Księga Psalmów 16:8 – znaczenie i zastosowanie

Piotr przytacza wszystkie te wersety w swoim pierwszym kazaniu po zesłaniu Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy (Dzieje Apostolskie 2:25–28). Wyraźnie mówi, że Dawid wypowiada tu słowa o Chrystusie, a szczególnie o Jego zmartwychwstaniu. Możemy też przyjąć, że Dawid wyrażał w nich swoją szczerą ufność w Boga, polegając na Jego łasce, która dopełni wszystkiego, co go dotyczy, i patrząc z nadzieją na błogosławione życie w radości po śmierci, w obecności Boga. Jednak w tych świętych rozważaniach Duch proroctwa poprowadził Dawida dalej niż jego własne doświadczenie i sytuacja, tak że zapowiedział chwałę Mesjasza słowami, które w pełni odnoszą się tylko do Chrystusa.

Nowy Testament daje nam klucz do zrozumienia tych słów. Należy odnieść te wersety do Chrystusa. Prorok mówi tu o Nim, podobnie jak wielu proroków Starego Testamentu, którzy wcześniej świadczyli o cierpieniach Chrystusa i chwale, jaka miała po nich nastąpić (Pierwszy List Piotra 1:11). Tego właśnie dotyczy to proroctwo. Zapowiedziano w nim, jak Chrystus sam wyjaśnił na podstawie tego i innych fragmentów Księgi Psalmów, że będzie cierpiał, umrze i powstanie z martwych (Ewangelia Łukasza 24:44, 24:46; Pierwszy List do Koryntian 15:3–4).

Po pierwsze, wynika z tego, że Chrystus będzie cierpiał i umrze. Gdy mówi, że się nie zachwieje (Księga Psalmów 16:8), przemawia jako Ten, który dozna dotkliwego ciosu i straszliwego wstrząsu, jak podczas agonii, gdy Jego dusza była głęboko zatroskana i modlił się, aby ominął Go kielich. Słowa o tym, że Jego ciało spocznie, wskazują, że odłoży swoje ciało, a tym samym przejdzie przez cierpienia śmierci. Jasno wynika z nich również, że Jego dusza zostanie oddzielona od ciała, a pozostawione ciało będzie zagrożone rozkładem. Nie tylko więc umrze, lecz także zostanie pogrzebany i przez pewien czas pozostanie pod władzą śmierci.

Po drugie, podczas cierpienia i śmierci Bóg cudownie podtrzyma Go swoją mocą. Chrystus się nie zachwieje, to znaczy nie odstąpi od swojego dzieła ani nie zostanie przygnieciony jego ciężarem. Nie zawiedzie ani nie straci ducha (Księga Izajasza 42:4), lecz będzie wytrwale szedł naprzód, aż będzie mógł powiedzieć, że wszystko się dokonało. Dzieło było trudne, walka zacięta, a On sam tłoczył winne grona, lecz się nie zachwiał. Nie porzucił swojej sprawy, lecz z niezłomną odwagą zwrócił ku niej twarz (Księga Izajasza 50:7–9). Mógł powiedzieć: „Oto jestem, pozwólcie im odejść”.

Co więcej, Jego serce miało się radować, a Jego chwała weselić. Miał iść naprzód nie tylko wytrwale, lecz także z radością i głębokim zadowoleniem. Widać to w Jego słowach, że już nie pozostaje na świecie, lecz idzie do Ojca (Ewangelia Jana 17:11), oraz w pytaniu, czy nie ma wypić kielicha, który dał Mu Ojciec (Ewangelia Jana 18:11). Określenie „moja chwała” oznacza tu język, jak wynika z Dziejów Apostolskich 2:26. Nasz język jest naszą chwałą, a najpełniej jaśnieje wtedy, gdy służy oddawaniu Bogu chwały.

Podtrzymywały Go i prowadziły naprzód trzy rzeczy. Po pierwsze, zawsze miał przed sobą wolę i chwałę Ojca: „Zawsze stawiałem Pana przed sobą”. Miał wzrok utkwiony w przykazaniu Ojca (Ewangelia Jana 10:18, 14:31), woli Tego, który Go posłał. Dążył do uczczenia Ojca i przywrócenia królestwa Bożego wśród ludzi. Dzięki temu trudności, które napotykał, nie mogły Go zachwiać, bo zawsze czynił to, co podobało się Ojcu.

Po drugie, miał pewność, że Ojciec jest z Nim w cierpieniu: „Jest po mojej prawicy”. Bóg był przy Nim jako pomoc w potrzebie. Był blisko, by przyznać Mu rację i wykazać, że postępuje słusznie (Księga Izajasza 50:8). Stał po Jego prawicy, by Go prowadzić, umacniać i podtrzymywać (Księga Psalmów 89:21). Gdy Chrystus przeżywał agonię, z nieba przyszedł anioł, aby Go pokrzepić (Ewangelia Łukasza 22:43). Zwycięstwa i triumfy krzyża zależały od tej pomocy. To Pan, stojący po Jego prawicy, rozgromił królów (Księga Psalmów 110:5; Księga Izajasza 42:1–2).

Po trzecie, patrzył na chwalebny rezultat swoich cierpień. To z powodu radości, która czekała Go w przyszłości, wytrwał na krzyżu (List do Hebrajczyków 12:2). Spoczywał w nadziei, dzięki której Jego odpoczynek miał być chwalebny (Księga Izajasza 11:10). Wiedział, że przez zmartwychwstanie Duch potwierdzi Jego sprawiedliwość, a On zaraz potem zostanie otoczony chwałą (Ewangelia Jana 13:31–32).

Po trzecie, miał przejść przez cierpienia i zostać wybawiony od śmierci przez chwalebne zmartwychwstanie. Słowa „nie zostawisz mojej duszy w krainie umarłych” oznaczają, że Jego ludzki duch nie pozostanie tam, jak duchy innych ludzi, oddzielony od ciała na długo. Wkrótce wróci i ponownie złączy się z ciałem, już nigdy więcej od niego nieoddzielony. Słowa „nie dopuścisz, by Twój Święty uległ rozkładowi” znaczą, że jako szczególny Święty Boga, przeznaczony do dzieła odkupienia i całkowicie wolny od grzechu, nie zazna rozkładu ciała. Chodzi o coś więcej niż samo powstanie z grobu. Powstanie na tyle szybko, że Jego ciało nawet nie zacznie się rozkładać, choć stałoby się to naturalnie, gdyby nie zmartwychwstał trzeciego dnia.

My, których dusze są tak pełne skażenia, musimy się liczyć z tym, że także nasze ciała ulegną rozkładowi (Księga Hioba 24:19). Lecz ten Święty Boga, który nie znał grzechu, nie zaznał rozkładu. Prawo ściśle nakazywało, by części ofiar, których nie spalono na ołtarzu, nie przechowywać do trzeciego dnia, aby się nie zepsuły (Księga Kapłańska 7:15, 7:18). Mogło to zapowiadać, że Chrystus zmartwychwstanie trzeciego dnia i nie ulegnie rozkładowi. Nie złamano Mu żadnej kości.

Po czwarte, za swoje cierpienia otrzyma obfitą nagrodę, a wraz z nią radość, która czekała Go w przyszłości (Księga Psalmów 16:11). Był całkowicie pewien trzech rzeczy. Po pierwsze, nie utraci swojej chwały: Bóg wskaże Mu ścieżkę życia i przeprowadzi przez tę ciemną dolinę do życia. Z tą ufnością, oddając ducha, powiedział: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam mojego ducha”, a tuż wcześniej: „Ojcze, otocz Mnie chwałą u siebie”.

Po drugie, zostanie przyjęty do obecności Boga i zasiądzie po Jego prawicy. Dopuszczenie Go do obecności Boga pokaże, że Jego służba została przyjęta, a miejsce po prawicy Boga będzie za nią nagrodą. Po trzecie, w nagrodę za cierpienia, które zniósł, aby nas odkupić, otrzyma pełnię radości i wieczne rozkosze. Będzie to nie tylko chwała, którą jako Bóg miał u Boga, zanim powstał świat, lecz także radość i szczęście Pośrednika, czyli Tego, który staje między Bogiem a ludźmi, gdy zobaczy swoje potomstwo i powodzenie swojego dzieła (Księga Izajasza 53:10–11).

Chrystus jest Głową Ciała, którym jest Kościół. Dlatego wersety te można w większości odnieść także do wszystkich prawdziwych chrześcijan, których prowadzi i umacnia Duch Chrystusa. Śpiewając je, najpierw oddajemy chwałę Chrystusowi, w którym wypełniły się całkowicie, ku naszemu trwałemu pocieszeniu. Następnie możemy posłużyć się nimi, by dodawać odwagi sobie nawzajem i budować siebie w wierze. Uczą nas, że:

Mądrze i słusznie jest zawsze mieć Pana przed sobą i widzieć Go po swojej prawicy, gdziekolwiek jesteśmy. Powinniśmy patrzeć na Niego jak na nasze najwyższe dobro i ostateczny cel, naszego Właściciela, Władcę i Sędziego, a także łaskawego Opiekuna, pewnego Przewodnika i Tego, który troskliwie nas obserwuje. Wtedy nie zostaniemy wytrąceni z tego, co powinniśmy czynić, ani pozbawieni pocieszenia. Apostoł Paweł miał Pana przed sobą i dlatego mógł śmiało powiedzieć, że nic nie jest w stanie go zachwiać, choć czekały go kajdany i utrapienia (Dzieje Apostolskie 20:24).

Jeśli nasze oczy są zawsze zwrócone ku Bogu, nasze serca i usta powinny być pełne radości w Nim. Jeśli tak nie jest, winę ponosimy my sami. Gdy serce raduje się w Bogu, usta powinny mówić z tej pełni, ku Jego chwale i dla dobra innych.

Wierzący, którzy umierają, mogą podobnie jak Chrystus w chwili śmierci z ufnością odłożyć ciało, oczekując radosnego zmartwychwstania. „Także moje ciało spocznie w nadziei”. Nasze ciała zaznają niewiele odpoczynku w tym świecie, lecz w grobie będą spoczywać jak ludzie śpiący we własnych łóżkach (Księga Izajasza 57:2). Niewiele możemy oczekiwać od tego życia, ale możemy spoczywać w nadziei na życie lepsze i z tą nadzieją oddać ciało. Śmierć niszczy ludzką nadzieję (Księga Hioba 14:19), lecz nie niszczy nadziei prawdziwego chrześcijanina (Księga Przysłów 14:32). Nawet w chwili śmierci ma on nadzieję, żywą nadzieję pośród umierania, że ciało nie pozostanie na zawsze w grobie. Choć przez pewien czas ulegnie rozkładowi, pewnego dnia zostanie wskrzeszone do nieśmiertelności. Zmartwychwstanie Chrystusa jest gwarancją naszego zmartwychwstania, jeśli do Niego należymy.

Ci, którzy wiernie żyją z Bogiem zawsze przed oczami, mogą także spokojnie umierać, patrząc ku niebu. W tym świecie naszym udziałem jest smutek, lecz w niebie jest radość. Wszystkie nasze radości tutaj są niepełne i krótkotrwałe, a w niebie czeka nas pełnia radości. Przyjemności tego życia szybko przemijają i nie byłoby właściwe, gdyby trwały długo. Rozkosze po prawicy Boga trwają wiecznie, bo są rozkoszami nieśmiertelnych dusz, które oglądają Wiecznego Boga i cieszą się Nim bezpośrednio.