Księga Psalmów 35:15 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista nie ukrywa chwili, w której jego słabość staje się widoczna dla innych. W Księdze Psalmów 35:15 czytamy: „Lecz kiedy się chwieję, z radością się zbiegają, przeciwko mnie schodzą się obcy, których nie znałem, szarpią mnie bez przerwy”. Warto zauważyć, kim są ci, którzy się zbiegają. Nie są to bliscy z dawnych lat ani przyjaciele, lecz ludzie obcy, których poeta nawet nie zna. Cierpienie spotyka się tu z wrogością tych, którzy nic o nim nie wiedzą. Takie doświadczenie jest bardzo ludzkie. Kto widział, jak czyjaś trudność staje się czyjąś rozrywką, wie, jak trudno wtedy utrzymać równowagę. Psalmista nie pomniejsza tego, co przeżywa. Mówi o chwianiu się wprost, a słowo „bez przerwy” pokazuje, że napór nie daje wytchnienia. W tym fragmencie szczególnie widać, że ból zostaje nazwany, zanim cokolwiek się zmieni. Poeta nie udaje, że wrogość przestała istnieć, i nie zamyka się w gorzkim milczeniu. Ten sam człowiek, który opisuje zbiegowisko, zwraca się do Boga, bo nawet w tak dużym zamieszaniu wciąż ma komu powiedzieć, co go trapi.

W Księdze Psalmów 35:15 obraz przechodzi od chwiejności do napaści: gdy psalmista słabnie, przeciwnicy zbiegają się „z radością”. Ich reakcja pogłębia krzywdę. Nie tylko cierpi; widzi, że jego trudność staje się dla innych okazją do szyderstwa i ataku. „Obcy, których nie znałem” podkreślają, że napastnicy nie należą do kręgu bliskich osób, którym wcześniej okazywał troskę. To ważne w kontekście poprzednich wersetów. Psalmista wspomina, że gdy jego przeciwnicy chorowali, przeżywał ich cierpienie jak żałobę po kimś bliskim. Teraz zaś spotyka się z odpłatą złem za dobro, fałszywymi oskarżeniami i nieustannym szarpaniem. Psalm nie przedstawia więc zwykłego konfliktu dwóch równorzędnych stron, lecz skargę człowieka, który doświadcza krzywdy i nie widzi wzajemności. Słowa „bez przerwy” oddają uporczywość napaści, nie pozwalając sprowadzić jej do jednego przykrego zdarzenia. Zarazem jest to głos modlitwy, nie bezstronny opis wszystkich okoliczności sporu. Psalmista nazywa doświadczenie przed Bogiem i prosi Go o obronę. Werset pokazuje, że biblijna wiara nie wymaga udawania, iż krzywda nie boli; pozwala wypowiedzieć ją jako skargę.

Psalmista opisuje moment, w którym ktoś traci równowagę, a inni to wykorzystują. Księga Psalmów 35:15 mówi: „Lecz kiedy się chwieję, z radością się zbiegają, przeciwko mnie schodzą się obcy, których nie znałem, szarpią mnie bez przerwy”. Wcześniej w tym psalmie widać, że sam okazywał im dobro, gdy chorowali (Księga Psalmów 35:13). Tutaj jednak nie ma żadnej obrony ani tłumaczenia, jest tylko opis tego, co się dzieje. Tak wygląda wiele codziennych sytuacji. Pracownik popełnia błąd i nagle w korytarzu robi się głośno od szeptów. Osoby, które wcześniej nie miały z nim nic wspólnego, chętnie komentują jego potknięcie. Taka scena nie musi dotyczyć konkretnych ludzi, ale pokazuje mechanizm, który psalm nazywa po imieniu. Najmocniej działa tutaj słowo „bez przerwy”. Szarpanie nie kończy się po jednym wybuchu. Psalmista nie szuka pocieszenia w tym, że wrogowie są nieliczni albo życzliwi. Mówi wprost, że takie cierpienie bywa długie i wyczerpujące, a w tym samym psalmie zwraca się do Boga z prośbą o pomoc i sprawiedliwość. Ten werset uczy szczerości. Biblia nie udaje, że upadek człowieka zawsze budzi współczucie. Pokazuje, że cudza radość z cudzej słabości jest prawdziwym zranieniem, a jednocześnie nie każe nikomu udawać, że to nie boli.

W Księdze Psalmów 35:15 chwiejny krok staje się chwilą, na którą czekają przeciwnicy: „z radością się zbiegają”. Obcy, których psalmista nie znał, gromadzą się przeciw niemu i nie przestają go szarpać. Obraz jest gwałtowny, ale nie zaciera tego, że opisuje doświadczenie człowieka osaczonego przez innych. Słowa te nabierają ciężaru w sąsiedztwie wcześniejszego wyznania. Dawid mówi, że gdy inni chorowali, okazywał im troskę, jakby opłakiwał bliskich. Teraz spotyka go zło zamiast dobra. Psalm nie wyjaśnia, dlaczego tak się dzieje, ani nie przedstawia cierpienia jako dowodu winy. Daje język skargi komuś, kto doświadcza niesprawiedliwości i nie potrafi sam przerwać napaści. W otwarciu psalmu Dawid prosi Boga o pomoc, a w wersecie 3 słyszy słowa: „Ja jestem twoim zbawieniem”. Nie unieważniają one krzywdy ani nie obiecują, że natychmiast ustanie. Umieszczają jednak wołanie w relacji z Bogiem, któremu można powierzyć zagrożone życie. Jak ziemia osuwająca się spod stóp, ta chwila odsłania bezbronność. Psalm pozwala nazwać ją przed Bogiem, nie udając, że wszystko jest już naprawione.