Księga Psalmów 24:3 – znaczenie i zastosowanie

Od świata i całego jego bogactwa psalmista nagle kieruje myśli ku wielkim sprawom przyszłego świata. Ten świat opiera się na czymś trwalszym niż morza i rzeki tego świata. Bóg powierzył ludziom dobra ziemskie i wiele zawdzięczamy Jego trosce o nie. Nie mogą one jednak stać się naszym prawdziwym udziałem.

Dlatego w Psalmie 24:3 pojawia się pytanie o coś lepszego. Ziemia jest podnóżkiem Boga, a nawet gdybyśmy posiadali ją całą, pozostalibyśmy tu tylko przez krótki czas. Wkrótce będziemy musieli ją opuścić. Kto więc może wejść na górę Pana? Kto pewnego dnia pójdzie do nieba, a już teraz, jako przedsmak tego, będzie cieszyć się wspólnotą z Bogiem podczas świętego uwielbienia? Dusza, która zna swoją naturę, wie, skąd pochodzi i że będzie żyć wiecznie, nie może poprzestać na spojrzeniu na ziemię i całe jej bogactwo. Nie znajdzie wśród stworzeń prawdziwej pomocy dla człowieka. Dlatego kieruje wzrok ku górze, ku Bogu i niebu. Pyta, co trzeba uczynić, by wznieść się na to wysokie miejsce, na górę, gdzie mieszka Pan i daje się poznać, by móc Go poznać i pozostać w tym świętym miejscu, gdzie spotyka swój lud, uświęca go i obdarza szczęściem. Pyta też, co trzeba uczynić, by należeć do tych, których Bóg uznaje za swoich w sposób głębszy niż ten, w jaki jest właścicielem ziemi i wszystkiego, co ją napełnia.

To pytanie jest bardzo podobne do pytania z Księgi Psalmów 15:1. Góra Syjon, na której stała świątynia, wskazywała na Kościół, zarówno widzialny, jak i niewidzialny. Gdy lud niósł arkę do jej świętego miejsca, Dawid przypomniał, że te rzeczy były jedynie obrazem rzeczywistości niebiańskiej. Miały kierować myśli ku niej samej.

Odpowiedź na to pytanie mówi, kim są ludzie należący do Boga i cieszący się z Nim wspólnotą w łasce i chwale. To ludzie o czystych rękach. Stronią od rażących grzechów, a ich życie nie jest splamione przez świat ani ciało. Nikt rytualnie nieczysty nie mógł wejść na górę, na której stała świątynia. Był to znak czystego życia, jakiego wymaga wspólnota z Bogiem. Ręce wznoszone do modlitwy muszą być czyste, nieskalane nieuczciwie zdobytym zyskiem ani niczym innym, co czyni człowieka nieczystym przed świętym Bogiem.

To także ludzie o czystym sercu. Zależy im na tym, by ich wnętrze było równie dobre jak to, co widać na zewnątrz. Religia niewiele znaczy, jeśli nie sięga do serca. Nie wystarczy, że ludzie uznają nasze ręce za czyste. Musimy też obmyć serca ze zła i nie pozwalać, by pozostało w nich ukryte zepsucie, bo Bóg widzi wszystko. Ci jednak, którzy twierdzą, że mają czyste serca, choć ich ręce są pełne grzechu, oszukują samych siebie. Czyste serce jest szczere i uczciwe w przymierzu z Bogiem. Jest pilnie strzeżone, by zły, czyli duch nieczysty, nie mógł go dotknąć. Oczyszcza je wiara, a jego kształt upodabnia się do obrazu i woli Boga. (Ewangelia Mateusza 5:8)

To ludzie, którzy nie przywiązują serca do rzeczy tego świata. Nie kierują duszy ku marności. Nie dają się porwać bogactwu, ludzkiemu uznaniu ani cielesnym przyjemnościom. Nie wybierają tych rzeczy jako swojego udziału ani za nimi nie gonią, bo wiedzą, że są puste, niepewne i nie potrafią zaspokoić człowieka.

Postępują też uczciwie wobec Boga i ludzi. W przymierzu z Bogiem oraz w relacjach z innymi nie składają fałszywych przysiąg, nie łamią obietnic i nie posługują się podstępem. Nie lekceważą prawdy ani nie znieważają imienia Boga. Ludzie, którzy nie szanują prawdy ani czci należnej Bogu, nie są godni przebywać na Jego świętej górze.

Są także ludźmi modlitwy, jak czytamy w Księdze Psalmów 24:6: to pokolenie tych, którzy Go szukają. W każdym wieku pozostaje taki wierny lud, ludzie o takim charakterze, których Pan uznaje za jedno pokolenie, jak w Księdze Psalmów 22:30. To ci, którzy szukają Boga, którzy szukają Jego oblicza, Jakubie. Łączą się z Bogiem, by Go szukać, nie tylko przez żarliwą modlitwę, lecz także przez poważne starania o Jego przychylność i trwanie w Jego miłości. Skoro Jego uznanie uczynili najwyższym celem swojego szczęścia, czynią je także najwyższym celem swoich dążeń. Starają się żyć tak, by Mu się podobać. Droga na górę Pana prowadzi pod górę, dlatego muszą włożyć w nią całą siłę, jak ci, którzy szukają wytrwale.

Łączą się też z ludem Bożym, by razem z nim szukać Boga. Gdy zostają wprowadzeni do wspólnoty z Bogiem, wchodzą również we wspólnotę z Jego ludem. Niektórzy rozumieją te słowa jako zachętę do naśladowania świętych, którzy żyli wcześniej i szukali oblicza Boga jak Jakub. Jakub zmagał się z Bogiem i zwyciężył, szukał Go i znalazł, a z tego powodu otrzymał imię Izrael. Inni rozumieją je jako zachętę do przyłączenia się do świętych żyjących w tym samym czasie i do radosnego szukania przyjaźni ludu Bożego (Apokalipsa św. Jana 3:9; Księga Zachariasza 8:23). Łączą się z nimi, a gdy oddają się Panu, nazywają siebie imieniem Jakuba (Księga Izajasza 44:5). Gdy tylko Paweł się nawrócił, przyłączył się do uczniów (Dzieje Apostolskie 9:26). Niektórzy rozumieją te słowa jako szukanie oblicza Boga w zgromadzeniach ludu Jakuba. Również sformułowanie „Twojego oblicza szukają, Boże Jakuba” jasno wyraża tę myśl. Wszyscy wierzący są duchowymi dziećmi Abrahama, a wszyscy, którzy zmagają się w modlitwie, są duchowymi dziećmi Jakuba. Bóg nigdy nie powiedział takim ludziom, by szukali Go na próżno.

Ludziom tym przypadają w udziale także wielkie przywileje. Będą naprawdę szczęśliwi na zawsze. Otrzymają błogosławieństwo od Pana, czyli wszystkie dary płynące z Jego przychylności, zgodnie z obietnicą. Ci, których Bóg błogosławi, są prawdziwie błogosławieni, bo tylko On ma szczególne prawo udzielać błogosławieństwa.

Zostaną też usprawiedliwieni i uświęceni. Usprawiedliwienie oznacza, że Bóg uznaje człowieka za prawego, a uświęcenie — że czyni go świętym. Otrzymają te duchowe błogosławieństwa w rzeczywistości niebiańskiej, zwłaszcza sprawiedliwość, której łakną i pragną, jak czytamy w Ewangelii Mateusza 5:6. Sprawiedliwość sama w sobie jest błogosławieństwem, a możemy oczekiwać jej tylko od Boga, ponieważ nie mamy własnej sprawiedliwości. Niektórzy rozumieją te słowa jako obietnicę nagrody za sprawiedliwość — wieńca sprawiedliwości, który sprawiedliwy Sędzia da sprawiedliwym (Drugi List do Tymoteusza 4:8).

Zostaną zbawieni, ponieważ sam Bóg będzie Bogiem ich zbawienia. Tam, gdzie Bóg daje sprawiedliwość, z pewnością zamierza także doprowadzić do zbawienia. Tych, których przygotowuje do nieba, bezpiecznie do niego wprowadzi. Znajdą tam to, czego szukali, i będą się tym cieszyć na zawsze.