Księga Psalmów 24:1 – znaczenie i zastosowanie

Dawid pokazuje tutaj, że Bóg ma pełne prawo do tej części stworzenia, w której żyjemy (Księga Psalmów 24:1). Nie powinniśmy sądzić, że do Pana należą jedynie niebiosa i ich świetliści mieszkańcy, a ziemia jest pomijana, bo wydaje się mała i odległa. Nie, ziemia i ten niższy świat także są Jego. Choć ustanowił swój tron w niebiosach, Jego królestwo obejmuje wszystko. Nawet robaki żyjące w ziemi podlegają Jego władzy i trosce.

Kiedy Bóg dał ziemię ludziom, nie przestała być Jego własnością. Powierzył nam ją do użytkowania na pewien czas, jak dzierżawcom. Ziemia należy do Pana wraz ze wszystkim, co ją napełnia. Należą do Niego ukryte głęboko w ziemi złoża, nawet te najbogatsze, owoce, które ona wydaje, dzikie zwierzęta, bydło na tysiącu wzgórz, nasze pola i domy, a także wszystko, co powstało dzięki ludzkim umiejętnościom i pracy. W królestwie łaski słusznie uznajemy te rzeczy za przemijające i puste, bo nie mogą dać duszy niczego trwałego. Jednak w porządku Bożej troski o świat są pełnią: ziemia jest pełna Jego bogactw, podobnie jak bezkresne morze.

Każda część ziemi należy do Pana, wszystko jest pod Jego okiem i w Jego ręku. Dlatego dziecko Boże, gdziekolwiek się znajdzie, może pocieszać się myślą, że nie wyszło poza ziemię należącą do Ojca. To, co otrzymujemy z ziemi i jej plonów, jest nam jedynie użyczone. Najpierw należy do Pana, a to, co jest nasze wobec innych ludzi, nie jest nasze wobec Niego. Nawet to, co znajduje się najdalej od nas albo jest ukryte w głębinach morza, nadal należy do Pana, który wie, gdzie tego szukać.

Świat zamieszkany należy do Niego w szczególny sposób: zarówno sam świat, jak i wszyscy, którzy w nim żyją (Księga Przysłów 8:31). Nie należymy do samych siebie. Nasze ciało i dusza nie są naszą własnością. Bóg mówi, że wszystkie dusze należą do Niego, bo stworzył nasze ciała i dał nam ducha. Nawet nasze języki nie są nasze, ponieważ mają służyć Jemu. Dotyczy to także ludzi, którzy Go nie znają ani nie uznają, że do Niego należą.

Dawid mówi o tym, aby pokazać, że Bóg chętnie przyjmuje uwielbienie i służbę swojego wybranego ludu nie dlatego, że go potrzebuje albo coś dzięki niemu zyskuje (Księga Wyjścia 19:5; Księga Psalmów 50:12). Wskazuje to również na panowanie Chrystusa jako Pośrednika, czyli Tego, który staje między Bogiem a ludźmi. Jego władza sięga najdalszych krańców ziemi, które Ojciec dał Mu w posiadanie. Ojciec miłuje Syna i oddał wszystko w Jego ręce, powierzając Mu także władzę nad każdym człowiekiem.

Paweł dwukrotnie przywołuje ten werset, gdy mówi o pokarmie składanym w ofierze bożkom (Pierwszy List do Koryntian 10:26, 28). Jeśli mięso sprzedaje się na targu, jedz je i nie wypytuj o jego pochodzenie, bo ziemia należy do Pana, a pokarm jest dobrym darem Boga. Jeśli jednak ktoś powie, że mięso złożono w ofierze bożkowi, nie jedz go, bo ziemia należy do Pana, a innych pokarmów nie brakuje. To także dobry powód, by zadowalać się tym, co sami mamy w tym świecie, i nie zazdrościć innym. Ziemia należy do Pana, więc może On rozporządzać swoją własnością według własnej woli i dawać jednemu więcej, a drugiemu mniej.

Dawid podaje następnie powód, dla którego ziemia należy do Boga: przysługuje Mu ona na mocy niezaprzeczalnego prawa, ponieważ założył ją na morzach i umocnił na wodach (Księga Psalmów 24:2). Jest Jego, bo ją stworzył, ukształtował, założył i przygotował do użytku człowieka. Należy do Niego jej materia, bo stworzył ją z niczego. Należy do Niego także jej kształt, bo nadał go zgodnie z odwiecznym zamysłem swojego umysłu. Stworzył ją sam i dla siebie. Jest więc jedynym prawowitym właścicielem w pełnym i absolutnym sensie, a nikt nie może dać nam prawa do jakiejkolwiek jej części inaczej niż za Jego pośrednictwem i pod Jego władzą (Księga Psalmów 89:11–12).

Stworzył ziemię w sposób, którego nikt inny nie mógłby dokonać. To dzieło wszechmocnej potęgi: ziemia została założona na morzach, na wodach, które wydają się słabym i niestabilnym fundamentem. Jeśli jednak wszechmocna potęga tak postanowi, nawet taki fundament może utrzymać ziemię. Wody, które niegdyś ją pokrywały i czyniły niezdatną do życia człowieka, zostały umieszczone pod nią, aby mógł ukazać się suchy ląd. W ten sposób stały się jej fundamentem (Księga Psalmów 104:8–9). Bóg także podtrzymuje ziemię w istnieniu. Ugruntował ją i umocnił, tak że gdy jedno pokolenie odchodzi, a drugie przychodzi, ziemia trwa (Księga Koheleta 1:4). Jego opatrzność, czyli nieustanna troska, jest jak nieprzerwane dzieło stworzenia (Księga Psalmów 119:90).

To, że ziemia została założona na wodach, powinno nam przypominać, jak niepewne są wszystkie ziemskie sprawy. Ich fundamentem jest nie tylko piasek, lecz także woda. Dlatego nierozsądnie jest budować na nich swoje nadzieje.