Księga Psalmów 24:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers brzmi jak wezwanie skierowane do samych bram. Psalmista zwraca się do szczytów i podwoi, każąc im się unieść, bo ma wejść Król chwały. Kontekst psalmu wyjaśnia, kim jest ten Król. W Księdze Psalmów 24:8 i 24:10 pada odpowiedź: to Pan, dzielny i potężny w bitwie, Pan Zastępów. Napięcie tego obrazu bierze się więc z jednej rzeczy: przed bramą stoi ktoś, kto ma prawo wejść. Można sobie wyobrazić, że prastare podwoje są ciężkie od lat, bo wrosły w mur i przetrwały wiele pokoleń. Mimo to wezwanie każe im się unieść. Psalm nie zakłada, że brama zmieni swoją naturę, lecz że przygotuje przejście. Gotowość, o której mowa, bywa cichsza niż odwaga. Polega na tym, że to, co dotąd było zamknięte na wszelki wypadek, zaczyna się otwierać dla Kogoś większego niż ono samo. Warto zauważyć, że bramy mają się unieść po to, by Król mógł wkroczyć. Celem podniesienia jest przyjście Kogoś, a nie samo otwarcie. Psalm łączy radość z tego przyjścia z pokorą, bo to Jemu przypada prawo wejścia.

Obraz bram, które mają podnieść swoje szczyty, ukazuje przybycie Króla jako wydarzenie przekraczające zwyczajną miarę. Podwoje nie otwierają się przed kolejnym władcą; mają ustąpić przed Tym, do którego należy cała ziemia i wszyscy jej mieszkańcy. Psalm nazywa Go Królem chwały, a następnie wyjaśnia tę nazwę: to Pan, dzielny i potężny, potężny w bitwie. Ważne jest sąsiedztwo tego obrazu z pytaniem o święte miejsce. Wcześniej psalm pyta, kto może stanąć na górze Pana, i mówi o tych, którzy Go szukają. Chwała Boga nie jest więc tylko widowiskową mocą: obecność Króla wiąże się z Jego świętością i z ludźmi zwracającymi się ku Niemu. Nie oznacza to, że człowiek zdobywa dostęp do Boga własną siłą; tekst przedstawia błogosławieństwo jako pochodzące od Pana, Zbawiciela. Werset można czytać jako poetycki obraz uroczystego wejścia Boga, a chrześcijanie często odnoszą go także do panowania Chrystusa. Sam psalm nie podaje tu szczegółów tej interpretacji. Jego nacisk pozostaje jasny: bramy mają ustąpić, bo prawdziwa władza i chwała należą do Boga.

Ten wers brzmi jak polecenie wydane murom. Bramy mają unieść swoje szczyty, a prastare podwoje mają się otworzyć, bo nadchodzi Król chwały. Psalmista nie prosi o zgodę. Ogłasza, że przed tym Królem zamknięte wrota muszą ustąpić. Pewność tego wezwania bierze się z początku psalmu. Księga Psalmów 24:1 mówi wprost, że do Pana należy ziemia i to, co ją napełnia. Bramy nie są więc władcami świata. Są jego częścią i mają rozpoznać prawowitego Pana. Praktycznie to wezwanie dotyczy tego, co zamyka serce. Można sobie wyobrazić kogoś, kto od lat odkłada modlitwę na później, bo dzień wypełnia pośpiech i zmartwienia. Taki człowiek zwykle nie buntuje się przeciw Bogu. Po prostu nie ma w swoim rozkładzie dnia miejsca, w którym mógłby Go przyjąć. Psalm pokazuje, że otwarcie zaczyna się od uznania, kim jest Ten, który wchodzi. Ten sam okrzyk pojawia się w Księdze Psalmów 24:7, więc w pieśni brzmi dwa razy. Powtórzenie podkreśla, że wejście Króla chwały jest wezwaniem, które ma pozostać żywe w pamięci wiernych.

W Psalmie 24 bramy zostają wezwane, by podnieść szczyty i otworzyć drogę Królowi chwały. To obraz przyjęcia Boga, którego panowanie obejmuje całą ziemię i wszystkich jej mieszkańców. Nie wkracza jako gość zależny od ludzkiej zgody: jest Panem, który stworzył świat, a zarazem „dzielnym i potężnym” Królem. Prastare podwoje mogą przywodzić na myśl to, co trwa od pokoleń i wydaje się nieporuszone. Nawet one nie są jednak granicą dla Boga. Wersety 8 i 10 odpowiadają na pytanie, kto nadchodzi: Pan Zastępów. Powtórzenie wezwania nadaje mu siłę uroczystego ogłoszenia, jakby cała rzeczywistość miała uznać obecność Tego, do którego należy. W tym obrazie mieści się także wymiar osobisty. Człowiek szukający oblicza Boga nie staje przed kimś obcym, lecz przed swoim Zbawcą. Psalm nie obiecuje, że codzienność stanie się łatwa; ukazuje większą perspektywę: historia i stworzenie nie są bezpańskie. Król chwały przekracza zamknięte bramy, a Jego potęga nie oddziela Go od tych, którzy Go szukają. Jest to nadzieja zakorzeniona w tym, kim On jest.