Księga Psalmów 150:6 – znaczenie i zastosowanie

Ostatni wers Księgi Psalmów zamyka długi ciąg wezwań do chwały. Po rogu, harfach, bębnach i cymbałach przychodzi zdanie, które nie wymienia już żadnego instrumentu, tylko samo życie: „Wszystko, co żyje, niech chwali Pana! Alleluja.” (Księga Psalmów 150:6). Psalmista nie pyta, kto ma czysty głos albo wystarczająco radosne serce. Mówi o oddechu, który jest obecny w każdym stworzeniu. Ten obraz porusza mnie tym, jak szeroko zostaje otwarta brama chwały. Wiele osób zna dni, w których nie ma w nich ani śladu śpiewu, a mimo to wstają, dźwigają swoje obowiązki i trwają przy tych, którzy są blisko. Takie zwykłe bycie przy życiu również mieści się w tym wezwaniu. Chwała nie wymaga wzniosłego nastroju, bo przy życiu trzymają się także ci, którzy płaczą. Warto zauważyć, że wers nie kończy smutnej historii i nie udaje, że ciężar zniknął. Stoi obok całego ludzkiego doświadczenia i zostawia miejsce dla różnych głosów. Może właśnie dlatego zamyka księgę, która przez cały czas uczy, że modlitwa potrafi zmieścić zarówno radość, jak i żal.

„Wszystko, co żyje, niech chwali Pana! Alleluja” — tym zdaniem kończy się Księga Psalmów. Po wezwaniu do gry na rogach, harfach, bębnach i cymbałach przychodzi wezwanie szersze niż jakakolwiek wspólnota czy pojedynczy głos: do chwalenia Boga zostaje włączone wszystko, co żyje. Nie oznacza to, że każde stworzenie wypowiada pochwałę słowami. Psalm ukazuje raczej chwałę jako odpowiedź całego żywego świata na Boga, którego potężne czyny i wielka potęga zostały wymienione wcześniej. Instrumenty i taniec pokazują różnorodność tej odpowiedzi; ostatni werset poszerza jej zakres poza ludzką muzykę. Słowa „niech chwali” są wezwaniem, a nie stwierdzeniem, że każdy człowiek już to czyni. Psalm nie zaprzecza więc istnieniu bólu ani milczenia. Nadaje jednak końcowe miejsce pochwalnej wizji: życie, w całej swojej rozmaitości, jest skierowane ku Bogu. „Alleluja” — „chwalcie Pana” — nie jest tu tylko ozdobnym zakończeniem. Zbiera cały psalm w krótkim wezwaniu i przypomina, że uwielbienie nie należy do jednego instrumentu ani jednej ludzkiej grupy.

Ostatni werset Księgi Psalmów 150 zamyka długi ciąg wezwań. Najpierw słychać świątynię i wyniosły nieboskłon, potem róg, harfę, cytrę, bęben i flet. Na końcu psalm nie wymienia już żadnego instrumentu, tylko mówi o wszystkim, co żyje: „Wszystko, co żyje, niech chwali Pana! Alleluja”. To szerokie zakończenie ma praktyczne znaczenie. Chwała nie zależy od sceny, dobrego słuchu ani od tego, czy dzień wypadł dobrze. Psalm rozciąga ją od sali modlitwy po zwykłą codzienność. Kobieta, która wraca z pracy i zmywa naczynia w kuchni, może oddawać chwałę tak samo prawdziwie jak ktoś, kto gra na cymbałach w świątyni. Obie drogi mają sens, gdy sięgają Boga, a nie tylko pokazują umiejętności człowieka. Warto też zauważyć, że psalm zaczyna się od Boga, którego czyny i wielka potęga są powodem uwielbienia. Ludzkie dźwięki wypływają z tej wdzięczności, a nie odwrotnie. Słowo „Alleluja” spina całość w jedno wezwanie do wspólnej radości. Najważniejszy wniosek jest prosty: samo życie, z jego zwykłymi dniami i oddechem, może stać się miejscem, w którym Pan zostaje chwalony.

„Wszystko, co żyje, niech chwali Pana! Alleluja” (Księga Psalmów 150:6). Ostatni werset psalmu nie ogranicza uwielbienia do świątyni ani do określonych instrumentów. Pośród rogu, harfy, bębnów i cymbałów rozbrzmiewa wezwanie obejmujące każde żywe stworzenie. Chwała ma wiele głosów, a żaden nie jest jedynym, który potrafi oddać wielkość Boga. To wezwanie nie oznacza, że każde życie jest wolne od cierpienia ani że człowiek zawsze potrafi śpiewać. Psalm nie odbiera miejsca żałobie czy milczeniu. Przypomina raczej, że życie jako dar może zwracać się ku Dawcy. Czasem chwała brzmi jak pieśń wspólnoty; czasem jest cichą wiernością w zwyczajnym dniu, jak troska o chorego albo uczciwie wykonana praca. „Alleluja” zamyka Księgę Psalmów słowem uwielbienia. Nie rozstrzyga wszystkich pytań, które niosą wcześniejsze skargi i prośby. Umieszcza je jednak w szerszym horyzoncie: stworzenie nie należy wyłącznie do własnego bólu ani własnej siły. Życie może być odpowiedzią na obecność Boga, nawet gdy jego głos pozostaje cichy.