Księga Psalmów 19:2 – znaczenie i zastosowanie

Poprzez rzeczy, które ludzie widzą każdego dnia, psalmista kieruje nasze myśli ku niewidzialnym sprawom Boga. Istnienie Boga jest wyraźnie widoczne, a Jego chwała jaśnieje na widzialnym niebie: w jego pięknie, budowie i porządku, a także w tym, jak ciała niebieskie oddziałują na ziemię. Ten dowód Bożej mocy ukazuje niedorzeczność ateizmu: ateiści patrzą na niebo, a mimo to mówią, że Boga nie ma, jakby uznawali skutek, lecz zaprzeczali istnieniu przyczyny. Obnaża też głupotę bałwochwalców, którzy widzieli, że niebiosa głoszą chwałę Boga, lecz przypisywali tę chwałę światłom nieba, które powinny były skierować ich ku samemu Bogu, Ojcu świateł.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, co mówią nam stworzenia. Są nam przydatne na wiele sposobów, ale ich najważniejszą przysługą jest głoszenie chwały Boga przez ukazywanie Jego dzieł (Księga Psalmów 19:1). Wyraźnie widać, że są dziełem Boga, bo nie mogły istnieć odwiecznie. Wszystko, co się zmienia i porusza, musiało mieć początek. Stworzenia nie mogły powołać samych siebie do istnienia, bo to niemożliwe. Nie mogły też powstać wskutek przypadkowego zderzenia atomów. To absurd, z którego łatwiej szydzić, niż z nim polemizować.

Muszą więc mieć Stwórcę, a Stwórca ten musi być odwiecznym umysłem, nieskończenie mądrym, potężnym i dobrym. W ten sposób widzimy, że niebiosa są dziełem Boga, dziełem Jego palców (Księga Psalmów 8:3), dlatego głoszą Jego chwałę. Z piękna dzieła łatwo wywnioskować o nieskończonej doskonałości jego Twórcy. Jasność niebios wskazuje na Stwórcę, który jest światłością. Ich ogrom świadczy o Jego niezmierzonej wielkości, a ich wysokość o Jego władzy i majestacie. Ich wpływ na ziemię ukazuje Jego panowanie, troskę i dobroć wobec wszystkich. Wszystko to świadczy o Jego wszechmocy: mocą tą najpierw je stworzył, a teraz utrzymuje je w porządku dzięki ustanowionym przez siebie prawom.

Po drugie, zwróćmy uwagę na niektóre rzeczy, przez które poznajemy tę prawdę. Są nimi niebiosa i sklepienie, rozległa przestrzeń powietrza i nieba, a także sfery planet i gwiazd stałych. Budowa ciała daje ludziom przewagę nad zwierzętami: zwierzęta są stworzone tak, by patrzeć w dół, podobnie jak ich natura skłania się ku temu, ludzie zaś zostali stworzeni w pozycji wyprostowanej, by mogli patrzeć w górę. Ich dusze wkrótce wzniosą się bowiem ku górze, a ich myśli już teraz powinny kierować się ku temu, co w górze.

Jest też stały cykl dnia i nocy (Księga Psalmów 19:2). Dzień po dniu i noc po nocy głoszą chwałę Boga, który na początku oddzielił światło od ciemności i od tamtej pory, aż do dziś, niezmiennie podtrzymuje ten porządek. Zgadza się to z przymierzem Boga z Noem: jak długo będzie trwała ziemia, dzień i noc nie ustaną (Księga Rodzaju 8:22). Przymierze łaski porównano do tego przymierza, ponieważ jest równie trwałe (Księga Jeremiasza 33:20; Księga Jeremiasza 31:35). Regularna zmiana dnia i nocy jest wielkim świadectwem mocy Boga. Przypomina nam, że zarówno w przyrodzie, jak i w swoim działaniu w świecie Bóg kształtuje światło i stwarza ciemność, ustanawiając je naprzeciw siebie (Księga Izajasza 45:7).

Ten rytm ukazuje również Bożą życzliwość wobec ludzi, bo Bóg sprawia, że nadejście poranka i wieczoru budzi radość (Księga Psalmów 65:8). Nie tylko przynosi sobie chwałę przez ten stały porządek, lecz także nas błogosławi. Poranne światło sprzyja pracy w ciągu dnia, a wieczorny zmierzch przygotowuje do nocnego odpoczynku. Dzień i noc świadczą o dobroci Boga, a gdy jedno kończy swoje świadectwo, drugie podejmuje je na nowo.

Słońce w szczególny sposób głosi chwałę Boga. Spośród wszystkich ciał niebieskich jest najbardziej widoczne i najbardziej pożyteczne dla ziemskiego świata, który bez niego byłby jedynie więzieniem i pustkowiem. Możliwe, że Dawid napisał ten psalm, obserwując wschód słońca, i odczytał jego blask jako wezwanie do wielbienia Boga. Przyjrzyjmy się najpierw miejscu, które Bóg dla niego wyznaczył. Bóg rozpiął słońcu namiot na niebie. Ciała niebieskie nazywane są zastępem niebieskim, słusznie więc można powiedzieć, że mieszkają w namiotach, jak żołnierze w obozie. Mówi się, że słońce ma rozbity namiot nie tylko dlatego, że stale się porusza i nie ma stałego domu, ale również dlatego, że pewnego dnia jego mieszkanie zostanie złożone niczym namiot, gdy niebiosa zostaną zwinięte jak zwój, a słońce zamieni się w ciemność.

Przyjrzyjmy się też drodze, którą Bóg mu wyznaczył. To wspaniałe stworzenie nie zostało powołane do bezczynności. Widzimy, jak wschodzi po jednej stronie nieba, przemierza je ku przeciwnej stronie, a następnie powraca, by zakończyć swoją codzienną wędrówkę. Czyni to tak regularnie, że możemy przewidzieć godzinę, a nawet minutę wschodu słońca w określonym miejscu w dowolnym przyszłym dniu. Zwróćmy też uwagę na blask, w jakim się ukazuje. Przypomina oblubieńca wychodzącego ze swojej komnaty, bogato ubranego i pięknie ozdobionego, który rozwesela wszystko wokół. Nawet przyjaciel oblubieńca raduje się, słysząc jego głos (Ewangelia Jana 3:29).

Zwróćmy również uwagę na radość, z jaką słońce przemierza swoją drogę. Choć ta droga wydaje się ogromna, a słońce ani na chwilę nie odpoczywa, posłusznie wypełnia ustanowione prawo stworzenia i z radością służy ludziom. Biegnie wyznaczonym torem z radością, jak mocarz, który z zapałem rusza do biegu (Księga Psalmów 19:5). W nieporównanie większym stopniu Chrystus, Słońce sprawiedliwości, z radością dokończył powierzone Mu dzieło. Wreszcie wpływ słońca obejmuje całą ziemię. Nic nie jest ukryte przed jego ciepłem, nawet metale głęboko schowane w ziemi, które również odczuwają jego działanie.

Po trzecie, zobaczmy, do kogo dociera to świadectwo chwały Boga. Jest ono skierowane do całego świata (Księga Psalmów 19:3–4). Nie ma mowy ani języka, nie ma narodu, w którym nie byłoby słychać ich głosu. Narody zostały podzielone według języków (Księga Rodzaju 10:31–32), a jednak świadectwo niebios dociera do wszystkich. Ich głos rozchodzi się po całej ziemi, a ich słowa docierają aż po krańce świata, ogłaszając odwieczną moc Boga widoczną w stworzeniu (Księga Psalmów 19:4).

Apostoł powołuje się na to, by pokazać, że Żydzi nie powinni gniewać się na niego i innych za głoszenie Ewangelii poganom. Bóg już wcześniej objawił się światu pogan przez stworzenie i nie pozostawił siebie bez świadectwa pośród nich (List do Rzymian 10:18). Nie mieli więc wymówki, gdy zwrócili się ku bożkom (List do Rzymian 1:20–21). Ci, którzy głosili im Ewangelię, nie czynili nic złego. Skoro Bóg posłużył się tymi środkami, by uchronić ich przed bałwochwalstwem, lecz środki te nie przyniosły skutku, apostołowie słusznie sięgnęli po inne, aby ich zawrócić.

Jak czytają niektórzy, nie mają mowy ani języka, a jednak ich głos jest słyszany. Wszyscy ludzie mogą słyszeć tych naturalnych, nieśmiertelnych kaznodziejów, którzy w ich własnym języku opowiadają o cudownych dziełach Boga. Śpiewając te wersety, oddawajmy Bogu chwałę za całe pocieszenie i pomoc, które otrzymujemy dzięki światłom na niebie, a zarazem kierujmy wzrok ponad nie, ku Słońcu sprawiedliwości.