Księga Psalmów 19:5 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista mówi o głosie, który rozchodzi się na całą ziemię i aż po krańce świata: „ich głos rozchodzi się na całą ziemię i aż po krańce świata ich mowy”. Ten obraz jest szeroki, a zarazem spokojny. Nie trzeba stać w jednym miejscu, żeby go usłyszeć, i żaden zakątek świata nie leży poza jego zasięgiem. Dla kogoś, kto czuje się odsunięty od innych, ta myśl może mieć szczególną wagę, bo przypomina, że otaczająca rzeczywistość jest znacznie większa niż własne podwórko. Zaraz potem pojawia się obraz namiotu rozpiętego dla słońca: „Tam wystawił słońcu namiot”. Namiot jest miejscem przygotowanym z myślą o kimś, kto ma tam przebywać. Psalm nie tłumaczy szczegółowo, jak to wygląda, pozostawia obraz prosty i ciepły. Może właśnie dlatego tak dobrze pasuje do codziennego doświadczenia światła, które każdego ranka wstaje i wchodzi do domów, nie pytając, czy ktoś jest na nie gotowy. Najmocniej działa tu zestawienie wielkiego i bliskiego. Mowa nieba obejmuje cały świat, a jednocześnie dociera do najzwyklejszych chwil dnia. Tak Bóg objawia się w stworzeniu, nie przez hałas, lecz przez obecność, która nie potrzebuje oklasków, by być prawdziwa i trwać z nami każdego dnia.

Werset łączy dwa obrazy: głos niebios dociera wszędzie, a słońce otrzymuje namiot, z którego wyrusza na swoją drogę. Nie chodzi o dosłowną mowę ani o twierdzenie, że słońce jest bóstwem. Wcześniejsze wersety mówią, że niebo obwieszcza dzieło rąk Boga, choć nie rozbrzmiewa tam słowo, które można usłyszeć. Stworzenie „mówi” przez swój porządek i piękno. Słońce skupia tę myśl w obrazie łatwo rozpoznawalnym: każdego dnia pojawia się i przemierza niebo, a jego światło i ciepło obejmują ziemię. „Namiot” nie wyznacza mu stałego domu ani granicy; przedstawia miejsce, z którego wyrusza. Psalmista ukazuje więc powszechne świadectwo stworzenia: nie jest ono ograniczone do jednego narodu czy języka. Istotny jest także dalszy bieg psalmu. Po opisie niebios pojawia się pochwała Prawa Pana. Nie są to dwa konkurencyjne sposoby poznania Boga. Stworzenie ukazuje Jego chwałę, a Jego słowo odsłania, jak człowiek ma żyć. Werset nie obiecuje, że każdy odczyta świat jednakowo; przypomina raczej, że światło dnia jest wspólnym, widzialnym znakiem Stwórcy.

Księga Psalmów 19:2 mówi: „Niebiosa głoszą chwałę Boga”. W Księdze Psalmów 19:5 ten głos rozchodzi się po całej ziemi: „ich głos rozchodzi się na całą ziemię i aż po krańce świata ich mowy. Tam wystawił słońcu namiot,”. Głos niebios nie zna granic. Może dotrzeć tam, gdzie ktoś stoi w polu, w mieście albo na morzu, i nie czeka na scenę ani na specjalną salę. Praktyczny wniosek z tego obrazu jest prosty. Świadectwo rodzi się w zwykłym rytmie dnia. Słońce wschodzi i zachodzi regularnie, a ten porządek mówi sam za siebie. Podobnie może być z wierną pracą. Pracownik, który co dzień przychodzi na czas i dotrzymuje słowa, daje świadectwo bez kazania. Rodzic, który wraca do domu w tym samym spokojnym tonie, także coś przekazuje dzieciom. Niebo głosi przede wszystkim chwałę Boga. Według Księgi Psalmów 19:2 nieboskłon obwieszcza dzieło Jego rąk, więc to, co widzimy każdego dnia, ma swojego Autora. Dlatego codzienna wierność ma sens wtedy, gdy wskazuje na Stwórcę. Sam rytm dnia nie wystarczy. Liczy się to, do kogo prowadzi.

W tym psalmie stworzenie nie przemawia ludzkimi zdaniami, a jednak jego świadectwo dociera wszędzie. „Ich głos rozchodzi się na całą ziemię” — nie jako dźwięk, który można uchwycić uchem, lecz jako nieustanne wskazanie na Boga. Dzień przekazuje opowieść dniowi, noc niesie wiadomość nocy. Światło i ciemność stają się częścią mowy, która nie potrzebuje tłumacza. W środku tego obrazu pojawia się słońce. Bóg „wystawił [mu] namiot”, jakby wyznaczył mu miejsce i drogę pośród niebios. Nie jest ono bogiem ani panem własnego biegu: należy do stworzenia, a jego blask rozciąga się nad ziemią. Psalmista widzi w jego wschodzie radość i siłę, nie po to, by ubóstwić światło, lecz by dostrzec porządek otrzymany od Stwórcy. Jest w tym obrazie spokojna szerokość. Boska chwała nie zamyka się w świątyni ani w słowach jednej wspólnoty; rozbrzmiewa także w zwyczajnym rytmie dnia i nocy. Później psalm zwraca się ku Prawu Pana, lecz już tutaj stworzenie świadczy, że życie nie jest pozbawione źródła ani miary. Nawet słońce, tak jasne i potężne, pozostaje znakiem, nie centrum.