Księga Psalmów 19:8 – znaczenie i zastosowanie

Chwała Boga, czyli dobroć, którą okazuje ludziom, wyraźnie objawia się w stworzeniu. Jeszcze pełniej objawia się jednak w Słowie Bożym, które zostało nam przekazane. Pismo Święte, będące zasadą naszego obowiązku wobec Boga i naszej nadziei w Nim, jest dla nas pożyteczniejsze niż dzień i noc, bardziej potrzebne niż powietrze, którym oddychamy, i światło słoneczne, którym się cieszymy.

To, co Bóg ukazuje przez swoje dzieła, wystarczyłoby, gdyby Adam pozostał niewinny. Jednak aby przywrócić upadłych ludzi, potrzebna była inna droga. To zadanie miało zostać dokonane przez Słowo Boże. Dlatego psalmista opisuje doskonałe cechy Słowa Bożego i jego zastosowanie w sześciu stwierdzeniach, z których każde jest związane z imieniem Pana. Nie jest to puste powtarzanie, bo Prawo czerpie cały swój autorytet i wartość od Prawodawcy, samego Boga.

Te sześć określeń Słowa Bożego obejmuje całe Boże objawienie, w tym przykazania i obietnice, a zwłaszcza Ewangelię. Wskazują na jego Boskie pochodzenie, pobudzają nas do miłości do niego i wynoszą je ponad każde inne prawo. Pokazują też, jak Prawo działa w życiu ludzi, jak powinniśmy z niego korzystać i jak potężna jest Boża łaska, gdy działa przez Słowo.

Prawo Pana jest doskonałe. Jest całkowicie wolne od skażenia, pełne wszelkiego dobra i w pełni dostosowane do swojego celu. Czyni człowieka Bożego doskonałym (Drugi List do Tymoteusza 3:17). Niczego nie należy do niego dodawać ani z niego ujmować. Przywraca duszę, prowadząc nas z powrotem do siebie samych, do Boga i do naszych obowiązków. Pokazuje nam nasz grzech i nędzę, gdy odwracamy się od Boga, oraz pilną potrzebę powrotu do Niego.

Świadectwo Pana, które o Nim zaświadcza, jest pewne. Można mu całkowicie zaufać i nigdy nas nie zawiedzie. Daje niezawodne poznanie Bożej prawdy i pewne wskazówki co do naszych obowiązków. Jest mocnym fundamentem obecnego pocieszenia i trwałej nadziei. Daje mądrość prowadzącą do zbawienia (Drugi List do Tymoteusza 3:15). Otwiera nasz umysł na sprawy Boże i te, które dopiero mają nadejść. Wskazuje nam najlepsze zadania i strzeże tego, co naprawdę leży w naszym interesie. Nawet ludzie prości, którzy mogą nie odznaczać się mądrością w sprawach doczesnych, mogą stać się mądrzy w sprawach swojej duszy i wieczności, jeśli są pokorni i gotowi przyjmować pouczenie (Księga Psalmów 25:9).

Ustawy Pana, prawa ustanowione Jego autorytetem i obowiązujące wszędzie, dokąd sięgają, są słuszne. W pełni odpowiadają odwiecznym zasadom dobra i zła, prawemu rozumowi oraz mądremu zamysłowi Boga. Wszystkie Boże przykazania we wszystkim są słuszne (Księga Psalmów 119:128). Gdy je przyjmujemy i im się poddajemy, przywracają nas do właściwego porządku. A ponieważ są słuszne, napełniają serce radością. Prawo widziane w rękach Chrystusa daje powód do radości. Zapisane w naszych sercach staje się podstawą trwałej radości, bo przywraca nam zdrowy umysł.

Przykazanie Pana jest czyste. Jest jasne, bez cienia, i nieskalane, wolne od wszelkiego zepsucia. Jest czyste samo w sobie, a gdy ludzie je przyjmują i uznają, oczyszcza także ich. To jeden z głównych środków, którymi posługuje się Duch, aby otworzyć nam oczy. Pokazuje nam nasz grzech i nędzę oraz prowadzi nas drogą obowiązku.

Bojaźń Pana, czyli prawdziwa religijność i pobożność, których uczy Słowo, które żyją w sercu i znajdują wyraz w życiu, jest czysta. Sama jest czysta i oczyszcza również nas (Ewangelia Jana 15:3). Oczyszcza nasze postępowanie (Księga Psalmów 119:9). Trwa na wieki. Zawsze zachowuje moc i nigdy nie może zostać unieważniona. Prawo ceremonialne dawno już przeminęło, ale wezwanie do bojaźni Bożej pozostaje niezmienne. Upływ czasu nie zmienia tego, co moralnie dobre ani złe.

Wyroki Pana, wszystkie Jego mądre i uporządkowane nakazy, są prawdziwe. Opierają się na najświętszej i pewnej prawdzie. Są sprawiedliwe, w pełni zgodne z tym, co słuszne, i każdy z nich taki jest. Żaden nie zawiera niczego złego. Wszystkie doskonale do siebie pasują.

Po pochwałach Słowa Bożego psalmista przechodzi do tego, jaką wartość ma ono w jego własnym życiu. Cenił Boże przykazania znacznie bardziej niż wszelkie bogactwa świata. Są cenniejsze niż złoto, nawet czyste złoto, i niż wielka ilość najczystszego złota. Złoto należy do ziemi, a łaska nosi obraz nieba. Złoto służy ciału i sprawom tego życia, a łaska służy duszy i wieczności.

Słowo Boże cenił także bardziej niż wszelkie przyjemności zmysłowe. Przyjęte przez wiarę jest słodkie dla duszy, słodsze niż miód i plaster miodu. Przyjemności zmysłowe są rozkoszą zwierząt i umniejszają godność człowieka. Przyjemności płynące z religijności są rozkoszą aniołów i unoszą duszę ku temu, co wyższe. Przyjemności zmysłowe zwodzą, szybko stają się przesadne i nigdy naprawdę nie zaspokajają. Przyjemności płynące z religijności są trwałe i dają zaspokojenie, a nie ma niebezpieczeństwa, że będzie ich za wiele.

Psalmista dostrzegał też, co Słowo Boże dla niego czyni: ostrzega Bożego sługę. Słowo Boże ostrzega ludzi przed obowiązkami, które powinni wypełnić, niebezpieczeństwami, których powinni unikać, i sądem, na który powinni się przygotować (Księga Ezechiela 3:17; Księga Ezechiela 33:7). Ostrzega bezbożnych, by nie trwali w złu, a sprawiedliwych, by nie porzucali dobrej drogi. Wszyscy, którzy naprawdę służą Bogu, poważnie traktują to ostrzeżenie.

Znał też nagrodę za posłuszeństwo: przestrzeganie Bożych przykazań przynosi wielką nagrodę. Ci, którzy poważnie traktują swoje obowiązki, nic na tym nie tracą, lecz wiele zyskują. Nagroda czeka nie tylko po przestrzeganiu Bożych przykazań, ale także zawiera się w samym ich przestrzeganiu: posłuszeństwo przynosi nagrodę już teraz. Religijność przynosi zdrowie i szacunek. Daje pokój i radość. Sprawia, że nasze pociechy są słodsze, troski łatwiejsze do zniesienia, życie cenniejsze, a nawet śmierć staje się bardziej pożądana.

Rozważając doskonałość Słowa Bożego, psalmista wyciąga kilka dobrych wniosków. Takie myśli powinny wzbudzać w nas święte uczucia i przynosić rzeczywisty pożytek. Najpierw psalmista zwraca się ku pokucie i pokornie wyznaje swoje grzechy, bo poznanie grzechu przychodzi przez Prawo. Jeśli przykazanie jest tak święte, sprawiedliwe i dobre, któż może rozpoznać wszystkie swoje błędy? On sam nie potrafi, choćby inni potrafili. Patrząc na prawość Bożego Prawa, uczy się nazywać swoje grzechy błędami. Jeśli przykazanie jest prawdziwe i sprawiedliwe, każde jego przekroczenie jest błędem opartym na fałszywym przekonaniu. Każdy grzeszny sposób postępowania wyrasta z jakiejś skażonej zasady. Jest odejściem od reguły, której powinniśmy się trzymać, i od drogi, którą powinniśmy iść.

Dostrzegając, jak daleko sięga Prawo, jak jest wymagające i jak dotyka ducha, Dawid uświadamia sobie, jak wiele popełnił grzechów. Widzi, że nie potrafi ich wszystkich zliczyć i że są znacznie gorsze, niż początkowo sądził. Często grzeszymy, nawet tego nie zauważając, bo jesteśmy nieuważni albo pobłażliwi wobec samych siebie. Zapominamy też o wielu popełnionych grzechach, dlatego nawet po starannym wyznaniu win musimy dodać: „i tym podobne”. Bóg zna w nas znacznie więcej zła niż my sami. „Wszyscy często upadamy” (List Jakuba 3:2), a nikt nie potrafi w pełni powiedzieć, jak często grzeszy. To łaska, że podlegamy łasce, a nie Prawu, bo inaczej bylibyśmy zgubieni.

Dawid przemienia następnie tę świadomość grzechu w modlitwę przeciwko grzechowi. Gdy Prawo pokazuje nam naszą winę, powinno prowadzić nas przed tron łaski Boga. Powinniśmy tam modlić się, tak jak Dawid, przede wszystkim o miłosierdzie i przebaczenie. Wie, że nie potrafi wymienić wszystkich swoich przewinień, dlatego prosi Boga, by oczyścił go z ukrytych win. Nie są one ukryte przed Bogiem, bo nic nie jest przed Nim zakryte. Nie chodzi też tylko o grzechy ukryte przed innymi ludźmi, lecz także o te, których sam Dawid nie dostrzega. Nawet najlepsi ludzie mają powód, by podejrzewać, że popełniają wiele ukrytych win, i prosić Boga, by ich za nie nie obciążał. Nasze grzechy popełniane ze słabości, nieuwagi i niewiedzy nadal by nas zgubiły, gdyby Bóg traktował nas wyłącznie według tego, na co zasługują. Nawet ukryte winy czynią nas nieczystymi i niezdolnymi do wspólnoty z Bogiem. Gdy jednak Bóg nam je przebacza, oczyszcza nas z nich (Pierwszy List Jana 1:7).

Dawid prosi również o łaskę, która pomaga w chwili potrzeby. Po modlitwie o przebaczenie grzechów popełnianych ze słabości prosi, by Bóg powstrzymał go od grzechów zuchwałych (Księga Psalmów 19:13). Wszyscy, którzy szczerze pokutują i otrzymują przebaczenie, powinni też uważać, by nie wrócić do grzechu ani do dawnego nierozsądnego postępowania. Widać to w ich modlitwach, a modlitwa Dawida jest tu wzorem. Prosi, by Bóg ustrzegł go przed popełnieniem grzechu z własnej woli, w pysze. Powinniśmy modlić się o ochronę przed grzechami popełnianymi ze słabości, a szczególnie przed grzechami zuchwałymi, które najbardziej znieważają Boga i najgłębiej ranią sumienie. Odbierają nam pociechę i podważają naszą nadzieję. Dawid prosi też, by żaden taki grzech nad nim nie panował, aby nie stał się jego niewolnikiem.

Jego motywem jest pragnienie, by postępować nienagannie. Chce okazać się prawym, zachować pewność i pociechę płynące z prawego serca oraz ustrzec się „wielkiego występku”. Tak nazywa grzech zuchwały, za który nie przyjmowano żadnej ofiary (Księga Liczb 15:28–30). Grzechy zuchwałe są bardzo poważne i niebezpieczne. Człowiek popełnia je, gdy grzeszy wbrew wyraźnym ostrzeżeniom i ugruntowanym przekonaniom własnego sumienia, otwarcie lekceważąc Boże prawo i związane z nim kary. To grzech popełniany z podniesioną ręką przeciw Bogu, ciężki występek. Nawet ludzie prawi powinni czuwać nad sobą i obawiać się popadnięcia w taki grzech, choćby Bóg dotąd ich od niego ustrzegł. Nikt nie powinien popadać w pychę, lecz każdy powinien odczuwać bojaźń. Jesteśmy tak narażeni na to niebezpieczeństwo, że bardzo potrzebujemy modlić się, by Bóg nas przed nim ustrzegł: albo powstrzymując pokusę swoją opatrznością, albo dając nam zwycięstwo dzięki swojej łasce.

Dawid z pokorą prosi Boga, by przyjął jego myśli i pragnienia (Księga Psalmów 19:14). Zwróćmy uwagę, jak łączy się to z wcześniejszymi słowami. Najpierw prosi Boga, by ustrzegł go od grzechu, a potem — by przyjął jego służbę. Jeśli trwamy w grzechu, nie możemy oczekiwać, że Bóg uzna nas ani to, co Mu ofiarowujemy (Księga Psalmów 66:18). Jego służbą są „słowa moich ust i rozmyślanie mojego serca”. Obejmuje ona święte myśli i uczucia, które ofiaruje Bogu. Dobrych myśli nie należy zatrzymywać dla siebie, lecz wypowiadać je dla chwały Boga i dobra innych. Zarazem słowa modlitwy i uwielbienia nie mogą być pustą formułą. Powinny wypływać z rozmyślania serca (Księga Psalmów 45:1).

Dawidowi zależy, by jego słowa i myśli były miłe Bogu, bo jeśli Bóg nie przyjmuje naszej służby, nie przynosi nam ona żadnego pożytku. Człowiek obdarzony łaską pragnie tego przede wszystkim, a przyjęcie przez Boga jest jego prawdziwym szczęściem. Dawid ufa Bogu, bo jest On jego mocą i Odkupicielem. Jeśli w uwielbieniu i posłuszeństwie zwracamy się do Boga jako naszej mocy, możemy też mieć nadzieję, że nas przyjmie. Dzięki Jego mocy możemy cieszyć się Jego przychylnością. Śpiewając te słowa, powinniśmy głęboko odczuwać wartość Bożego słowa i oddawać się mu. Powinniśmy także dostrzegać zło grzechu, niebezpieczeństwo popadnięcia w niego i szkodę, którą przynosi. Wtedy powinniśmy szukać pomocy z nieba, by się mu oprzeć.