Księga Psalmów 35:17 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid ponownie opisuje wielką niesprawiedliwość, złośliwość i pychę tych, którzy go zaatakowali. Przedstawia to Bogu jako powód, by Bóg go chronił i pomagał mu przeciwko napastnikom. Byli wobec niego głęboko niesprawiedliwi, bo stali się jego wrogami bez żadnego powodu. Dawid w niczym ich nie sprowokował. Nienawidzili go bez przyczyny, a nawet za te rzeczy, które powinny skłaniać ich, by go kochali i szanowali. Te słowa — „Nienawidzili mnie bez przyczyny” — przywołuje się i odnosi do Chrystusa (Ewangelia Jana 15:25).

Byli też wobec niego nieuprzejmi i obojętni. Nie potrafili okazać mu nawet zwykłej życzliwości. Nie zwracali się do niego życzliwie, to znaczy, że gdyby go spotkali, nie powitaliby go nawet przyjaźnie. Byli jak bracia Józefa, którzy nie potrafili rozmawiać z nim pokojowo (Księga Rodzaju 37:4). Okazywali również pychę i szyderstwo: szeroko otwierali przeciw niemu usta, krzyczeli i naśmiewali się z niego, gdy widzieli, że upada. Wołali z radością, kiedy musiał opuścić dwór, jakby mówili: „Oto nadszedł dzień, który chcieliśmy zobaczyć”.

Byli też okrutni i podli. Deptali go, gdy leżał już na ziemi, cieszyli się z jego nieszczęścia i chełpili się jego upadkiem (Księga Psalmów 35:26). Ludzie często stają po stronie tego, kto zdaje się wygrywać, a nienawidzą tego, kto upadł. Tak było, gdy przywódcy zaatakowali Syna Dawida, Jezusa, a tłum wołał, by Go ukrzyżować. Swoje ataki kierowali też przeciwko wszystkim pobożnym ludziom, którzy trwali przy Dawidzie (Księga Psalmów 35:20). Posługiwali się kłamstwem i podstępem, by usidlić i zgubić tych, którzy żyli spokojnie w kraju.

Tacy są pobożni ludzie w każdym kraju. Żyją spokojnie, z szacunkiem podporządkowując się rządzącym na tyle, na ile mogą to czynić przed Panem, i starają się zachowywać pokój ze wszystkimi. Mimo to ich wrogowie często mają zwyczaj wymyślać przeciwko nim fałszywe oskarżenia. Sięgają po wszelkiego rodzaju nikczemne podstępy i kłamstwa, by przedstawić ich jako ludzi odrażających lub godnych pogardy. Przekręcają ich słowa i czyny, przypisują im nawet to, czego sami nienawidzą, i ustanawiają prawa, by zastawić na nich pułapkę (Księga Daniela 6:4). Wszystko to ma ich zniszczyć i zmusić do odejścia.

Dawid zwraca się następnie do Boga, do którego należy sprawiedliwość. Odwołuje się do Bożej wiedzy: „Ty to widziałeś” (Księga Psalmów 35:22). Inni fałszywie go oskarżali, ale Bóg znał prawdę. Wiedział, że Dawid ich nie oskarżał fałszywie ani nie przedstawiał ich w gorszym świetle, niż na to zasługiwali. Ich knowania odbywały się w ukryciu, lecz Dawid mówi, że Boże oko widziało ich tajne narady i że Bóg jest świadkiem wszystkiego, co powiedzieli i uczynili przeciwko niemu i Jego ludowi.

Odwołuje się też do Bożej sprawiedliwości: „Przebudź się i wymierz mi sprawiedliwość, zajmij się moją sprawą” (Księga Psalmów 35:23). Innymi słowy, prosi, by jego sprawa została rozpatrzona przed Bożym sądem. „Sądź mnie, Panie, Boże mój” — mówi, prosząc, by Bóg wydał wyrok zgodny ze swoją sprawiedliwą naturą i swoim prawem (Księga Psalmów 35:24). Salomon wyjaśnia tę myśl w swojej modlitwie (Pierwsza Księga Królewska 7:31–32). Gdy ktoś odwołuje się do Boga, Bóg wysłuchuje go w niebie i osądza: potępia niegodziwych, a potwierdza niewinność sprawiedliwych.

Dawid żarliwie prosi Boga, by działał w jego obronie, a nie stał z boku i jedynie patrzył (Księga Psalmów 35:17). Pyta: „Panie, jak długo będziesz na to patrzeć?”. Jak długo Bóg pozwoli, by trwało zło niegodziwych? Dawid prosi, by Bóg ocalił jego życie przed zagładą, którą tamci planują, i wyrwał jego drogocenną duszę z paszczy lwów. Dusza jest jego jedynym życiem, dlatego wielką hańbą byłoby ją zaniedbać, a wielką stratą — ją utracić. Skoro zagrożone jest jego życie, prosi: „Panie, ocal je”. Należy ono w szczególny sposób do Ojca duchów, więc Dawid prosi Boga, by upomniał się o to, co do Niego należy, i ocalił je. „Panie, nie milcz” — mówi, jakby Bóg zgadzał się na to, co mu czyniono. Prosi też: „Nie oddalaj się ode mnie” (Księga Psalmów 35:22), jakby był dla Boga obcym, o którego Bóg się nie troszczy.

Modli się również, by jego wrogowie nie mieli powodu cieszyć się z jego klęski (Księga Psalmów 35:19). Powtarza tę prośbę w innym miejscu (Księga Psalmów 35:24). Martwi go nie tylko ból, jaki sprawia deptanie go, ale także to, że przynosi ono ujmę Bogu i wystawia na hańbę zaufanie Dawida do Niego. Mogłoby też utwierdzić jego wrogów w niegodziwości i zniechęcić wszystkich wiernych Izraelitów, którzy popierali jego słuszną sprawę. Dawid prosi, by nie doprowadzono go do takiej zguby, by mogli powiedzieć w duchu: „Oto stało się to, czego chcieliśmy” (Księga Psalmów 35:25), a tym bardziej, by nie mogli powiedzieć: „Połknęliśmy go”. Gdyby tak się stało, znieważaliby samego Boga.

Zamiast tego Dawid prosi, by jego wrogowie razem zostali zawstydzeni i zmieszani (Księga Psalmów 35:26; por. Księga Psalmów 35:4). Chce, by jego niewinność stała się tak oczywista, żeby zawstydzili się kłamstw, które o nim rozpowiadali. Chce, by jego sprawa została tak mocno ugruntowana, żeby zawstydzili się swoich planów i nadziei na jego zgubę. Taki wstyd może skłonić ich do pokuty albo stać się dla nich trwałym wyrokiem i źródłem nieszczęścia.

Na koniec Dawid modli się, by jego przyjaciele mieli powód do radości i oddawania chwały Bogu (Księga Psalmów 35:27). Choć inni usilnie próbowali oczernić Dawida, przedstawić go jako człowieka odrażającego i odstraszyć ludzi od popierania go, niektórzy nadal stali po stronie jego słusznej sprawy. Wiedzieli, że spotyka go krzywda, i darzyli go prawdziwą życzliwością. Dawid prosi w ich sprawie o dwie rzeczy. Po pierwsze, by mogli cieszyć się razem z nim. Dla wszystkich dobrych ludzi wielką pociechą jest widzieć, jak uczciwy człowiek i słuszna sprawa odnoszą zwycięstwo. Ci, którzy naprawdę trwają przy ludzie Bożym i są gotowi dzielić jego los nawet wtedy, gdy jest przygniatany, z czasem będą radośnie wołać i cieszyć się, bo sprawiedliwa sprawa ostatecznie zwycięży.

Po drugie, Dawid prosi, by przyjaciele przyłączyli się do niego w uwielbianiu Boga i nieustannie mówili: „Niech Pan będzie uwielbiony”. My i inni powinniśmy chwalić Boga, bo cieszy Go pomyślność Jego sługi. Wielki Bóg raduje się pomyślnością dobrych ludzi — zarówno całej swojej rodziny, czyli Kościoła, jak i każdego sługi z osobna.

Bóg raduje się dobrostanem swojego ludu, zarówno w jego życiu doczesnym, jak i w stanie duchowym. Nie cieszy Go cierpienie ludzi, bo nie zadaje bólu z własnej woli. Skoro tak jest, również my powinniśmy cieszyć się z ich dobra, a nie zazdrościć im.

Gdy Bóg w swojej opatrzności okazuje życzliwość wobec pomyślności swoich sług i pokazuje, że się nią raduje, powinniśmy dostrzegać to z wdzięcznością i oddawać Mu chwałę. Wtedy powinniśmy mówić: „Niech Pan będzie uwielbiony”.

Dawid obiecuje, że wdzięcznością odpłaci za miłosierdzie, którego oczekuje w modlitwie: „Będę Ci dziękować jako Temu, który mnie ocalił” (Księga Psalmów 35:18). Jego język będzie opowiadał o Bożej sprawiedliwości, czyli o słuszności Bożych wyroków i prawości wszystkiego, co Bóg czyni. Będzie o tym mówił publicznie, w wielkim zgromadzeniu i pośród licznych ludzi, by Bóg został uczczony, a wielu otrzymało pomoc. Będzie to robił nieustannie: każdego dnia albo przez cały dzień będzie głosił Bożą chwałę. To temat, którego nigdy nie zabraknie, nawet gdy święci i aniołowie będą wielbić Boga bez końca.