Księga Psalmów 16:6 – znaczenie i zastosowanie

Obraz w tym wersecie jest bardzo konkretny. Sznur mierniczy służył do wytyczania granic ziemi, a psalmista mówi, że dzięki niemu został mu wyznaczony „wspaniały dział”. Jego część pola zostaje mu oddana w wyniku czyjegoś wyznaczenia, a nie zdobyta własnymi rękami. Granica w tym obrazie mówi o trosce, bo ktoś przemyślał, gdzie zacznie się i skończy to, co należy do psalmisty. Szczególnie poruszające jest to, że psalmista nie tylko przyjmuje swoją część, ale także wyznaje, że jest mu z nią bardzo miło. Poprzedni werset mówi o tym, że Pan jest częścią dziedzictwa i kielicha, a w wersecie szóstym dziedzictwo staje się źródłem radości. Wdzięczność wyrasta tu z przekonania, że granice zostały nakreślone przez kogoś, komu zależy na człowieku. Kontrast z czwartym wersetem, gdzie ci, którzy idą za obcymi bogami, pomnażają swoje boleści, pokazuje, jak wiele znaczy to, gdzie człowiek stoi. Werset szósty mówi o zadowoleniu z części, którą otrzymano w Bożym układzie, i w tym sensie pozostaje najgłębszym wyrazem zaufania, jaki przebija przez cały psalm, od prośby o ochronę po zapowiedź nadziei.

Obraz sznura mierniczego przywołuje wyznaczanie granic działki i przydziału ziemi. Psalmista mówi o swoim losie językiem dziedzictwa: otrzymał część, którą uznaje za wspaniałą, a jej granice za dobre. Kluczowy kontekst znajduje się w poprzednim wersecie: sam Pan jest „częścią mojego dziedzictwa i kielicha”. Dlatego radość Dawida nie dotyczy przede wszystkim posiadania większego majątku, lecz więzi z Bogiem, który zabezpiecza jego los. To rozróżnienie chroni przed odczytaniem wersetu jako obietnicy, że wierzący zawsze otrzymają korzystne warunki życia. Psalm nie przedstawia każdej ziemskiej sytuacji jako łatwej ani nie gwarantuje dostatku. Pokazuje raczej, jak Dawid ocenia swoje życie w świetle tego, że jego udziałem jest Pan. Wcześniej odrzuca kult obcych bogów, a dalej mówi o Bożym pouczeniu, bliskości i ufności. Dziedzictwo oznacza tu coś trwałego i otrzymanego, nie zdobytego samodzielnie. Psalmista widzi dobro w granicach wyznaczonych przez Boga, ponieważ najcenniejszym dobrem jest dla niego sam Bóg. To właśnie nadaje słowom o „wspaniałym dziale” ich głębię: są wyznaniem zaufania, a nie prostą oceną materialnego powodzenia.

Ten obraz znali dobrze ludzie, którzy mieli do czynienia z polem i ziemią. Sznur mierniczy nie zgadywał granic. Mierniczy mierzył, zaznaczał i wyznaczał dział, a dopiero potem można było na nim stanąć i powiedzieć, że to jego ziemia. Psalmista nie opisuje tu zdobyczy wywalczonej siłą. Mówi, że granice zostały mu wyznaczone, a on sam przyjmuje ten dział z wdzięcznością. Wcześniej w tym samym psalmie wyznaje, że Pan jest częścią jego dziedzictwa i kielicha (Księga Psalmów 16:5). Wspaniałość działu wynika więc z tego, kto go wyznaczył, a nie z jego rozmiaru. Ten wers ma też konkretny skutek. Człowiek, który porównuje swoją działkę z sąsiednią, zwykle przestaje widzieć własną. Psalmista mówi jednak o miłości do tego, co otrzymał. Wdzięczność rodzi się wtedy, gdy przestajemy liczyć cudze pola i zaczynamy zauważać granice, które już dobrze wyznaczono. Słowo „miłe” mówi tu o spokojnej, trwałej radości z tego, co dane. Dziedzictwo przyjęte z Bożej ręki nie musi być wielkie, by było dobre. Wystarczy, że granice wyznaczył Ten, który widzi, gdzie kończy się prawdziwe dobro.

Obraz sznura mierniczego przywołuje wyznaczanie działu, który komuś przypada. Psalmista patrzy na swój los i widzi w nim dobro, bo jego dziedzictwem jest sam Bóg: chwilę wcześniej wyznaje, że Pan jest częścią jego dziedzictwa i zabezpiecza jego los. Radość nie płynie tu z obietnicy łatwego życia ani z posiadania wszystkiego, czego można zapragnąć. Wyrasta z ufności, że życie pozostaje w ręku Boga. To ważne rozróżnienie. Słowa o „wspaniałym dziale” nie gwarantują pomyślności ani ochrony przed cierpieniem. Wyrażają wdzięczność człowieka, który pośród niepewności odnajduje swoje najgłębsze dobro w więzi z Bogiem. Dlatego także noc, czas czuwania i wewnętrznych zmagań, nie jest poza zasięgiem Jego obecności. Dziedzictwo zwykle kojarzy się z czymś otrzymanym i trwalszym niż doraźny zysk. W perspektywie tego psalmu Boża bliskość jest takim darem: nie rzeczą do zdobycia, lecz udziałem powierzonym człowiekowi. Werset odsłania spokojną radość, która nie mierzy życia samym powodzeniem. Mierzy je tym, komu można powierzyć swój los.